Atos 22
Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs NTLH
1 «Nʼbaambɛ nin nʼninjiɛbɛ, cenge mɛn fɛnfɛnnɔ n li tɔke nɛ tigbɛr tà kí fie nʼba nɔ.»
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Bi cii' u lienh bi ya lenm ma nnɔ, nɛ bi tùɔre' ki ŋmile' cim.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 «N yé Suf nɛ, ki maa' Tars ya du wà te Silisi ya tinfɛnm ni nnɔ ni. Ama bi wube' nni udu wà ni sɔ. Gamaliɛl nɛ là wɔkn' nni tiʼyaajɛb ya yiko ya bom mɔnmɔnm. Nɛ nʼnun là mɔ́n Uwien ya tuonl bo, tɛn niʼkɛ ya nun mɔ́n ma liʼbo fɛnfɛnnɔ wuɔ nɔ.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 N là jɛ̀ndeh binib bà pɛ *Yesu ya sɛn bo nɛ haali bi tì kpuokeh, ki coh bijɛb nin bipiib, ki lùoh bɛ tikudɔkr, ki tì pɛkndeh.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Bitɔtuɔrciɛnb ya ciɛn nin *Sufmbɛ ya buur ya cɛkl yaab li fre kí tɔke nɛ kí ye n len' nà nɔ nì yé imɔ̀n nɛ. Bi là kɛle' tigbɔnt mɔnɔn ki de' nni ń tì de *Sufmbɛ bà te Damas ya du ni nnɔ, bɛ ń cɛ̀be nni ń cuo binib bà teke' *Yesu ki jin' ki te niʼbó nnɔ, kí lòle bɛ tikudɔkr kí taa bɛ kí baa Yerusalɛm ni, kí lá dɛre biʼtub.»
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 «N là joh ki tì nɛkn' Damas ya du, kuwensiiku ya yo, nɛ kuwenwenciɛnku kuba ci' ki ñɛn' paaki bó ní, ki wende' ki yile' nʼbo.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 N lu' tingi ni, nɛ ki cii' uniɛke uba bó u teh: ‹Sɔl, Sɔl, bɛ tien' a jɛ̀ndeh nni?›
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Nɛ n niire' ki ye: ‹Yonbdaan, a yé u lɛ daan nɛ?› Nɛ u jiin' nni ki ye: ‹Min Nasarɛt ya *Yesu nɛ, a jɛ̀ndeh min nɛ.›
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Min nin bà là te nnɔ laa' kuwenwenku nnɔ ama ba cii' wà lienh nni nnɔ ya niɛke bó.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Nɛ n tí niire' ki ye: ‹Yonbdaan, n li tien mila?› Nɛ u jiin' nni ki ye: ‹Fii kí jo Damas ya du ni, bi li tì tɔke ŋɛ a li tien nà kɛ.›
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Kuwenwenku nnɔ wende' nʼnun ni ma nnɔ, ma ji lɛnh, nɛ min nin bà tɔke nnɔ cuo' nʼnuɔ ki dìɛh n tì baa' Damas ya du ni.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 «Ujɛ uba là te len, bi yih wɔ Ananiyas. U pɛ Uwien ya sɛn bo mɔnmɔnm, ki boh Moyis ya yiko nɛ *Sufmbɛ bà kɛ kɔ Damas ni nnɔ pɛ̀keh wɔ.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 U baa' ki sere' nʼsaan nɛ ki tɔke' nni ki ye: ‹Nʼninjɛ Sɔl, likre.› Nɛ n pɔk ki likre' i ya tàan bo ki laa' wɔ.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Nɛ u tɔke' nni ki ye: ‹Tiʼyaajɛb ya Wien juɔ' ki gɛ̀nde' ŋɛ, á bɛnde uʼyíem, kí lɛ *Yesu ugbɛmɔ̀ndaan, kí cii uʼniɛke bó.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Kimɛ a li yé uʼmɔ̀nkunl nɛ binib kɛ ya nun bó, kí tɔke bɛ a laa' nà nin a cii' nà.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Ji la taande, fii kí cère bɛ ń sìi ŋɛ Uwien ya ñunm, á tɛ uʼyel wɔ ń fère ŋɛ aʼbiɛre.›
