Romanos 4

U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Gaha te tatei ranga nera ra tere Abraham e tuburara? Nonei e mar matskö u ime i matane Sunahan?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Sanena e Abraham te butun matsköia i matane Sunahan te ga kato haniga tun uen, nonei sane tatei ranga sesein a peisanen. Kaba e ma kato uai teka. E moa.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Taraha, u Buk u Goagono e poiena, “E Abraham e hamani e Sunahan be Sunahan e ngöe teien a katun a matskö i matanen.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Hena, a katun te kuina e hole rien a moni. Na hihol i tanen e ma here nei a kan hahalapuku. E moa. Nonei e kui sile ien.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Kaba a katun te ma hakats hapara nanei a toukui a niga na markato a niga i tanen ba te hamana tunena e Sunahan, be Sunahan te tarena a nihamana i tanen ba te toan ngöe neien a katun a matskö i matanen ba te moana ta hihol. Taraha, nonei e hamana uana tere Sunahan te poiena a katun a omi e tatei matskö noa hasina i matanen.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 E Devit a King e poe hasi i manasa a katun e tatei sasalana te ngö mena neien e Sunahan a katun a matskö i matanen ba te ma hakats nanei a markato a niga i tanen.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 E kato u teka:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 A katun e ga sasala te ma kot mena nei e Sunahan u markato u omi i tanen.”
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 A nisasala teka e la las uana turu Jiu, te ka mer a hatoatongo tere Sunahan? E moa. E la has uana turu katun te halhal ria turu Jiu te ma ka meri a hatoatongo tere Sunahan. Taraha, alia e poe hakape gula e Abraham e hamani e Sunahan be Sunahan e ngöe teien a katun a matskö.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ga i hangisa te butuia a ka teka? I murina te hapö nien a hatoatongo tere Sunahan i pikpikönen? E moa. E Sunahan e ngö noei e Abraham a katun a matskö i matanen i mam te hapö nien a hatoatongo tere Sunahan.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 E Abraham e hapö hamurimurin a hatoatongo tere Sunahan, ba te haruto nena e Sunahan e ngöe ien a katun a matskö te hamana uen, i mam te hapö nien a hatoatongo tere Sunahan. E Sunahan e kato sili a ka teka te gi ngö meni e Abraham a tubur u katun hoboto te hamaner e Sunahan be Sunahan te ngö rane ien u katun u matskö i matanen, noahasina te ma ka merien nonei a hatoatongo tere Sunahan.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Be Abraham has a tubur u Jiu te hapö ner a hatoatongo tere Sunahan ba te kukute haser a markato tara nihamana i tanen te ka meien i mam te hapö nien a hatoatongo tere Sunahan.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 E Sunahan e halan u ranga hamana i tanen tere Abraham na tara pala i tanen i murinen te gi tatei lu menien u han i puta teka. U ranga hamana teka e ma la sila meia tara markato turu Lo tere Moses. E moa. E la silama tara markato tara nihamana te kato hamatskö rena u katun i matane Sunahan.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Sanena te tatei luer u katun peisa te kukutier u Lo u han i puta, ba ra sane mastei hamana talara, bu ranga hamana tere Sunahan te ma taguhu ranei a pala te hamanar. Kaba e moa tala.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Taraha, a markato turu Lo e kato silena te ga hahuna meri u katun te pekoer u Lo. Te ga moa u tu Lo, nonei lasi a poata te ma antunan pekoe neia a katun u Lo.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Nonei te hala sila nia e Sunahan u ranga hamana teka i tanen turu katun te hamanar. A nihitaguhu peisa tere Sunahan te habutu hamane nou u ranga hamana i tanen. E kato uana teka bu ranga hamana i tanen e la uana turu katun hoboto tere Abraham. E la hoboto uana i tarara u katun te hamanara, u Jiu nu katun has te ma Jiuri, te gi hamana u ra te hamana u e Abraham. Taraha, e Abraham e here nei a tuburara hoboto u katun te hamanara.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Na te ranga has uana u Buk u Goagono, “Alia e Sunahan te taguhe golö ba lö te hatubuna moa tara katun a para.” E Abraham e hamana u tere Sunahan te hatoatoa poutsena a katun a mate na te ranga tununa ba man ka te butu peisana.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 E Abraham e hamana sil te ga butu hamana u romana u ranga hamana tere Sunahan, noahasina te ma antuna koru neia a katun tun tara ka teka te rangein e Sunahan. Ba i murinen be Abraham e hatubuna nena a katun a para. Te ranga has menai e Sunahan e Abraham, “A pala i tamulö e para koru riou romana.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Poata te hateia e Sunahan e Abraham e hatuhane nou a pien, u hiningal tere Abraham e sukusukuia tara toa osono (100). Kaba nonei e hamana hatagalein u ranga tere Sunahan, noahasina te hakats menien te tsonpan koru u a tuanreinen, na te hakats has menien a tahol i tanen e Sera te ma antunan posei ta pien. Nonei e hamana noa.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Nonei e ma hahamanai ba te hula hakats nena u ranga tere Sunahan. E moa. A nihamana i tanen e butu hatagala koru, ba nonei te soloseiena e Sunahan.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Nonei e hamana hatagala ba te atei silena e Sunahan e antunan habutsena a ka te ranga hamana nen.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Nonei koru a ka teka te ngö sil memei e Sunahan e Abraham a katun a matskö, taraha nonei e mar hamana u teka.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Kaba u ranga te poiena, “E Sunahan e ngöe ien a katun a matskö,” u ranga teka i ma koloto peisa meni tere Abraham. E moa.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 I koloto has meni i tarara. E Sunahan e ngö has ranei ra u katun u matskö te hamana ria ra i tanen, nonei te hatakei poutsi e Iesu a Tsunono i tarara tara tou mate.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 E Iesu e mate sil u markato u omi i tarara me takei pouts silena te ga kato hamatskö merien ra i matane Sunahan.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.