Gênesis 41
Sech Hadròih (HRE) vs ARA
1 Baiq hanam atìq, Pha-ra-ôn cùi, haq apô hnoq dađeh yòng ti 'bò cròng diac Ninh.
1 Passados dois anos completos, Faraó teve um sonho. Parecia-lhe achar-se ele de pé junto ao Nilo.
2 Cô, haq hnoq tapèh toq 'bo bech lem tŏc enh cròng diac, caq nhat ta'ne xèm cadia.
2 Do rio subiam sete vacas formosas à vista e gordas e pastavam no carriçal.
3 Khoi èh cô, I tapèh toq 'bo 'noiq, 'mèq, ragìq, ŏi enh cròng diac tŏc atìq, trùh yòng haten ca 'bài 'bo ma adroi ti 'bò cròng diac.
3 Após elas subiam do rio outras sete vacas, feias à vista e magras; e pararam junto às primeiras, na margem do rio.
4 Tapèh toq 'bo 'mèq, ragìq, lŏn tapèh toq 'bo bech lem. Pha-ra-ôn cadrat rìu.
4 As vacas feias à vista e magras comiam as sete formosas à vista e gordas. Então, acordou Faraó.
5 Bùa ca'nùng cùi hlài, apô hnoq yàng baiq, haq hnoq tapèh hadròc 'mau chac, lem hon pajùm mòiq xèm.
5 Tornando a dormir, sonhou outra vez. De uma só haste saíam sete espigas cheias e boas.
6 Atìq ca aih tapèh hadròc 'mau manùh ma 'noiq taiq 'bìq cayeo pah mat mahì loh hlôi hŏnh, hon tiaq tapèh hadròc 'mau tau.
6 E após elas nasciam sete espigas mirradas, crestadas do vento oriental.
7 Tapèh hadròc 'mau manùh lŏn tapèh hadròc 'mau chac. Pha-ra-ôn cadrat rìu, khoi loq aih mòiq bìac apô.
7 As espigas mirradas devoravam as sete espigas grandes e cheias. Então, acordou Faraó. Fora isto um sonho.
8 Xrŏih xroq manoh haq ùh catèm, haq thê creo dìq 'bài mangai amòng broq bìac halac wa 'bài mangai thai rabiaq ta gùng Aicàp trùh, ta'mon hlài ca wì bìac haq apô. Mahaq ùh i ca mangai leq anoi paro jah apô aih am ca bùa.
8 De manhã, achando-se ele de espírito perturbado, mandou chamar todos os magos do Egito e todos os seus sábios e lhes contou os sonhos; mas ninguém havia que lhos interpretasse.
9 Èh cwan 'nình alac doi ca Pha-ra-ôn: “Manàiq cô au hmàng trùh dèh lôi da au.
9 Então, disse a Faraó o copeiro-chefe: Lembro-me hoje das minhas ofensas.
10 Adroi cô nèh, bùa loh nòih, i clêh ma cwan awìh caq, ta nòi hnem tù cwan wèq lình,
10 Estando Faraó mui indignado contra os seus servos e pondo-me sob prisão na casa do comandante da guarda, a mim e ao padeiro-chefe,
11 ta aih pajùm mòiq mang, ma baiq ngai apô, mòiq ngai apô i mòiq hiniq dèh crài.
11 tivemos um sonho na mesma noite, eu e ele; sonhamos, e cada sonho com a sua própria significação.
12 Clêh pajùm ti ma i mòiq ngai mangai Yothaiq ŏi 'yoh hanam, mangai hapŏng wèq hnem da cwan wèq lình. Ma ta'mon hlài ca haq tamàng bìac apô da ma. Haq anoi paro 'noh bìac apô da mangai leq ro rang da mangai aih.
12 Achava-se conosco um jovem hebreu, servo do comandante da guarda; contamos-lhe os nossos sonhos, e ele no-los interpretou, a cada um segundo o seu sonho.
13 Rìm bìac dìq troq troi haq ma anoi paro, aih au jah broq bìac hlài, haq tau 'bìq atua.”
13 E como nos interpretou, assim mesmo se deu: eu fui restituído ao meu cargo, o outro foi enforcado.
14 Pha-ra-ôn thê lam ta Jôsep. Tajòi 'mòi wì trùh ca'naih Jôsep loh khoi enh hnem tù. Haq coih dèh xàc hadrò wa atùa eo, hi khoi mùt glàm Pha-ra-ôn.
14 Então, Faraó mandou chamar a José, e o fizeram sair à pressa da masmorra; ele se barbeou, mudou de roupa e foi apresentar-se a Faraó.
