Marcos 4
U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs ARA
1 E Iesu e tanian hihatuts lelia i rehina Ramun a Perperere i Galili. Bu barebana ti gonogono hahise ien i para koru, ba nonei e osana tara tsi tolala me gumuna. A tolala e agaia i ramun bu barebana te tuol ria i monsingmou.
1 Voltou Jesus a ensinar à beira-mar. E reuniu-se numerosa multidão a ele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.
2 — ausente —
2 Assim, lhes ensinava muitas coisas por parábolas, no decorrer do seu doutrinamento.
3 — ausente —
3 Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.
4 Nonei e tsihasa nen ba palain u ngal te pururuku ria i maroro bu apena te la rima ba te mi nou hakape ren.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Ba palain u ngal e pururuku ria turu tsikitsiki te ka mei u lapo ba nonei te pusuku boroborona, taraha e moa tu tsikitsiki tu kapan.
5 Outra caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Ba poata te pirina a pitala, bu kan leba te magmagolona ba te langona, taraha e moa ta makum te ga silaia a poloso.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Ba palain u ngal e pururuku ria turu tsikitsiki te ka mei a kolits a hihitoka, bu kolits e panina ba te kato homiena a man kan leba teka, ba nonei te ma hua nei.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.
8 Ba palain u ngal e pururuku ria turu tsikitsiki u niga ba te panir ba te hua hobotor. Palabi i hua kaba a hua e ma parai. Na palabi i hua hapara, na palabi i hua hapara koru.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu, produzindo a trinta, a sessenta e a cem por um.
9 Be Iesu e poiena, “A katun te atein hengona e ga hengo haniga.”
9 E acrescentou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Tara poata te ka pepeisaia e Iesu, ba palair u katun ti roron la gono meien na 12 a katunun tsitsilo i la uato i tanen me na rangatse rien te go ranga hatarare menien u haharoei.
10 Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze o interrogaram a respeito das parábolas.
11 Ba nonei e ranga palis ranen me poiena, “E Sunahan e haruto ranei limiu a ka te ma haruto rien a barebana i manasa. Alimiu e atei sil talemiu ime te mar pepeito kap uanen. Kaba u katun te ma atei sileri ime te mar pepeito kap uana e Sunahan, nori e hengo talaser u haharoei tun.
11 Ele lhes respondeu: A vós outros vos é dado conhecer o mistério do reino de Deus; mas, aos de fora, tudo se ensina por meio de parábolas,
12 E Aisaia a propet tere Sunahan e kolotein a ka teka i manasa me poiena,
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se, e haja perdão para eles.
13 E Iesu e rangata ren, “Te ma atei sile mia limiu u haharoei teka, ba ime te mar atei sil mena moi limiu a man taina man haharoei?
13 Então, lhes perguntou: Não entendeis esta parábola e como compreendereis todas as parábolas?
14 A katun e tsihasa nena u ranga tere Sunahan.
14 O semeador semeia a palavra.
15 A maroro te pururukuia u ngal e here nei u katun te hengoer u ranga be Satan te la boroboro nama me mi gulena u ranga ti tsihasa nia i toriren.
15 São estes os da beira do caminho, onde a palavra é semeada; e, enquanto a ouvem, logo vem Satanás e tira a palavra semeada neles.
16 U tsikitsiki te ka mena u lapo e here nei a palabir u katun te hengoer u ranga tere Sunahan ba te haniga borobore ren ba te sasala meren.
16 Semelhantemente, são estes os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.
17 Kaba u ranga e ma tsiruku haniga nei ba nori u katun teka te ke ier a tsitabubun poata puku. Ba poata te butu nama a poata a omi tsi a raharaha, te hamana mena rien u ranga tere Sunahan, ba nori te hapolasa boroborer u ranga.
17 Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo, antes, de pouca duração; em lhes chegando a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 U tsikitsiki te ka mena a kolits a hihitoka e here nei a palabir u katun te hengoer u ranga.
18 Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,
19 Kaba nori e ka mer u hakats pan tara nitoatoa ni puta ba te ngiler e gi lu korui a moni pan ba te matesil koruer te gi lu meni ta palain ta ka. Na mamana ka teka e butu nama ba te piler u ranga tere Sunahan, bu ranga te ma habutse nei u markato u niga turu katun teka.
19 mas os cuidados do mundo, a fascinação da riqueza e as demais ambições, concorrendo, sufocam a palavra, ficando ela infrutífera.
20 Bu tsikitsiki u niga te here nei a palabir u katun te hengoer u ranga tere Sunahan ba te pile kap naren, bu ranga te kato haniga rena u katun teka. Palabi u katun u niga, na palabi e niga korur, na palabi e niga bala korur.”
20 Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.
21 Be Iesu e rangata ponina me poiena, “Aha te katoena a katun te tasu menama u lam? Nonei e mi kopo kap nane ien a tabeli, tsi e mi hakeie nen i kopina inana? E moa. Nonei e hakeie nen i iasa.
21 Também lhes disse: Vem, porventura, a candeia para ser posta debaixo do alqueire ou da cama? Não vem, antes, para ser colocada no velador?
