Atos 27

U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 E Gamman e hale iema u ranga te go osa u lam tara tolala ba te la uam i Itali. Ba nori e lu rer e Pol nu palair u karabus ba te hala rarien tara toa katun a solonen e Julias. Nonei a toa tsunono te kaia tara toa pal soldia ti ngöei a Retsimen tere Sisa.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Ba lam e osa mia tara toa tolalana i Adramitiam te katsin la u turu taun te ka ria i rehina u tasi tara provins i Eisia. Ba lam e lam me seil talam. Ba toa tson a solonen e Aristakas, a toun Masedonia tara taun i Tesalonaika, e la gono has merio lam.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Bu hamahö ba lam e na tuku mia tara taun i Saidon. E Julias e haniga mei e Pol te ga na ruto merien a ma tsi hahikapien i tanen ba nori te hale rien a ma tsi ka te ngilen.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Ba lam e takei ba pouts nem a han teka ba lam e seil uam i hapalana tolo i Saipras te oho, taraha alam u lagi lalaia tara lomolomo.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Ba lam e seil haroho uam tara tasi i rehina provins i Silisia na i Pampilia me na tuku mia tara taun i Maira tara provins i Lisia.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Tara taun teka a tsunono turu soldia e sabei a toa tolalana i Aleksenria te la u i Itali, ba nonei e hosa rano lam.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Ba lam e seil halolomotom tara palabinu lan ba te kui hatagala sil koruem te go la noa u lam, ba lam e na luem a makumun tasi tara taun i Naidas. A lomolomo e hatu rio lam te go la noa u lam tu mar la u lam, ba lam e la karasa ba nem a oluna i Salmoni ba te seil uam i hapalana tolo i Krit te oho.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Ba lam e kui hatagala korum me seil sila mia i rehina kotolana ba te na tuku mia tara makum te ngöeri u Gohi u Maraha. E ma lehana ba nai a taun i Lasia.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 — ausente —
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 — ausente —
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Kaba a tsunono turu soldia e ma hengoi u ranga tere Pol. Nonei e hengo lasi u ranga tara kepten tara tolala na tara katun te tei a tolala.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Nu katun u para i ngilin la noa has tara nilala i taren, taraha a gohi teka e ma niga korui te ga hahaloso u a tolala ba te antunana te ga kapaia a poata tara eihalata. Nori i ngilin torohanan lui a taun i Piniks, te gi antuna uen. Nonei a gohi te kana i Krit te mata halhal ba nena a lomolomo tara poata te posa hapanna u tasi. Na nori i ngilin hahalosoia i Piniks ba te antunana tara poata te ga kapaia u tasi pan.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 A tsi lomolomo e biririma i pal tasi, bu katun e poier nori i antunan na lun a han ti ngilin la uen. Ba nori e tanian la hamanasar me seil sila ria i sukusuku koru turu kotolana i Krit.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Ba e moa te ga manasa uen, bu toa u ualupu pan te rus gala u i tasi.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Ba nonei e pile nena a tolala ba tolala e ma antuna nei te ga habirits uen i matana lomolomo. Ba lam e rongaronga ba namen ba lomolomo e soata peise iena a tolala.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Ba lam e olo uam i hapalana a toa tolo te oho, a tsi tolo te ngöeri i Koda. Tara makum teka alam u kui hatagala me las hasukusukue iam a tsi bout.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Ba nori e las haseie ren i ieluna tolala. Ba nori e kits hahis haseri a tolala pan a lohiana a tagala, taraha a tolala e namos taktakata. Nori i matout te na pasasa toum uaren turu bun kotolana te sukusuku u i Aprika, ba nori e lu pute ier u seil pan me rongaronge ier a lomolomo ba te soata peise iena a tolala.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 U ualupu e hula kato hagigere noa has rio lam, taraha e tagala koru.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Bu hamahö ba nori e tanian ba ner a kako i tasi. Ba turu hatopisana u lan ba nori e lu baba ner a man kan kui tara tolala.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Turu lan u para alam u ma rutei a pitala nu pitopito has, ba lomolomo te bahu hatagala koru noa lasina. Ba lam e poiem, “Ara toum e na tia koru rou.”
