Atos 27
U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs NAA
1 E Gamman e hale iema u ranga te go osa u lam tara tolala ba te la uam i Itali. Ba nori e lu rer e Pol nu palair u karabus ba te hala rarien tara toa katun a solonen e Julias. Nonei a toa tsunono te kaia tara toa pal soldia ti ngöei a Retsimen tere Sisa.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Ba lam e osa mia tara toa tolalana i Adramitiam te katsin la u turu taun te ka ria i rehina u tasi tara provins i Eisia. Ba lam e lam me seil talam. Ba toa tson a solonen e Aristakas, a toun Masedonia tara taun i Tesalonaika, e la gono has merio lam.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Bu hamahö ba lam e na tuku mia tara taun i Saidon. E Julias e haniga mei e Pol te ga na ruto merien a ma tsi hahikapien i tanen ba nori te hale rien a ma tsi ka te ngilen.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Ba lam e takei ba pouts nem a han teka ba lam e seil uam i hapalana tolo i Saipras te oho, taraha alam u lagi lalaia tara lomolomo.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ba lam e seil haroho uam tara tasi i rehina provins i Silisia na i Pampilia me na tuku mia tara taun i Maira tara provins i Lisia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Tara taun teka a tsunono turu soldia e sabei a toa tolalana i Aleksenria te la u i Itali, ba nonei e hosa rano lam.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ba lam e seil halolomotom tara palabinu lan ba te kui hatagala sil koruem te go la noa u lam, ba lam e na luem a makumun tasi tara taun i Naidas. A lomolomo e hatu rio lam te go la noa u lam tu mar la u lam, ba lam e la karasa ba nem a oluna i Salmoni ba te seil uam i hapalana tolo i Krit te oho.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Ba lam e kui hatagala korum me seil sila mia i rehina kotolana ba te na tuku mia tara makum te ngöeri u Gohi u Maraha. E ma lehana ba nai a taun i Lasia.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 — ausente —
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 — ausente —
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Kaba a tsunono turu soldia e ma hengoi u ranga tere Pol. Nonei e hengo lasi u ranga tara kepten tara tolala na tara katun te tei a tolala.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Nu katun u para i ngilin la noa has tara nilala i taren, taraha a gohi teka e ma niga korui te ga hahaloso u a tolala ba te antunana te ga kapaia a poata tara eihalata. Nori i ngilin torohanan lui a taun i Piniks, te gi antuna uen. Nonei a gohi te kana i Krit te mata halhal ba nena a lomolomo tara poata te posa hapanna u tasi. Na nori i ngilin hahalosoia i Piniks ba te antunana tara poata te ga kapaia u tasi pan.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 A tsi lomolomo e biririma i pal tasi, bu katun e poier nori i antunan na lun a han ti ngilin la uen. Ba nori e tanian la hamanasar me seil sila ria i sukusuku koru turu kotolana i Krit.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Ba e moa te ga manasa uen, bu toa u ualupu pan te rus gala u i tasi.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Ba nonei e pile nena a tolala ba tolala e ma antuna nei te ga habirits uen i matana lomolomo. Ba lam e rongaronga ba namen ba lomolomo e soata peise iena a tolala.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Ba lam e olo uam i hapalana a toa tolo te oho, a tsi tolo te ngöeri i Koda. Tara makum teka alam u kui hatagala me las hasukusukue iam a tsi bout.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Ba nori e las haseie ren i ieluna tolala. Ba nori e kits hahis haseri a tolala pan a lohiana a tagala, taraha a tolala e namos taktakata. Nori i matout te na pasasa toum uaren turu bun kotolana te sukusuku u i Aprika, ba nori e lu pute ier u seil pan me rongaronge ier a lomolomo ba te soata peise iena a tolala.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 U ualupu e hula kato hagigere noa has rio lam, taraha e tagala koru.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Bu hamahö ba nori e tanian ba ner a kako i tasi. Ba turu hatopisana u lan ba nori e lu baba ner a man kan kui tara tolala.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Turu lan u para alam u ma rutei a pitala nu pitopito has, ba lomolomo te bahu hatagala koru noa lasina. Ba lam e poiem, “Ara toum e na tia koru rou.”