22 E mar kato uana teka, ba mamana ka hoboto te mousuna turu haharoei i tar i romana e atei sile riou romana i murimuri. Nu mamanu ranga i tar te ma atei sileri a barebana i romana, nori e atei sile roen romana i murimuri.
22 Pois nada está oculto, senão para ser manifesto; e nada se faz escondido, senão para ser revelado.
23 A katun te atein hengona e ga hengo haniga.”
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Ba nonei e poe hasena i taren, “A man ka te hengoe milimiu alimiu go hengo hanige men. E Sunahan e hala hapopo nanoa romana a niatei i tamulö popona te go hengo haniga u lö, ba lö te lu lel has mou.
24 Então, lhes disse: Atentai no que ouvis. Com a medida com que tiverdes medido vos medirão também, e ainda se vos acrescentará.
25 A katun te ateina, e Sunahan e hala lele noien romana a niatei. Na katun te raman ateina, e Sunahan e lu ba nenou romana a tsitabubun niatei te ka menen.”
25 Pois ao que tem se lhe dará; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 E Iesu e poe leli, “Uhaharoei teka e haruto ranei limiu te mar butu uana a Nipepeito tere Sunahan. A katun e na tsihasa nena u ngalin wit te here nei a rais.
26 Disse ainda: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse a semente à terra;
27 Nonei e soho mena bong ba te kalata mena lan me kuina, ba te kato talasina. Ba nonei u ngalin wit e pusukuna me panina, kaba katun e ma atei sile nei te mar pusuku uanen.
27 depois, dormisse e se levantasse, de noite e de dia, e a semente germinasse e crescesse, não sabendo ele como.
28 U tsikitsiki e habututena a kan leba ba te huana, a gohus e butu mamina ba holaka te toan butuna ba hua a tangoho te toan butuna.
28 A terra por si mesma frutifica: primeiro a erva, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.
29 Poata te tangoho hakapana a hua ba katun te kete mena u kilata u koela, taraha a poatan tangoho turu wit e butu hakapa.”
29 E, quando o fruto já está maduro, logo se lhe mete a foice, porque é chegada a ceifa.
30 E Iesu e rangata me poiena, “Ara e tatei poiera a Nipepeito tere Sunahan e here nei a neha? Alia e haharoei hatarare nagou te mar pepeito kap uana e Sunahan.
30 Disse mais: A que assemelharemos o reino de Deus? Ou com que parábola o apresentaremos?
31 Nonei e here nei u ngalin mastat te makosi koru ba nena u ngal hoboto. Ba katun te lue nen ba te na sapul nanen turu tsikitsiki.
31 É como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;
32 Ba nonei te pusukuna ba te pan sokuna turu kan leba hoboto. Ba nonei te taholakana ba te hikalan panina bu apena te mitö ria i tanen ba te kuier u suhana turu uoho i tanen. Na Nipepeito tere Sunahan e hatania hatetenei hasina ba te pan susuluna.”
32 mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças e deita grandes ramos, a ponto de as aves do céu poderem aninhar-se à sua sombra.
33 E Iesu e rarare u ranga i tanen turu barebana me kato uana i iesana turu palainu haharoei u para. Nonei e haharoei hantunaia ti atei hapopo ien.
33 E com muitas parábolas semelhantes lhes expunha a palavra, conforme o permitia a capacidade dos ouvintes.
34 Nonei e ranga tun talasi merien u haharoei. Kaba te ka pepeisa gono meria e Iesu u katunun tsitsilo i tanen, ba nonei te ranga hatarare mera neien a mamana ka hoboto.
34 E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.
35 Turu toa u lan noa has tara lahibong be Iesu e poieto turu katunun tsitsilo i tanen, “Ara gi aroho u i hapalana ramun.”
35 Naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes Jesus: Passemos para a outra margem.
36 Ba nori e la ba rer u pal barebana u para bu katunun tsitsilo e na osa ria tara tsi tolala te ka hakapaia e Iesu, ba nori e la gono meren. Ba palain a ma tsi tolala i ka has.
36 E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.
37 Bu ualupu pan e takeito bu ramun te posa hongona i iahana tolala ba tolala e katsin saputuna turu ramun.
37 Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava a encher-se de água.
38 E Iesu e opuia i pal tou tara tolala ba te sohona turu uolana. Bu katunun tsitsilo i gulie ten me poier, “Tson Hihatuts, alö e ma tatagi rami lam? Ara e katsin taia talara.”
38 E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro; eles o despertaram e lhe disseram: Mestre, não te importa que pereçamos?
39 Be Iesu e takeito ba te haselohena a lomolomo me abisena u keikei, “Opu.” Ba lomolomo nu keikei e opu poutsuto me kapana ba maraha pan e bututo.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Acalma-te, emudece! O vento se aquietou, e fez-se grande bonança.
40 Be Iesu e ranga mera nen me poiena, “Tara neha ba limiu te matout korumiu? Alimiu e ma hamanami?”
40 Então, lhes disse: Por que sois assim tímidos?! Como é que não tendes fé?
41 Ba nori i matout koruto me hihirangatsir, “A saha koru a mar katun teka? A lomolomo nu keikei e manietse ren.”
41 E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.