Atos 7
Ta lǝ Luwǝ Kunmindɨ kɨ Sigɨ (GQR) vs ARIB
1 *Kibo lə njekujənyamosɨ kadikare’gɨ dəjɨ ta Etiyenn ene: «Ta’gɨ kɨ de’gɨ eli dɔ’i’tɨ kin, in kɨ rɔta’tɨ inɓe wa?»
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura são assim estas coisas?
2 Etiyenn ilə’tɨ ene: «In baw’m’gɨ kɨ ngannkon’m’gɨ, uri mbi’se oyi dɔ ta kɨ m’a m’el’se kam majɨ. Me ndɔ’gɨ’tɨ kɨ kete, Luwə kɨ nje pitɨ ɔjɨ rɔ’ne adɨ kaw’je Abiraham, dɔkagilo’tɨ kɨ si’n me ɓe’tɨ kɨ Mejopotami’tɨ ɓay, kete ɓay ta kadɨ aw uwə lo kisɨ dɔnangɨ Aram’tɨ,
2 Estêvão respondeu: Irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, estando ele na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Luwə el’ə ene: “Ində taa inyə ɓe lə’i kɨ nje koji’gɨ ə aw me ɓe’tɨ kɨ m’a m’ɔj’i.”
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela, e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 In be ə, Abiraham inyə’n me ɓe kɨ Kalde ə re uwə lo kisɨ Aram’tɨ. Ningə go koy baw’a’tɨ, Luwə ad’a ində re me ɓe’tɨ kɨ isɨ’tɨ ngɔsine kin.
4 Então saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. Dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Nya nduwə kɨ Luwə adɨ Abiraham me ɓe’tɨ kin goto. Ngonn nusɨ lo kɨ ndikiri be kaa ad’a el. Nan un ndu’ne ad’a kadɨ n’a n’ad’a ɓe kam ba pətɨ. Taa n’a n’adɨ ngann kaw’a’gɨ tor’o’tɨ tɔ. Dɔkagilo’tɨ kɨ Luwə isɨ elta Abiraham kin, Abiraham ojɨ ngonn el ɓay.
5 E não lhe deu nela herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu que lha daria em possessão, e depois dele à sua descendência, não tendo ele ainda filho.
6 Ta kɨ Luwə el’ə ə to kin: “Ngannkawi’gɨ a sii to mbah’gɨ dɔnangɨ’tɨ kɨ rangɨ num, de’gɨ a rai’de ɓər’tɨ num, taa de’gɨ a adi’de kon asɨ ɓal ɓu sɔ num tɔ.”
6 Pois Deus disse que a sua descendência seria peregrina em terra estranha e que a escravizariam e maltratariam por quatrocentos anos.
7 Go ta’gɨ’tɨ kin Luwə el ene: “Ginn de’gɨ kɨ rai’de ɓər’tɨ kin, m’inɓe m’a m’gangɨ ta dɔ’de’tɨ. Go’tɨ ningə, a tei me ɓe mbah’tɨ kɨ ra’de ɓər’tɨ kin kɔ, ə a təli rei me ɓe’tɨ kɨ indəi’tɨ ə awi ɓər’tɨ kin kadɨ rei gosi m’in.”
7 Mas eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus; e depois disto sairão, e me servirão neste lugar.
8 Ningə Luwə ad’a nya kunmindɨ kɨ in kujə mɔtɨ. Be ə, lokɨ Abiraham ojɨ Isakɨ ningə ndɔ jijoo go’tɨ, par ə ujə mɔt’ɔ. Isakɨ ra be tɔ tadɔ ngonn’o Jakobɨ. Jakobɨ kaa ra be tɔ tadɔ ngann’a’gɨ kɨ in ginn Isirayel’gɨ kɨ dɔgɨ gidə in joo.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; assim então gerou Abraão a Isaque, e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque gerou a Jacó, e Jacó aos doze patriarcas.
