Hebreus 6
U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs NTLH
1 — ausente —
1 Assim, vamos em frente a fim de chegarmos ao ensinamento de adultos, deixando para trás as primeiras lições da mensagem de Cristo. Nós não vamos colocar de novo as bases dessa mensagem, isto é, a necessidade de abandonar uma vida inútil e de crer em Deus;
2 — ausente —
2 o ensinamento a respeito dos batismos e da cerimônia de pôr as mãos sobre os cristãos; e a ressurreição dos mortos e o julgamento eterno.
3 Ara gi na lui u hihatuts u kapan. E Sunahan e haniga nena a ka teka ba ra te na kato uarou teka.
3 Vamos em frente! E, se Deus quiser, é isso o que faremos.
4 E moa koru te gi antunan palis lel meni u katun u hakats i taren ti hapolasa ba nitoa menien e Sunahan. Nori i ka mamia turu ualesala tere Sunahan. Nori i ateiia i peisaren a ka a niga ni Kolö, na nori i ka hasia turu Namnamei u Goagono.
4 Como é que as pessoas que abandonaram a fé podem se arrepender de novo? Elas já estavam na luz de Deus. Já haviam experimentado o dom do céu e recebido a sua parte do Espírito Santo.
5 Nori i atei sil te niga uana u ranga tere Sunahan, na nori i atei sil hasi a man nitagala tara poata i murimuri.
5 Já haviam conhecido por experiência que a palavra de Deus é boa e tinham experimentado os poderes do mundo que há de vir.
6 Kaba nori i hapolasa ba noa hasin e Sunahan. Ne moa koru te gi antunan palis lel menien u hakats i taren, taraha e here nei nori e tapala lel naria a Pien tere Sunahan tara koruse, ba te hamatsingolo lele rien i matar a barebana.
6 Mas depois abandonaram a fé. É impossível levar essas pessoas a se arrependerem de novo, pois estão crucificando outra vez o Filho de Deus e zombando publicamente dele.
7 E Sunahan e hanige iena a kui te ue iena a langits te roron polona i tanen, taraha a kui teka e habutsena a kannou a niga te taguhena a tamana kui.
7 Deus abençoa a terra que recebe a chuva, a qual muitas vezes cai sobre ela e produz plantas úteis para aqueles que trabalham nela.
8 Kaba a kui te habutsena a mamana ka a hihitoka na kolits a omi e ma niga tala nei. E moa. E antuna lasina e Sunahan e hamal nanen ba nori te hakulupu ba naren. Ne kato has uana i iesana nori turu katun u omi.
8 Mas a terra que produz mato e espinhos não serve para nada; ela corre o perigo de ser amaldiçoada por Deus e acaba sendo queimada.
9 Alam e mar ranga uam teka, kaba alam e poiem a markato i tamilimiu e niga bala nena a markato a omi teka, taraha e Sunahan e lu pouts riou limiu.
9 Porém, ainda que falemos dessa maneira, meus queridos irmãos, estamos certos de que vocês têm as melhores bênçãos que vêm da salvação.
10 E Sunahan e ma solopalei a toukui i tamilimiu na tu mar ngil koru menien limiu na tu taguhu meri limiu u katun i tanen ba te kato noa talasina i romana.
10 Deus não é injusto. Ele não esquece o trabalho que vocês fizeram nem o amor que lhe mostraram na ajuda que deram e ainda estão dando aos seus irmãos na fé.
11 Na lam e ngilem alimiu a man toa toa e go mar kato haniga noa has uam teka antunana te butu hamana noa romana a man ka te hamana silemi limiu, ba limiu te ma gegesimi.
11 O nosso profundo desejo é que cada um de vocês continue com entusiasmo até o fim, para que, de fato, recebam o que esperam.
12 E moa. Alimiu go heremi u katun te hamana hatagalar ba te ma hahan hanoari. Nori e lue riou romana a ka te ranga hamanein e Sunahan.
12 Não queremos que se tornem preguiçosos, mas que sejam como os que creem e têm paciência, para que assim recebam o que Deus prometeu.
13 Poata te hala nia e Sunahan u ranga hamana tere Abraham, nonei e ranga hamanaia i peisanen, taraha e moa ta tan ta katun te ga pania i tanen.
13 Deus fez a promessa a Abraão e jurou cumpri-la. E, como não havia ninguém maior do que ele mesmo, Deus jurou pelo seu próprio nome.
14 Nonei e poei, “U mana koru, alia e kalale gou lö ba te hatuhane mou a pien ba lia te katoe goi lö a tubur u katun u para koru.”
14 Ele disse a Abraão: “Eu prometo que abençoarei você ricamente e lhe darei muitos descendentes.”
15 E Abraham e ma hahan hanoan hahalosoi, na nonei e lui a ka te ranga hamanein e Sunahan.
15 Abraão teve paciência e por isso recebeu o que Deus havia prometido.
16 Tara poata a katun e ranga hamana uana i iasa, nonei e ngöena a solo te pan nena a solonen. Nu ranga hamana teka e hapiu nena u ranga turu katun te ranga sile ren.
16 Quando alguém jura, usa o nome de uma pessoa que é maior do que ele, e o juramento acaba com qualquer discussão.
17 I manasa e Sunahan e ranga hamanein te go taguhu merien romana ra u katun i tanen. Nonei e ngilin haruto halesala koru rio ra te ma tatei palis koru menien a ka te ngilin katoe nen. Na nonei e hatagalei u ranga hamana mam i tanen u tanu ranga te mana uana i iasa.
17 Deus quis deixar bem claro aos que iam receber o que ele havia prometido que jamais mudaria a sua decisão. Por isso, junto com a promessa, fez o juramento.
18 Nu huol u rangan hamana teka e ma tatei palis nei, ne Sunahan e ma tatei gamo has nane ien. Na ka teka e hatagala koruena a torirara, ara u katun ti bus u tere Sunahan te go hatongo kap merien ra, ba ra te pile hakarapoto nera a markato te hamana sil mena rei ra a nihitaguhu tere Sunahan.
18 Portanto, há duas coisas que não podem ser mudadas, e a respeito delas Deus não pode mentir. E assim nós, que encontramos segurança nele, nos sentimos muito encorajados a nos manter firmes na esperança que nos foi dada.
19 A ka teka te hamana sile rara e hatagala sile nei a torirara te gi ka hakarapoto gono meni ra e Sunahan. Na ka te hamana sile rara e ka hamatsköna te kana e Sunahan. E here nei a poata te la hapalis uana a tsunono pan turu pris i hapalana u labalaba pan te kutena ba te tasuna tara makum te goagono koruna.
19 Essa esperança mantém segura e firme a nossa vida, assim como a âncora mantém seguro o barco. Ela passa pela cortina do templo do céu e entra no Lugar Santíssimo celestial.
20 Ne Iesu e tasu hakapa has beria ra i iahana Luman Lotu Pan i Kolö. Nonei e mam rio ra tara makum te ka hamatsköna e Sunahan. Nonei a tsunono pan turu pris tara markato tere Melkisedek a pris, ba nonei te pris nitoa nou tara mamana poata.
20 Foi lá que, para o nosso bem, Jesus entrou antes de nós. E ele se tornou para sempre o Grande Sacerdote , na ordem do sacerdócio de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.