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 U katun i ma noui tara poata a lehana, be Pol e tuolna i gusuren me poiena, “A ma tsi katun, alimiu go mala hengoe molia ba te ma seil ba namu mei i Krit, ba ka a omi teka te ma tatei butu namei i tarara.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Kaba e noahasina. Alia e hatei rago limiu te go ongolo uam limiu, taraha e moa ta toa i tamilimiu te ga mate. A tolala talasi te tia nou.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Taraha, i bong a toa angelo e tuol lala i rehir, a angelo tere Sunahan te hopu kap nio lia, e Sunahan te hatsunono gia lia.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 A angelo e poie lala, ‘O Pol, alö go ma matouti. Alö e na tuol noa mia i matana e Sisa. E Sunahan e hapiu nanou te ga mate u ta toa ta katun te ka gono meno lö tara tolala, ba nonei te kato benei lö a ka teka.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Na ma tsi katun, alimiu go ongolo iam, taraha alia e hamanegu e Sunahan te mar butu uanou romana te mar ranga ualala a angelo.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Kaba ara e na pasasa roa tara toa tolo.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 U 14 u bong e kapa, ba lam te hula olo noa has mia i tasi i Eidria. Ba gusuna bong bu boskru e hasagoher te sukusuku uama u tsikitsiki.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Ba nori e harukuer a toa lohiana te kitsia a bol me noana tara 20 a ngaha te ruku. E moa te ga lehana uen ba nori e haruku lele ier a lohiana me noana tara l5 a ngaha.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Ba nori e matout mer a tolala te na lapo kata mena neien turu hatu, ba nori e harukuer a tohats a hangga tara pal tou ba te singo siler a lan.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Bu boskru e katsin bus ba ner a tolala ba nori e hakouler a tsi bout i tasi. Nori i gamo me poier i na hakoul u hannga i pal mus.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Be Pol e poiena tara tsunono tara ami na turu soldia, “Te ma ka roi a pal tson teka tara tolala, ba limiu te tia mou!”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Bu soldia e ngats puser a man lohiana te tanga kapin a tsi bout ba nonei e olona.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 A sukusukuna lunlan be Pol e ranga hatatagina turu katun hoboto te gi nou menien ta tsi kannou. Ba nonei e poiena, “I romana u hamaloto nu tohats u lan tu agono niam limiu a kannou. Alimiu u toku hiton sil korue iam a tolala ba te ma nouemi ta ka.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Na lia e ranga hatatagi mera golimiu te go nou uam limiu. A tsi kannou e kato hatagala pouts ranou limiu. E moa ta tsi toa ta tsi hulu i tamilimiu te ga tia iou.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 E Pol e ranga hakapa me luena a tsi beret me hanigana tere Sunahan i matana u katun hoboto. Ba nonei e poseposie nen me tanian nouna.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Ba peisaren hoboto e gehaha poutsuna ba nori e nou haser a tsi kannou.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Na alam hoboto tu kaia tara tolala u noaia tara 276 a katun.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Poata ti masul hobotoia a barebana ba nori e ba ner u wit i tasi ba te kato hagegahena a tolala.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Te butuia a lan ba nori e ma mareieri a han, ba nori e rutse ier a tsi toa tsi gohi te ka mei u kotolana, ba nori e ngilin hasunger a tolala tara makum teka te gi antuna uen.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Ba nori e ngats puse ier a man lohiana turu hangga ba te la ba nari men i tasi. Na tara toa poata noa has a palai i puresei a man lohiana ti kits kapni a man hosen tou. Ba nori e haseier u seil i pal mus te ga bahu menien a lomolomo ba nori e la uar i kotolana.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ba nori e na butu ria tara makum te hitupalai u uolo ba tolala e na pasanana turu mats. Ba pal mus e na pasanana me ma antunan la nei, bu tasi e hula tego nena a pal tou me tanian takatana.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Bu soldia e hakats ner te gi atung hamate meri u karabus, taraha nori e namos aper ba te bus hakapar.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Kaba a tsunono tara ami e ngilin taguhin e Pol ba nonei e hapiu ranen. Ba nonei e ranga merena u katun ti atein ape te gi kurapa uen i tasi ba te torohanan la mam uar i kotolana.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Na pal katun te gi murimuri e gi pileia tara man makumun palang na tara ma tsi makum te tapekoia tara tolala. Ba alam hoboto te na luem a kotolana ba te niga hobotom.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.