9 «Ningə ni kɨ me ngann’gɨ’tɨ lə Jakobɨ ra adɨ ndogi ngonnkon’de Jisepɨ adɨ awi si’ə to ɓər me ɓe’tɨ kɨ Ejipitɨ’tɨ. Nan Luwə in si’ə nan’tɨ.
9 Os patriarcas, movidos de inveja, venderam José para o Egito; mas Deus era com ele,
10 Be ə, ɔr’ɔ me kon’gɨ’tɨ pətɨ. Ningə memajɨ lə Luwə kɨ in si’ə, ad’a kumkədɨ takum Parawon’tɨ kɨ in ngar kɨ Ejipitɨ’tɨ. Adɨ Parawon un’ə ində to nje konɓe dɔnangɨ kɨ Ejipitɨ’tɨ, dɔ me kəy’tɨ lə’ne pətɨ tɔ.
10 e o livrou de todas as suas tribulações, e lhe deu graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 Dɔkagilo’ə’tɨ kin ə, ɓo kɨ bo osɨ dɔnangɨ Ejipitɨ’tɨ ba pətɨ, taa dɔnangɨ Kana’tɨ tɔ. In dɔkagilo kumtondoo kɨ ətɨ ɓol ngayn. Lo kadɨ baw’je’gɨ ingəi nya ndikiri sɔi goto.
11 Sobreveio então uma fome a todo o Egito e Canaã, e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Lokɨ Jakobɨ oo kadɨ nyakusɔ to me ɓe’tɨ kɨ Ejipitɨ’tɨ ningə, ulə ngann’ne’gɨ kɨ in kaw’je’gɨ adɨ awi kɨ dɔkete.
12 Mas tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais pela primeira vez.
13 Lokɨ təl ulə’de kɨ nja joo ningə, Jisepɨ ra adɨ ngannkon’a’gɨ gəri’ə. Lo kin’tɨ, Parawon kaa, gər’n ginn kojɨ lə Jisepɨ tɔ.
13 E na segunda vez deu-se José a conhecer a seus irmãos, e a sua linhagem tornou-se manifesta a Faraó.
14 Go’tɨ ningə, Jisepɨ ulə go baw’ne Jakobɨ’tɨ ad’a re kɨ ginn kojɨ li’ə ba pətɨ, asi de’gɨ dɔsiri gidə in mi.
14 Então José mandou chamar a seu pai Jacó, e a toda a sua parentela-setenta e cinco almas.
15 Jakobɨ aw Ejipitɨ’tɨ ningə oy kɨ kete non. Kaw’je’gɨ kaa oyi non num tɔ.
15 Jacó, pois, desceu ao Egito, onde morreu, ele e nossos pais;
16 Təli kɨ singə’de rei dɔnangɨ Kana’tɨ, me ɓebo’tɨ kɨ tɔ’a nan Sisem. Duwi’de ɓe ninn’tɨ kɨ Abiraham ndogɨ kɨ nar ji ngann lə Hamɔr me ɓe’tɨ kɨ Sisem.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certo preço em prata aos filhos de Emor, em Siquém.
17 «Dɔkagilo tɔl kon kunndu kɨ Luwə un adɨ Abiraham in ndəkba. Ningə kɔr ngann Isirayel’gɨ banyi kɨ dɔ mad’a’tɨ dɔ mad’a’tɨ dɔnangɨ Ejipitɨ’tɨ,
17 Enquanto se aproximava o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo crescia e se multiplicava no Egito;
18 bitɨ dɔkagilo’tɨ kɨ ngar kɨ rangɨ kɨ gər Jisepɨ el on’n ɓe dɔnangɨ Ejipitɨ’tɨ.
18 até que se levantou ali outro rei, que não tinha conhecido José.
19 Ngar kakin uwə de’gɨ lə’je ra’n kulə kɨ aldɔ majɨ num, adi’de kon num, ta indəi tɔgɨ dɔ’de’tɨ adɨ inyəi ngann’de’gɨ kɨ kasɨ kɔ, bitɨ kadɨ oyi.