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 «Ni ya puoli bó nɛ n liɛbe' Yerusalɛm. Lidaali liba nɛ n te Uwien ya duku ni ki kàareh nɛ nì tien' nni tidɛknt yaam,
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 n laa' Yonbdaan nɛ u tɔke' nni ki ye: ‹Fii kí ñɛ Yerusalɛm ni tonm, kimɛ len ya nib ŋa ń teke a li tɔke bɛ nʼgbɛr tà nnɔ.›
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Nɛ n jiin' wɔ ki ye: ‹Yonbdaan, bi bɛn ki ye min nɛ là joh *Sufmbɛ ya táan ya dur ni, ki coh binib bà teke' ŋɛ ki jin' nnɔ, ki tì pɛkndeh, ki jɛ̀ndeh bɛ ki gbiekeh.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Bi là kuuleh aʼmɔ̀nkunl Etiɛnn uyo wà nnɔ, min mɔnɔn là te niʼsaan, ki tuo' ki ye nì mɔn, nɛ ki gu binib bà kuuleh wɔ nnɔ ya wɛngolkaar.›
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Nɛ u tɔke' nni ki ye: ‹Li joh, kimɛ n li sɔn ŋɛ nà bó fɔke, bà ŋa yé *Sufmbɛ nnɔ saan.› »
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Linigol nnɔ cenge' Pɔl bó ki tì baa' uyo wà u ye Yonbdaan ye wɔ ń jo bà ŋa yé *Sufmbɛ saan nnɔ, nɛ ki cin' ki wuureh ki teh: «Gben mɛn unil wuɔ ya gbɛr kitink bo, kimɛ na kpɛ wɔ ń li fuobe.»
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Nɛ ki tùɔreh ki wuureh, ki goreh biʼliɛrgbenkt ki wiɛnh, ki yiih titɛnt ki plèh paaki ki teh kutɛngunku.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Nɛ Sojambɛ ya ciɛn nnɔ tɔke' uʼsɔjambɛ ki ye bɛ ń taa Pɔl kí kuɔn biʼduku ni, kí ñì wɔ inalɛbe, kí wɔbn wɔ wɔ ń tɔke u tien' bà ŋɔ bi wuureh uʼbo nɔ nnɔ.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Bi lòle' Pɔl, bɛ ń ñì wɔ inalɛbe uyo wà nnɔ, nɛ u tɔke' Sojambɛ kobk ya ciɛn wà se uʼsaan nnɔ ki ye: «Ni ŋmɔbe usɛn ní ñì Erom yɔ, ka kpiɛ' ki bun' wɔ tibuur ki laa' uʼbiil-ii?»
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Sojambɛ kobk ya ciɛn nnɔ cii' nnɔ ma nnɔ nɛ ki jon' biʼciɛn nnɔ saan, ki tì tɔke' wɔ ki ye: «A bi ye á tien bɛ sɔ! Ujɛ nnɔ yé Erom yɔ nɛ.»
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Nɛ biʼciɛn nnɔ jon' Pɔl saan, ki tì niire' wɔ ki ye: «A yé Erom yɔ nɛ-ɛɛ?» Pɔl tuo'.
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Nɛ uciɛn nnɔ ye: «Min pɛ̀n' ilike ì yɛbe nɛ ki yaan ki kpɛnde' Erom ya nil.» Nɛ Pɔl ye: «Bi maa' min n yé Erom ya nil nɛ.»
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Pɔl len' nnɔ ma nnɔ nɛ bà bi li ñì wɔ kí wɔbn wɔ wɔ ń len nnɔ sule' ki sere' i ya tàan bo. Uciɛn nnɔ bɛnde' ki ye u lòle' unil wà nnɔ yé Erom yɔ ma nnɔ nɛ bujɛwaanbu cuo' wɔ.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Tɔ, sojambɛ ya ciɛn nnɔ yíe wɔ ń tùɔre kí bɛnde *Sufmbɛ biindeh Pɔl nibonn nà bo ma nnɔ, kutaaku faa' nɛ u lore' Pɔl, ki cère' bitɔtuɔrciɛnb nin *Sufmbɛ ya buur ya cɛkl yaab kɛ taan', nɛ u cère' Pɔl baa' ki lá sere' biʼnun bó.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.