2 Reis 7
Ghari Bible (GRI) vs NAA
1 Ma Elisa e gokovisu vania me tsaria, “!Ko rongomia na omea e tsaria na Taovia! Tana tagu vaga nogo ia ke dani, igamu sauba kamu volia ke tolu na kilo na uiti dou bâ, se ke ono na kilo na barli ke kesa lelê moa na tavina siliva na matena.”
1 Então Eliseu disse: — Ouçam a palavra do
2 Ma nina mane adigoko na taovia tsapakae e tsarivania a Elisa, “!E utu saikesa ke laba vaga ia, atsa moa ti na Taovia aia segenina nogo ke moloa ke tumu na usa kalina nogo ia!”
2 Porém o capitão em cujo braço o rei se apoiava respondeu ao homem de Deus: — Mesmo que o O profeta respondeu: — Eis que você verá isso com os seus próprios olhos, mas não comerá disso.
3 Mi tana tagu ia, mara tu vati na mane mudo ara tu totu i taba i tano tana matsapakapuna na verabau ni Samaria, mi tugira ara tu vaigokovigi mara tu tsaria, “?Egua, sauba ka tu tototu moa ieni poi tsau kalina ka tu mate tugita?
3 Quatro homens leprosos estavam à entrada do portão da cidade. Eles disseram uns aos outros: — Para que vamos ficar aqui sentados até morrer?
4 E tagara sa rongona ka tu bâ i laona na verabau, rongona sauba ka tu mate na vitoa i tana; me ti vaga ka tu tototu moa ieni me sauba goto moa ka tu mate. Me vaga ia, ida ma ka tu vano tana nauna ara tototu igira na Siria; me ti vaga kara gaea tu maurida, me sauba ka tu mauri, me ti vaga kara labumatesitugita me sauba nogoria ka tu mate.”
4 Se decidirmos entrar na cidade, há fome na cidade, e morreremos lá; se ficarmos sentados aqui, também morreremos. Vamos então para o arraial do sírios e nos entreguemos a eles. Se nos deixarem viver, viveremos; se nos matarem, apenas morreremos.
5 Bâ, mi kalina e tuturiga na rovo, mi tugira ara tu ba kalea i tana ara tototu igira na Siria, mi kalina ara tu ba tsau tana nauna ia, mara tu reia laka e mangu popono, tagara goto ke kesa ke totuvisu i tana.
5 Ao anoitecer, eles se levantaram para ir até o arraial dos sírios. Quando chegaram às imediações do arraial, eis que lá não havia ninguém.
6 Na Taovia nogo e naua, migira na Siria ara rongomia na tatangina na omea vaga saikesa nogo ti kalina na alaala loki na mane vaumate ara maimaiginigira i sautu, kolua niqira ose ma niqira terê, migira na Siria ara padâ laka na taovia tsapakae ni Israel nogo e voligira na Het migira goto na taovia tsapakae ni Ejipt kolugira niqira mane vaumate kara baginigira.
6 Porque o Senhor tinha feito com que no arraial dos sírios se ouvisse um ruído de carros de guerra e de cavalos e o ruído de um grande exército, de maneira que disseram uns aos outros: — Eis que o rei de Israel contratou os reis dos heteus e os reis dos egípcios, para virem contra nós.
7 Vaga ia, mi tana ngulavi rovo nogo ia, migira na Siria ara viri tsogo sui, mara gini boe moa na mauriqira segeni, mara mololegira sui niqira valepolo, niqira ose, ma niqira asi, ma na omea sui i laona na nauna tana ara tototu.
7 Por isso, ao anoitecer, eles se levantaram e fugiram, abandonando as suas tendas, os seus cavalos e os seus jumentos, e deixando o arraial como estava. Fugiram para salvar a sua vida.
8 Mi kalina tugira vati na mane mudo ara tu ba tsau i liligina na nauna ia, mara tu ba sage i laona kesa na valepolo, mara tu gania mara tu inuvia na omea ara totu i tana, mara tu tsakogira na siliva ma na qolu ma na polo ara tu reia i tana, mara tu vano mara tu ba molopoigira; mi muri mara tu visumaitugua, mara tu sage i laona kesa segeni goto na valepolo, mara tu ba naua kesa goto moa atsa na omea.
8 Assim, quando aqueles leprosos chegaram às imediações do arraial, entraram numa tenda, comeram e beberam; depois levaram dali prata, ouro e roupas; então se foram e esconderam tudo. Voltaram, entraram em outra tenda, e dali também levaram o que havia e esconderam.
9 Mi muri, mara tu vaigokovigi tugua mara tu tsaria, “!E tau dou ka tu nauvaganana ia! Tugita a tu tamanina nogo kesa rago na turupatu dou, me ti vaga ka tu gini mui lê moa, ma ka tu pitua ke matsaraka ti ka tu tsarivulagia, me sauba nomoa kara kedetugita. !Ida ma ka tu vano nogo kalina ia, ma ka tu ba tsarivulagia vanigira nina mane sasanga na taovia tsapakae!”
9 Então disseram uns aos outros: — Não é certo o que estamos fazendo. Este dia é um dia de boas-novas, e nós nos calamos. Se esperarmos até a luz da manhã, seremos tidos por culpados. Vamos agora mesmo anunciar isto no palácio real.
10 Mi tana, mara tu mololetugua tana nauna ara tsogotania igira na Siria, mara tu visutugua i Samaria, mara tu gu bâ vanigira na mane matali tana matsapakapuna na vera, mara tu tsaria, “I tugami ami tu vano tana niqira nauna na tototu igira na Siria, mami tu tau goto reia se kami tu rongomia ke kesa i tana; migira na ose ma na asi ara tau goto nusigira, ma niqira valepolo ara totu dou saikesa moa.”