19 Usando esse de astúcia contra a nossa raça, maltratou a nossos pais, ao ponto de fazê-los enjeitar seus filhos, para que não vivessem.
20 Dɔkagilo’tɨ kin ə, oji Mojɨ kɨ memajɨ lə Luwə in dɔ’a’tɨ adɨ oti’ə me kəy’tɨ lə baw’a asɨ nanyi mutə.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Ningə lokɨ dum dɔ’de adɨ iləi’ə kɔ, ngonn lə Parawon kɨ dene te dɔ’a’tɨ, ə un’ə ot’o to ngonn’ne inɓe be.
21 Sendo ele enjeitado, a filha de Faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Be ə Mojɨ ingə’n nyando kɨ ɔjidɔ kumkədɨ pətɨ kɨ dɔnangɨ Ejipitɨ’tɨ. Adɨ aw kɨ tɔgɨ me ta kel’ne’tɨ num, me kulə ra’ne’tɨ num tɔ.
22 Assim Moisés foi instruído em toda a sabedoria dos egípcios, e era poderoso em palavras e obras.
23 «Lokɨ ɓal’a in dɔsɔ ningə, mərta re dɔ’a’tɨ kadɨ n’aw n’oo ngannkon’ne’gɨ kɨ in ngann Isirayel’gɨ.
23 Ora, quando ele completou quarenta anos, veio-lhe ao coração visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Dɔkagilo’tɨ kɨ in’n kɨ ngannkon’ne’gɨ ə, oo de kare kɨ Ejipitɨ isɨ tində kɨ kare dann’de’tɨ. Be ə, re rɔ dɔ ngonnkon’ne’tɨ adɨ ində de kɨ Ejipitɨ’tɨ kakin tɔl’ɔ.
24 E vendo um deles sofrer injustamente, defendeu-o, e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Mojɨ mər kadɨ ngannkon’a’gɨ a gəri tokɨ Luwə ə ulə’n’ə kadɨ n’ta dɔ’de. Nan ngannkon’a’gɨ gəri el.
25 Cuidava que seus irmãos entenderiam que por mão dele Deus lhes havia de dar a liberdade; mas eles não entenderam.
26 Ndɔ kɨ go’tɨ, oo ngannkon’nan’gɨ joo kɨ in Isirayel’gɨ ra rɔ’i nan. Re ra dann’de’tɨ kadɨ ulə’de nojɨ nan’tɨ. El’de ene: “In ngannkon nan’gɨ tɔ, ə bann ə ra tindəi nan be wa?”
26 No dia seguinte apareceu-lhes quando brigavam, e quis levá-los à paz, dizendo: Homens, sois irmãos; por que vos maltratais um ao outro?
27 Ningə in kɨ nje tində ngonnkon’ne kakin ɔs’ɔ ngərəngɨ, ə el’ə ene: “Nan ə indəi dɔ’je’tɨ to kibo lə’je, eke njegangɨ ta dann’je’tɨ wa?
27 Mas o que fazia injustiça ao seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz sobre nós?
28 In ge tɔl’m tokɨ tagine tɔl’n de kɨ Ejipitɨ’tɨ kakin be ɓay wa?”
28 Acaso queres tu matar-me como ontem mataste o egípcio?
29 Lokɨ Mojɨ oo dɔ ta kin ningə, ɓol ra’a, adɨ aw uwə lo kisɨ to mbah dɔnangɨ Madiyan’tɨ. Dɔnangɨ Madiyan’tɨ ə Mojɨ ta dene ojɨ’n ngann’gɨ joo.
29 A esta palavra fugiu Moisés, e tornou-se peregrino na terra de Madiã, onde gerou dois filhos.
30 «Ɓal dɔsɔ go’tɨ ningə, malayka te bus rɔ’a’tɨ diləlo’tɨ, ndəkba kɨ dɔ mbal Sinay, dann ndonn por’tɨ me ngan’tɨ kɨ isɨ on por.
