Atos 22
Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs ARC
1 «Nʼbaambɛ nin nʼninjiɛbɛ, cenge mɛn fɛnfɛnnɔ n li tɔke nɛ tigbɛr tà kí fie nʼba nɔ.»
1 Varões irmãos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós.
2 Bi cii' u lienh bi ya lenm ma nnɔ, nɛ bi tùɔre' ki ŋmile' cim.
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram.) E disse:
3 «N yé Suf nɛ, ki maa' Tars ya du wà te Silisi ya tinfɛnm ni nnɔ ni. Ama bi wube' nni udu wà ni sɔ. Gamaliɛl nɛ là wɔkn' nni tiʼyaajɛb ya yiko ya bom mɔnmɔnm. Nɛ nʼnun là mɔ́n Uwien ya tuonl bo, tɛn niʼkɛ ya nun mɔ́n ma liʼbo fɛnfɛnnɔ wuɔ nɔ.
3 Quanto a mim, sou varão judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zeloso para com Deus, como todos vós hoje sois.
4 N là jɛ̀ndeh binib bà pɛ *Yesu ya sɛn bo nɛ haali bi tì kpuokeh, ki coh bijɛb nin bipiib, ki lùoh bɛ tikudɔkr, ki tì pɛkndeh.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Bitɔtuɔrciɛnb ya ciɛn nin *Sufmbɛ ya buur ya cɛkl yaab li fre kí tɔke nɛ kí ye n len' nà nɔ nì yé imɔ̀n nɛ. Bi là kɛle' tigbɔnt mɔnɔn ki de' nni ń tì de *Sufmbɛ bà te Damas ya du ni nnɔ, bɛ ń cɛ̀be nni ń cuo binib bà teke' *Yesu ki jin' ki te niʼbó nnɔ, kí lòle bɛ tikudɔkr kí taa bɛ kí baa Yerusalɛm ni, kí lá dɛre biʼtub.»
5 como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos; e, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer manietados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 «N là joh ki tì nɛkn' Damas ya du, kuwensiiku ya yo, nɛ kuwenwenciɛnku kuba ci' ki ñɛn' paaki bó ní, ki wende' ki yile' nʼbo.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 N lu' tingi ni, nɛ ki cii' uniɛke uba bó u teh: ‹Sɔl, Sɔl, bɛ tien' a jɛ̀ndeh nni?›
7 E caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Nɛ n niire' ki ye: ‹Yonbdaan, a yé u lɛ daan nɛ?› Nɛ u jiin' nni ki ye: ‹Min Nasarɛt ya *Yesu nɛ, a jɛ̀ndeh min nɛ.›
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Min nin bà là te nnɔ laa' kuwenwenku nnɔ ama ba cii' wà lienh nni nnɔ ya niɛke bó.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito; mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 Nɛ n tí niire' ki ye: ‹Yonbdaan, n li tien mila?› Nɛ u jiin' nni ki ye: ‹Fii kí jo Damas ya du ni, bi li tì tɔke ŋɛ a li tien nà kɛ.›
10 Então, disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Kuwenwenku nnɔ wende' nʼnun ni ma nnɔ, ma ji lɛnh, nɛ min nin bà tɔke nnɔ cuo' nʼnuɔ ki dìɛh n tì baa' Damas ya du ni.
11 E, como eu não via por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo e cheguei a Damasco.
12 «Ujɛ uba là te len, bi yih wɔ Ananiyas. U pɛ Uwien ya sɛn bo mɔnmɔnm, ki boh Moyis ya yiko nɛ *Sufmbɛ bà kɛ kɔ Damas ni nnɔ pɛ̀keh wɔ.
12 E um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 U baa' ki sere' nʼsaan nɛ ki tɔke' nni ki ye: ‹Nʼninjɛ Sɔl, likre.› Nɛ n pɔk ki likre' i ya tàan bo ki laa' wɔ.
13 vindo ter comigo e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Nɛ u tɔke' nni ki ye: ‹Tiʼyaajɛb ya Wien juɔ' ki gɛ̀nde' ŋɛ, á bɛnde uʼyíem, kí lɛ *Yesu ugbɛmɔ̀ndaan, kí cii uʼniɛke bó.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo, e ouças a voz da sua boca.