10 Assim, eles foram e gritaram para os porteiros da cidade, anunciando o seguinte: — Fomos ao arraial dos sírios, e lá não vimos nem ouvimos ninguém. Encontramos apenas os cavalos e os jumentos amarrados, e as tendas como estavam.
11 Migira na mane matali ara rasavagini bamaia na turupatuna, ma na turupatu ia e ba laba tana valena na taovia tsapakae.
11 Então os porteiros gritaram e fizeram anunciar a notícia no interior do palácio real.
12 Me bongi moa, maia na taovia tsapakae e tuligi tania na nigena me tsarivanigira nina mane sasanga, “!Inau sauba kau tsarivanigamu na omea ara vangaraua na nauana igira na Siria! Igira ara dona nogo laka na uvirau e gadovigita igita, bâ, migira ara mololea na nauna tana ara tototu mara ba taopoi kesa tana nauna segeni. Rongona ara padâ laka igita sauba ka rutsu tania nida verabau na lave gada mutsa, mi tana ti igira kara tangolimaurisigita ma kara tangoligotoa na verada.”
12 O rei se levantou de noite e disse a seus servos: — Deixem que eu explique a vocês o que os sírios nos fizeram. Eles sabem que nós estamos famintos. Por isso, saíram do arraial e se esconderam no campo, pensando assim: “Quando eles saírem da cidade, nós os apanharemos vivos e entraremos na cidade.”
13 Me kesa vidaqira nina mane sasanga e tsarivania, “Igira na tinoni ara totu tana verabau iani ara pitua moa na mate, vaga moa igira ara mate sui nogo. Ida ma ka molovanogira ke visana nida mane kolugira ke tsege na ose ara totuvisu, ma ka gini tsodovulagia nagua e laba.”
13 Então um dos servos do rei tomou a palavra e disse: — Vamos enviar alguns homens com cinco dos cavalos que ainda restam na cidade e ver o que acontece. Se morrerem, apenas terão a mesma sorte da multidão dos israelitas que já morreram.
14 Mara viligira visana na mane, ma na taovia tsapakae e molovanogira i laona e ruka na terê, me ketsaligira kara bâ ma kara tsodovulagia na omea e laba vanigira na mane vaumate ni Siria.
14 Assim, pegaram dois carros de guerra com cavalos, e o rei enviou os homens atrás do exército dos sírios, dizendo: — Vão ver o que está acontecendo.
15 Ma na mane girani ara vano, mara ba tsau tana Kô Jordan, mi tana sautu popono ara reigira moa na polo ma na omea levolevo igira na Siria ara tsidavaginigira kalina ara tsogo. Mi muri, mara visutugua i vera, mara ba turupatuna vania na taovia tsapakae.
15 Eles foram atrás dos sírios até o Jordão, e eis que todo o caminho estava cheio de roupas e de armas que os sírios, na sua pressa, tinham jogado fora. Os mensageiros voltaram e anunciaram isto ao rei.
16 Migira na tinoni ni Samaria ara ulo rutsu tsaku, mara ba laba tana nauna i tana ara vaturikaegira niqira valepolo igira na Siria, mara aditamaniqira na omea sui ara totu i tana. E laba vaga nogo na omea na Taovia e kate idanogoa, laka ke tolu na kilo na uiti dou bâ se ke ono na kilo na barli kara tsabiriginia ke kesa lelê moa na tavina siliva na matena.
16 Então o povo saiu e saqueou o arraial dos sírios. E assim uma medida da melhor farinha era vendida por uma moeda de prata, e duas medidas de cevada, por uma moeda de prata, segundo a palavra do Senhor .
17 Na taovia tsapakae ni Israel e moloa nina mane sasanga, aia nogo e totu kolua kalina e goko vania a Elisa i noana, ke tagao tana matsapakapuna na verabau ia. Migira na tinoni ara tsogori rapasia me mate, vaga e kate idanogoa a Elisa kalina na taovia tsapakae e ba reia.
17 O capitão em cujo braço o rei tinha se apoiado foi encarregado pelo rei de guardar o portão da cidade, mas o povo o atropelou junto ao portão e ele morreu, como o homem de Deus tinha dito quando o rei foi falar com ele.
18 Ma Elisa e tsarivaninogoa na taovia tsapakae laka tana tagu vaga nogo ia tana dani i muri, sauba kara tsabiria ke tolu kilo na uiti dou bâ, se ke ono kilo na barli, ke kesa lelê moa na tavina siliva na matena.
18 Assim se cumpriu o que o homem de Deus tinha falado ao rei: “Amanhã, a estas horas mais ou menos, junto ao portão de Samaria, duas medidas de cevada serão vendidas por uma moeda de prata, e uma medida da melhor farinha será vendida por uma moeda de prata.”
19 Ma na mane sasanga e gokovisu vania a Elisa me tsaria, “!E utu saikesa ke laba vaga ia, atsa moa ti na Taovia segenina nogo ke moloa ke tumu na usa kalina nogo ia!” Ma Elisa e tsarivania, “Dou, sauba nomoa ko reia ke laba vaga nogo ia, migoe moa e utu lelê ko sanga na ganiana sa piqena.”
19 Aquele capitão havia respondido ao homem de Deus: “Mesmo que o Senhor Deus fizesse janelas no céu, será que isso poderia acontecer, segundo essa palavra?” Ao que o profeta havia respondido: “Eis que você verá isso com os seus próprios olhos, mas não comerá disso.”
20 Maia saikesa nogo e vaga na omea e laba vania, igira na tinoni ara tsogori rapasia tana matsapakapuna na verabau, me mate.
20 E assim aconteceu com ele, porque o povo o atropelou junto ao portão, e ele morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.