15 Pha-ra-ôn doi ca Jôsep: “Au khoi apô mahaq ùh i ca mangai leq jah anoi ro 'noh. Mahaq au tàng wì doi gè jah anoi hlài bìac apô.”
15 Este lhe disse: Tive um sonho, e não há quem o interprete. Ouvi dizer, porém, a teu respeito que, quando ouves um sonho, podes interpretá-lo.
16 Jôsep padreo bàu doi: “Aih ùh xài au, mahaq aih Boc Plình padreo ca bùa đòiq ìh jah i can catèm ta manoh.”
16 Respondeu-lhe José: Não está isso em mim; mas Deus dará resposta favorável a Faraó.
17 Pha-ra-ôn doi: “Cô au apô hnoq, au 'nang yòng ti 'bò cròng diac,
17 Então, contou Faraó a José: No meu sonho, estava eu de pé na margem do Nilo,
18 èh hnoq tapèh toq 'bo bech lem tŏc enh diac lam trùh caq nhat ta'ne xèm cadia ti kenh diac.
18 e eis que subiam dele sete vacas gordas e formosas à vista e pastavam no carriçal.
19 Khoi èh tapèh toq 'bo 'noiq 'mèq, ragìq tŏc atìq, joq 'nàng au 'nhòq lah hnoq ta gùng Aicàp cô i 'bài 'bo 'mèq 'màng cô jò leq.
19 Após estas subiam outras vacas, fracas, mui feias à vista e magras; nunca vi outras assim disformes, em toda a terra do Egito.
20 Tapèh toq 'bo 'mèq ragìq aih lŏn tapèh toq 'bo bech ma adroi.
20 E as vacas magras e ruins comiam as primeiras sete gordas;
21 Lŏn mùt ta cliac, mahaq tìah ca ùh i lŏn, ma jah 'màng aih 'bài 'bo aih xôq 'mèq troi adroi; au cadrat rìu.
21 e, depois de as terem engolido, não davam aparência de as terem devorado, pois o seu aspecto continuava ruim como no princípio. Então, acordei.
22 “Khoi èh cùi hlài. Au apô hnoq bìac 'noiq hòm, aih tapèh hadròc 'mau lem hon pajùm mòiq xèm.
22 Depois, vi, em meu sonho, que sete espigas saíam da mesma haste, cheias e boas;
23 Atìq ca aih, tapèh hadròc 'mau ma 'noiq hŏnh, manùh, hon tiaq tapèh hadròc 'mau adroi.
23 após elas nasceram sete espigas secas, mirradas e crestadas do vento oriental.
24 Tapèh hadròc 'mau manùh lŏn tapèh hadròc 'mau i chac. Au khoi ta'mon hlài bìac apô cô am ca 'bài mangai amòng broq bìac halac, mahaq ùh i cabô anoi paro jah.”
24 As sete espigas mirradas devoravam as sete espigas boas. Contei-o aos magos, mas ninguém houve que mo interpretasse.
25 Jôsep doi ca Pha-ra-ôn: “Baiq bìac apô bùa khoi apô hnoq, aih pajùm mòiq trong hiniq raq. Boc Plình mahno ca bùa loq adroi bìac Haq padon broq.
25 Então, lhe respondeu José: O sonho de Faraó é apenas um; Deus manifestou a Faraó o que há de fazer.
26 Tapèh toq 'bo bech, aih tapèh hanam, tapèh hadròc 'mau chac, aih hadai tapèh hanam. Aih pajùm mòiq toq apô raq.
26 As sete vacas boas serão sete anos; as sete espigas boas, também sete anos; o sonho é um só.
27 Tapèh toq 'bo 'mèq, tiaq atìq 'bài tau, aih tapèh hanam. Tapèh hadròc 'mau manùh 'bìq cayeo broq croh, aih tapèh hanam pangot hrah.
27 As sete vacas magras e feias, que subiam após as primeiras, serão sete anos, bem como as sete espigas mirradas e crestadas do vento oriental serão sete anos de fome.
28 “Aih bìac au khoi doi ca bùa. Boc Plình am bùa hnoq bìac haq padon broq.
28 Esta é a palavra, como acabo de dizer a Faraó, que Deus manifestou a Faraó que ele há de fazer.
29 Cô, jàp ta gùng Aicàp, i tapèh hanam jah i 'mau mì bàc dìq jaq.
29 Eis aí vêm sete anos de grande abundância por toda a terra do Egito.
30 Mahaq tapèh hanam atìq ca tapèh hanam aih, pangot hrah. Jàn gùng aih dìq hèt ca bìac 'mau mì bàc dìq jaq aih, can pangot hrah broq taneh lem 'bìq raliang.