30 E passados mais quarenta anos, apareceu-lhe um anjo no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo no meio de uma sarça.
31 Lokɨ Mojɨ oo nya kin ningə, ndil’ə anyi ur kakɨ. Mojɨ ge kadɨ n’oo nya kin majɨ adɨ ɔtɨ re ndəkba si’ə. Low’ə’tɨ non ə oo’n dɔ ndu Burəɓe ene:
31 Moisés, vendo isto, admirou-se da visão; e, aproximando-se ele para observar, soou a voz do Senhor:
32 “M’in Luwə lə kawi’gɨ, Luwə lə Abiraham, Luwə lə Isakɨ, Luwə lə Jakobɨ.” Mojɨ ɓol dadɨ par par adɨ lo kadɨ un kum’ne kɨ taa goto.
32 Eu sou o deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. E Moisés ficou trêmulo e não ousava olhar.
33 Ə Burəɓe el’ə ene: “Ɔr sa nja’i’tɨ tadɔ lo kɨ ra’tɨ kam in lo kɨ ar njay.
33 Disse-lhe então o Senhor: Tira as alparcas dos teus pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 M’oo kumtondoo lə de’gɨ lə’m me ɓe’tɨ kɨ Ejipitɨ’tɨ. M’oo dɔ tumə kɨ sii tuməi um um, ə m’ur nanga m’re kadɨ m’taa’de m’ilə’de taa. Ningə kɨ ngɔsine kin re adɨ m’uləi Ejipitɨ gogɨ.”
34 Vi, com efeito, a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos, e desci para livrá-lo. Agora pois vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 «Oyi majɨ! In Mojɨ kɨ ngannkon’a’gɨ ɔsi’ə ngərəngɨ, ə eli’ə eyina: “Nan indəi dɔ’je’tɨ to kibo lə’je eke njegangɨ ta dann’je’tɨ wa”, inɓe kin ə, Luwə ulə to ngar num, taa nje taa’de ilə’de taa num, kɨ takul tɔgɨ lə malayka kɨ te si’ə bus me ngan’tɨ, kin num tɔ.
35 A este Moisés que eles haviam repelido, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz? a este enviou Deus como senhor e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera na sarça.
36 In ə te se’de kɨ takul nyara’gɨ kɨ de asɨ ra el num, kɨ takul nyakɔjɨ’gɨ num, me ɓe’tɨ kɨ Ejipitɨ’tɨ. Taa dɔkagilo kɨ isɨ indəi babo kasɨ gangi num ta dɔkagilo’tɨ kɨ rai ɓal dɔsɔ diləlo’tɨ kin num tɔ.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, e no Mar Vermelho, e no deserto por quarenta anos.
37 Taa in darɔ Mojɨ kɨ kare inɓe kin ɓay ə, el ngann Isirayel’gɨ ene: “Luwə a te kɨ njekeltakita’ne’tɨ kare dann’se’tɨ inɓe’gɨ, kɨ a to to m’in be.”
37 Este é o Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta como eu.
38 Lokɨ ngann Isirayel’gɨ kawinan diləlo’tɨ kaa, in Mojɨ inɓe kin ə taa ta ta malayka’tɨ dɔ mbal Sinay’tɨ, el kaw’je’gɨ. In ə taa ta kajɨ kin rɔ Luwə’tɨ, kadɨ adɨ’je.
38 Este é o que esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu palavras de vida para vo-las dar;
39 Nan kaw’je’gɨ mbeti kadɨ təli rɔ’de go ta’gɨ’tɨ li’ə. Ningə kɨ bo utə, ɔsi’ə ngərəngɨ. Me’de in dɔ təl kaw dɔnangɨ Ejipitɨ’tɨ gogɨ.
39 ao qual os nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram, e em seus corações voltaram ao Egito,
40 Dɔkagilo’tɨ kɨ Mojɨ nanyi dɔ mbal Sinay’tɨ ɓay, rei rɔ Aron’tɨ eli’ə eyina: “In ra kagɨ yo’gɨ kɨ kadɨ ɔri non’je, tadɔ jɨ gər nya kɨ ra Mojɨ kɨ nje te se’je me ɓe’tɨ kɨ Ejipitɨ’tɨ kin el.”