15 Kimɛ a li yé uʼmɔ̀nkunl nɛ binib kɛ ya nun bó, kí tɔke bɛ a laa' nà nin a cii' nà.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Ji la taande, fii kí cère bɛ ń sìi ŋɛ Uwien ya ñunm, á tɛ uʼyel wɔ ń fère ŋɛ aʼbiɛre.›
16 E, agora, por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 «Ni ya puoli bó nɛ n liɛbe' Yerusalɛm. Lidaali liba nɛ n te Uwien ya duku ni ki kàareh nɛ nì tien' nni tidɛknt yaam,
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 n laa' Yonbdaan nɛ u tɔke' nni ki ye: ‹Fii kí ñɛ Yerusalɛm ni tonm, kimɛ len ya nib ŋa ń teke a li tɔke bɛ nʼgbɛr tà nnɔ.›
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Nɛ n jiin' wɔ ki ye: ‹Yonbdaan, bi bɛn ki ye min nɛ là joh *Sufmbɛ ya táan ya dur ni, ki coh binib bà teke' ŋɛ ki jin' nnɔ, ki tì pɛkndeh, ki jɛ̀ndeh bɛ ki gbiekeh.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Bi là kuuleh aʼmɔ̀nkunl Etiɛnn uyo wà nnɔ, min mɔnɔn là te niʼsaan, ki tuo' ki ye nì mɔn, nɛ ki gu binib bà kuuleh wɔ nnɔ ya wɛngolkaar.›
20 E, quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as vestes dos que o matavam.
21 Nɛ u tɔke' nni ki ye: ‹Li joh, kimɛ n li sɔn ŋɛ nà bó fɔke, bà ŋa yé *Sufmbɛ nnɔ saan.› »
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Linigol nnɔ cenge' Pɔl bó ki tì baa' uyo wà u ye Yonbdaan ye wɔ ń jo bà ŋa yé *Sufmbɛ saan nnɔ, nɛ ki cin' ki wuureh ki teh: «Gben mɛn unil wuɔ ya gbɛr kitink bo, kimɛ na kpɛ wɔ ń li fuobe.»
22 E ouviram-no até esta palavra e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva!
23 Nɛ ki tùɔreh ki wuureh, ki goreh biʼliɛrgbenkt ki wiɛnh, ki yiih titɛnt ki plèh paaki ki teh kutɛngunku.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Nɛ Sojambɛ ya ciɛn nnɔ tɔke' uʼsɔjambɛ ki ye bɛ ń taa Pɔl kí kuɔn biʼduku ni, kí ñì wɔ inalɛbe, kí wɔbn wɔ wɔ ń tɔke u tien' bà ŋɔ bi wuureh uʼbo nɔ nnɔ.
24 o tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Bi lòle' Pɔl, bɛ ń ñì wɔ inalɛbe uyo wà nnɔ, nɛ u tɔke' Sojambɛ kobk ya ciɛn wà se uʼsaan nnɔ ki ye: «Ni ŋmɔbe usɛn ní ñì Erom yɔ, ka kpiɛ' ki bun' wɔ tibuur ki laa' uʼbiil-ii?»
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Sojambɛ kobk ya ciɛn nnɔ cii' nnɔ ma nnɔ nɛ ki jon' biʼciɛn nnɔ saan, ki tì tɔke' wɔ ki ye: «A bi ye á tien bɛ sɔ! Ujɛ nnɔ yé Erom yɔ nɛ.»
26 E, ouvindo isto, o centurião foi e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Nɛ biʼciɛn nnɔ jon' Pɔl saan, ki tì niire' wɔ ki ye: «A yé Erom yɔ nɛ-ɛɛ?» Pɔl tuo'.
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Nɛ uciɛn nnɔ ye: «Min pɛ̀n' ilike ì yɛbe nɛ ki yaan ki kpɛnde' Erom ya nil.» Nɛ Pɔl ye: «Bi maa' min n yé Erom ya nil nɛ.»
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu sou-o de nascimento.
29 Pɔl len' nnɔ ma nnɔ nɛ bà bi li ñì wɔ kí wɔbn wɔ wɔ ń len nnɔ sule' ki sere' i ya tàan bo. Uciɛn nnɔ bɛnde' ki ye u lòle' unil wà nnɔ yé Erom yɔ ma nnɔ nɛ bujɛwaanbu cuo' wɔ.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Tɔ, sojambɛ ya ciɛn nnɔ yíe wɔ ń tùɔre kí bɛnde *Sufmbɛ biindeh Pɔl nibonn nà bo ma nnɔ, kutaaku faa' nɛ u lore' Pɔl, ki cère' bitɔtuɔrciɛnb nin *Sufmbɛ ya buur ya cɛkl yaab kɛ taan', nɛ u cère' Pɔl baa' ki lá sere' biʼnun bó.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões e mandou vir os principais dos sacerdotes e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.