30 Seguir-se-ão sete anos de fome, e toda aquela abundância será esquecida na terra do Egito, e a fome consumirá a terra;
31 Taiq bìac pangot hrah càn hrìn cô hatiaq dabau, 'màng aih phù cròng pi i hmàng cleq ta jò i bàc dìq jaq adroi.
31 e não será lembrada a abundância na terra, em vista da fome que seguirá, porque será gravíssima.
32 Taiq bìac apô trùh ca bùa baiq yàng, aih Boc Plình dì broq bìac aih Haq renh broq đòiq wìa 'màng aih.
32 O sonho de Faraó foi dúplice, porque a coisa é estabelecida por Deus, e Deus se apressa a fazê-la.
33 “Manàiq cô bùa ep chaq mòiq ngai i manoh hèm thài wa khôn rabiaq, am haq tŏc broq gàu ta gùng Aicàp.
33 Agora, pois, escolha Faraó um homem ajuizado e sábio e o ponha sobre a terra do Egito.
34 Hadai yŏc 'bài mangai wiang broq rìm nòi ta Aicàp đòiq tagop mòiq phàn padam dahwèq caq trom tapèh hanam ma i bàc dìq jaq.
34 Faça isso Faraó, e ponha administradores sobre a terra, e tome a quinta parte dos frutos da terra do Egito nos sete anos de fartura.
35 Wì haq phai tagop yŏc dìq dŏng mòiq phàn padam dahwèq trom tapèh hanam ma i bàc dìq jaq, don đòiq 'mau mì ta dìq ca hapom don đòiq bùa ta 'bài phôq đòiq wì haq wèq dìq dŏng.
35 Ajuntem os administradores toda a colheita dos bons anos que virão, recolham cereal debaixo do poder de Faraó, para mantimento nas cidades, e o guardem.
36 'Bài dahwèq caq cô phai đòiq hanìuq ca tapèh hanam pangot hrah padon trùh ca gùng Aicàp đòiq gùng cô ùh hìaq cachìt taiq bìac pangot hrah aih.”
36 Assim, o mantimento será para abastecer a terra nos sete anos da fome que haverá no Egito; para que a terra não pereça de fome.
37 Bàu cô da Jôsep lem manoh Pha-ra-ôn wa 'bài cwan haq.
37 O conselho foi agradável a Faraó e a todos os seus oficiais.
38 Pha-ra-ôn doi ca 'bài cwan, bèn chaq ta leq jah mangai i yiang Boc Plình ŏi ti haq tìah ca mangai cô 'mòh?
38 Disse Faraó aos seus oficiais: Acharíamos, porventura, homem como este, em quem há o Espírito de Deus?
39 Pha-ra-ôn doi ca Jôsep: “Nhò Boc Plình broq am ca gè jah loq rìm bìac cô, ùh i ca mangai leq i manoh hèm thài wa khôn rabiaq troi gè hòm.
39 Depois, disse Faraó a José: Visto que Deus te fez saber tudo isto, ninguém há tão ajuizado e sábio como tu.
40 'Màng aih, ìh jah tŏc wèq cwìang hnem au wa dìq dŏng 'bài jàn da au phai iu tiaq bàu ìh. Toq au yi càn ca ìh taiq au ha'ngui ta gèq bùa raq.”
40 Administrarás a minha casa, e à tua palavra obedecerá todo o meu povo; somente no trono eu serei maior do que tu.
41 Pha-ra-ôn doi hòm ca Jôsep: “Cô, au am gè wèq cwìang jàp ta gùng Aicàp.”
41 Disse mais Faraó a José: Vês que te faço autoridade sobre toda a terra do Egito.
42 Tajòi 'mòi bùa dŏih dèh canhàng broq teo ta tì cla, xrôp mùt ta tì Jôsep, thê caxùnh eo bai habùac lem, ta'mac caxi tagwat xam wang 'mùt jang ranŏng haq.
42 Então, tirou Faraó o seu anel de sinete da mão e o pôs na mão de José, fê-lo vestir roupas de linho fino e lhe pôs ao pescoço um colar de ouro.
43 Khoi èh thê tŏc ha'ngui ta xê atìq ca xê bùa, i mangai lam adroi cachech doi: “Hacùn cràng beq”. 'Màng aih haq atŏc Jôsep jah wèq cwìang jàp gùng Aicàp.
43 E fê-lo subir ao seu segundo carro, e clamavam diante dele: Inclinai-vos! Desse modo, o constituiu sobre toda a terra do Egito.
44 Pha-ra-ôn doi hòm ca Jôsep: “Au Pha-ra-ôn, mahaq gè ma jah wèq cwìang jàp ta gùng Aicàp. Tàng gè ùh am, èh ùh i cabô jah dèch tì loq dèch jènh.”