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Be ə me ndɔ’gɨ’tɨ kin, rai ngonn yo madɨ kɨ to to ngonn baw mangɨ be, ə iləi kadikare adi’ə. Ningə rai rɔnel ngayn ɔsikurə nya kɨ inɓe’gɨ rai kɨ ji’de kin.
41 Fizeram, pois, naqueles dias o bezerro, e ofereceram sacrifício ao ídolo, e se alegravam nas obras das suas mãos.
42 Nan Luwə təl gidɨ’ne adɨ’de, inyə’de kɔ adɨ sii ta ra yo’tɨ, kɨ kɔsikurə nya’gɨ kɨ dɔran’tɨ to nanyi’gɨ kɨ kadɨ’gɨ kɨ mee’gɨ to kagɨ yo’gɨ lə’de, tokɨ ndangi me makitu’tɨ lə njekeltakita Luwə’tɨ: “In de’gɨ kɨ Isirayel, ɓal dɔsɔ kɨ rai diləlo’tɨ kin ke da’gɨ kɨ tɔli’de kɨ ndəgɨ kadikare’gɨ adi, in m’in ə adi m’in wa?
42 Mas Deus se afastou, e os abandonou ao culto das hostes do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto, ó casa de Israel?
43 Jagɨ, oti kəy yo lə kagɨ yo lə’se Molokɨ yo, kɨ mee kagɨ yo lə’se Repan, yo’gɨ kɨ inɓe’gɨ rai’de kɨ ji’se kadɨ ɔsi məkəsɨ’se non’de’tɨ. Tadɔ in nya ra’se’gɨ kin ə, m’a m’adɨ njeban’gɨ lə’se a uwəi’se, awi sese sanyi to mbah’gɨ gidɨ Babilon’tɨ ɓay.”
43 Antes carregastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que vós fizestes para adorá-las. Desterrar-vos-ei pois, para além da Babilônia.
44 «Me diləlo’tɨ, kaw’je’gɨ rai *kəyku kingə nan kɨ Luwə. Mojɨ ra kəyku kakin tokɨ Luwə un’n ndu’ne ad’a. In ra kigo kɔjɨ’tɨ kɨ ɔj’ɔ ad’a oo.
44 Entre os nossos pais no deserto estava o tabernáculo do testemunho, como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto;
45 Ingəi kəyku kakin uni ginn kojɨ’gɨ lə’de kɨ rangɨ, kɨ in kaw’je’gɨ kɨ rei go’de’tɨ. Kəyku kin in ji’de’tɨ, lokɨ Jojuwe ɔrnon’de adɨ rei tai dɔnangɨ lə ginn de’gɨ kɨ dangɨ dangɨ kɨ Luwə tuwə’de non’de’tɨ. Kəyku kakin, to bitɨ dɔkagilo’tɨ lə Dabidɨ.
45 o qual nossos pais, tendo-o por sua vez recebido, o levaram sob a direção de Josué, quando entraram na posse da terra das nações que Deus expulsou da presença dos nossos pais, até os dias de Davi,
46 Memajɨ lə Luwə ɔsɨ Dabidɨ adɨ dəjɨ tarow kadɨ n’ra Kəy n’adɨ Luwə lə Jakobɨ.
46 que achou graça diante de Deus, e pediu que lhe fosse dado achar habitação para o Deus de Jacó.
47 Nan in Salomon yo ə ra kəy adɨ Luwə.
47 Entretanto foi Salomão quem lhe edificou uma casa;
48 «Nan Luwə kɨ in nje kisɨ dɔ nya’gɨ’tɨ pətɨ, a isɨ me kəy’tɨ kɨ de ra kɨ ji’ne el. Tokɨ njekeltakita’a’tɨ ene:
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 “Dɔran in kumbər ngar lə’m, ningə dɔnangɨ in nyakində nja’m.” Burəɓe el ɓay ene: “Kəy kɨ bann ə, a rai adi m’in wa? Lo kɨ ra a in lo kuwə rɔ lə’m wa?