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 U katun i ma noui tara poata a lehana, be Pol e tuolna i gusuren me poiena, “A ma tsi katun, alimiu go mala hengoe molia ba te ma seil ba namu mei i Krit, ba ka a omi teka te ma tatei butu namei i tarara.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Kaba e noahasina. Alia e hatei rago limiu te go ongolo uam limiu, taraha e moa ta toa i tamilimiu te ga mate. A tolala talasi te tia nou.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Taraha, i bong a toa angelo e tuol lala i rehir, a angelo tere Sunahan te hopu kap nio lia, e Sunahan te hatsunono gia lia.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 A angelo e poie lala, ‘O Pol, alö go ma matouti. Alö e na tuol noa mia i matana e Sisa. E Sunahan e hapiu nanou te ga mate u ta toa ta katun te ka gono meno lö tara tolala, ba nonei te kato benei lö a ka teka.’
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Na ma tsi katun, alimiu go ongolo iam, taraha alia e hamanegu e Sunahan te mar butu uanou romana te mar ranga ualala a angelo.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Kaba ara e na pasasa roa tara toa tolo.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 U 14 u bong e kapa, ba lam te hula olo noa has mia i tasi i Eidria. Ba gusuna bong bu boskru e hasagoher te sukusuku uama u tsikitsiki.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Ba nori e harukuer a toa lohiana te kitsia a bol me noana tara 20 a ngaha te ruku. E moa te ga lehana uen ba nori e haruku lele ier a lohiana me noana tara l5 a ngaha.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Ba nori e matout mer a tolala te na lapo kata mena neien turu hatu, ba nori e harukuer a tohats a hangga tara pal tou ba te singo siler a lan.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Bu boskru e katsin bus ba ner a tolala ba nori e hakouler a tsi bout i tasi. Nori i gamo me poier i na hakoul u hannga i pal mus.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Be Pol e poiena tara tsunono tara ami na turu soldia, “Te ma ka roi a pal tson teka tara tolala, ba limiu te tia mou!”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Bu soldia e ngats puser a man lohiana te tanga kapin a tsi bout ba nonei e olona.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 A sukusukuna lunlan be Pol e ranga hatatagina turu katun hoboto te gi nou menien ta tsi kannou. Ba nonei e poiena, “I romana u hamaloto nu tohats u lan tu agono niam limiu a kannou. Alimiu u toku hiton sil korue iam a tolala ba te ma nouemi ta ka.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Na lia e ranga hatatagi mera golimiu te go nou uam limiu. A tsi kannou e kato hatagala pouts ranou limiu. E moa ta tsi toa ta tsi hulu i tamilimiu te ga tia iou.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 E Pol e ranga hakapa me luena a tsi beret me hanigana tere Sunahan i matana u katun hoboto. Ba nonei e poseposie nen me tanian nouna.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Ba peisaren hoboto e gehaha poutsuna ba nori e nou haser a tsi kannou.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Na alam hoboto tu kaia tara tolala u noaia tara 276 a katun.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Poata ti masul hobotoia a barebana ba nori e ba ner u wit i tasi ba te kato hagegahena a tolala.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Te butuia a lan ba nori e ma mareieri a han, ba nori e rutse ier a tsi toa tsi gohi te ka mei u kotolana, ba nori e ngilin hasunger a tolala tara makum teka te gi antuna uen.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Ba nori e ngats puse ier a man lohiana turu hangga ba te la ba nari men i tasi. Na tara toa poata noa has a palai i puresei a man lohiana ti kits kapni a man hosen tou. Ba nori e haseier u seil i pal mus te ga bahu menien a lomolomo ba nori e la uar i kotolana.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ba nori e na butu ria tara makum te hitupalai u uolo ba tolala e na pasanana turu mats. Ba pal mus e na pasanana me ma antunan la nei, bu tasi e hula tego nena a pal tou me tanian takatana.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Bu soldia e hakats ner te gi atung hamate meri u karabus, taraha nori e namos aper ba te bus hakapar.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Kaba a tsunono tara ami e ngilin taguhin e Pol ba nonei e hapiu ranen. Ba nonei e ranga merena u katun ti atein ape te gi kurapa uen i tasi ba te torohanan la mam uar i kotolana.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Na pal katun te gi murimuri e gi pileia tara man makumun palang na tara ma tsi makum te tapekoia tara tolala. Ba alam hoboto te na luem a kotolana ba te niga hobotom.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.