44 Disse ainda Faraó a José: Eu sou Faraó, contudo sem a tua ordem ninguém levantará mão ou pé em toda a terra do Egito.
45 Pha-ra-ôn hiniq ca Jôsep Xa-phe-nat Pa-nê-ah, 'ràng Hi A-sê-na con cadrì Poti Phêra, craq pajàu broq gàu phôq Ôn, ca haq broq mai. Jôsep jah wèq cwìang dìq ca gùng Aicàp.
45 E a José chamou Faraó de Zafenate-Paneia e lhe deu por mulher a Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om; e percorreu José toda a terra do Egito.
46 Jôsep jò 30 hanam haq broq mangai wèq cwìang dìq ca gùng Aicàp. 'Màng aih haq loh enh nòi Pha-ra-ôn hi khoi haq lam ngan jàp ta gùng Aicàp.
46 Era José da idade de trinta anos quando se apresentou a Faraó, rei do Egito, e andou por toda a terra do Egito.
47 Ta tapèh hanam jah i rah, taneh loh lòiq bình halùih.
47 Nos sete anos de fartura a terra produziu abundantemente.
48 Jôsep gop yŏc dìq dŏng 'mau mì da tapèh hanam aih ta gùng Aicàp, đòiq 'mau mì cô jàp ta rìm ca 'bài phôq, ta mòiq phôq i mòiq nòi đòiq 'mau mì da đùng ŏi dudan da phôq aih.
48 E ajuntou José todo o mantimento que houve na terra do Egito durante os sete anos e o guardou nas cidades; o mantimento do campo ao redor de cada cidade foi guardado na mesma cidade.
49 'Màng aih, Jôsep gop yŏc 'mau mì bàc dìq jaq, tìah ca braih diac raxìq, dìq jaq bàc wì rèn pi nui dìq, ma jah 'màng aih bình halùih bàc hrìn.
49 Assim, ajuntou José muitíssimo cereal, como a areia do mar, até perder a conta, porque ia além das medidas.
50 Adroi ca hanam pangot hrah trùh, A-sê-na, con cadrì Poti Phêra pajàu broq gàu phôq Ôn, xa-ông ca Jôsep baiq toq con calô.
50 Antes de chegar a fome, nasceram dois filhos a José, os quais lhe deu Asenate, filha de Potífera, sacerdote de Om.
51 Jôsep hiniq dèh ca con ma ramua Ma-na-se taiq haq doi: “Boc Plình khoi broq ca au hèt bìac xalep au wa dìq ca hnem baq au.”
51 José ao primogênito chamou de Manassés, pois disse: Deus me fez esquecer de todos os meus trabalhos e de toda a casa de meu pai.
52 Haq hiniq dèh ca con ma tìa Ep-ra-im, taiq haq doi: “Boc Plình broq ca au jah padrŏng can ta gùng au glàm bìac 'bìq baxa.”
52 Ao segundo, chamou-lhe Efraim, pois disse: Deus me fez próspero na terra da minha aflição.
53 Tapèh hanam jah jò i rah ta gùng Aicàp hi cwa,
53 Passados os sete anos de abundância, que houve na terra do Egito,
54 wa tapèh hanam pangot hrah baxèm tiaq Jôsep khoi pajaq. Dìq ca gùng ŏi wawenh hadai 'bìq pangot hrah, mahaq ta gùng Aicàp i 'benh caq.
54 começaram a vir os sete anos de fome, como José havia predito; e havia fome em todas as terras, mas em toda a terra do Egito havia pão.
55 Mahaq jò jàp ta gùng Aicàp 'bìq pangot hrah, 'bài jàn lam trùh creo xìn Pha-ra-ôn, am dahwèq caq. Pha-ra-ôn doi ca 'bài jàn: “Lam trùh jang Jôsep beq, khoi èh broq tiaq bàu haq tanap.”
55 Sentindo toda a terra do Egito a fome, clamou o povo a Faraó por pão; e Faraó dizia a todos os egípcios: Ide a José; o que ele vos disser fazei.
56 Jò jàp ta cròng taneh 'bìq pangot hrah, Jôsep pèh rìm hapom 'mau mì tech ca jàn Aicàp. Pangot hrah khoi wìa hlàm dìq jaq.
56 Havendo, pois, fome sobre toda a terra, abriu José todos os celeiros e vendia aos egípcios; porque a fome prevaleceu na terra do Egito.
57 Jàp crŏng taneh 'bìq pangot hrah, 'màng aih jàn gùng leq xôq trùh ta Aicàp rŏt 'mau mì. Jôsep tech ca wì.
57 E todas as terras vinham ao Egito, para comprar de José, porque a fome prevaleceu em todo o mundo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.