49 O céu é meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual o lugar do meu repouso?
50 Ke in m’in el ə, nan to ɓay ə, ra nya’gɨ kin pətɨ wa?”
50 Não fez, porventura, a minha mão todas estas coisas?
51 «In de’gɨ kɨ nje tanrɔ’gɨ, tei me’se el num, boyi mbi’se num dɔ ta’tɨ lə Luwə to de’gɨ kɨ nje gər Luwə el be. Toi to baw’se’gɨ inɓe be. Nya kin ə ra adɨ, sii ta rɔ kɨ Ndil Luwə’tɨ, kɨ dɔkagilo’gɨ pətɨ.
51 Homens de dura cerviz, e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; como o fizeram os vossos pais, assim também vós.
52 *Njekeltakita Luwə’tɨ kɨ ra ə baw’se’gɨ adi’ə kon el wa? Ingɨ ə tɔli njekiləmbər kete, kɨ ɔjidɔ re lə in kɨ kareba, kɨ in kɨ dana. Ningə ngɔsine, lokɨ Kirisitɨ re, ingɨ uni dɔ’a, ə tɔli’ə tɔ.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que dantes anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e homicidas,
53 Oyo, ingəi ndukun lə Luwə kɨ takul malayka’gɨ, nan lo kadɨ təli rɔ’se go’tɨ goto.»
53 vós, que recebestes a lei por ordenação dos anjos, e não a guardastes.
54 Lokɨ njegangɨ ta’gɨ kibo lə Juwipɨ’gɨ oyi dɔ ta kɨ Etiyenn el ningə, wongɨ ra’de ngayn adɨ ngori ngangɨ’de mur mur dɔ’a’tɨ.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se em seus corações, e rangiam os dentes contra Estêvão.
55 Nan Etiyenn kɨ rosɨ kɨ Ndil Luwə, un kum’ne ta kɨ dɔran’tɨ ningə oo pitɨ lə Luwə num, taa oo Jeju kɨ ra taa dɔjikɔl Luwə’tɨ num tɔ.
55 Mas ele, cheio do Espírito Santo, fitando os olhos no céu, viu a glória de Deus, e Jesus em pé à direita de Deus,
56 El ene: «Oyi, m’oo dɔran til, ningə m’oo Ngonn De ra taa dɔjikɔl Luwə’tɨ.»
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos, e o Filho do homem em pé à direita de Deus.
57 Lokɨ oyi dɔ ta kin ningə, uri kɔl kɨ ndu’de kɨ bo ə uti mbi’de dɔ ta’tɨ li’ə, ə ɓuki nan dɔ’a’tɨ.
57 Então eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos, e arremeteram unânimes contra ele
58 Ndɔri’ə ai si’ə taga gidɨ ɓebo’tɨ, tiləi’ə kɨ gajɨ mbal tɔli’ə. De’gɨ kakin inyəi ku’gɨ lə’de rɔ ngonn kɨ basa’tɨ kɨ tɔ’a nan Sol.
58 e, lançando-o fora da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um mancebo chamado Saulo.
59 Dɔkagilo’tɨ kɨ isɨ tiləi’ə kɨ gajɨ mbal, Etiyenn elta kɨ Luwə ene: «Burəɓe Jeju, taa ndil’m kɨ rɔ’i’tɨ.»
59 Apedrejavam, pois, a Estêvão que orando, dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Go’tɨ ningə ɔsɨ məkəsɨ’ne nanga, ə elta kɨ ndu’ne kibo ene: «Inyə go majel kin kɔ adɨ’de!» Go ta’gɨ’tɨ kin, ningə Etiyenn oy.
60 E pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. Tendo dito isto, adormeceu. E Saulo consentia na sua morte.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.