Atos 16
Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs NTLH
1 Pɔl nin Silas tì baa' Dɛbe nin Lista ya du ni, ki laa' ujɛ uba teke' *Yesu ki jin' ki te mifɛnm nnɔ, bi yih wɔ Timote. Uʼnaa yé Suf nɛ, ki teke' *Yesu ki jin', nɛ uʼbaa yé Grɛk.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Binib bà teke' *Yesu ki jin' ki te Lista nin Ikoniyɔm ya du ni nnɔ kɛ pɛ̀keh Timote nɛ.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pɔl yíe Timote ń pìɛre wɔ. *Sufmbɛ bà te niʼsaan nnɔ bo nɛ u jiɛ' Timote ya punl, kimɛ *Sufmbɛ nnɔ kɛ bɛn ki ye Timote ya baa yé Grɛk nɛ.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Bi cuonh ki ñɛh idu ni ma nnɔ, nɛ ki tɔkeh binib bà teke' ki jin' ki te iʼni nnɔ, *Yesu ya tondb nin uʼtaanl yaab ya ciɛnb bà te Yerusalɛm ni ñɛn' isɛn yà nnɔ, nɛ ki sureh bɛ bɛ ń li pɛ iʼbo.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Nɛn bo nɛ *Kristo ya táan yaab faakreh mitekjim ni, nɛ binitɔb teknh wɔ ki jinh ki pukndeh biʼbó daan kɛ daan.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 *Mifuoñaanm pien' Pɔl nin uʼtɔntɔknlieb bi la tɔke Uwien ya gbɛr Asi ya tinfɛnm ni. Nɛn bo nɛ bi gɛ̀bre' Friji nin Galasi ya tinfɛnm,
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 ki tì baa' Misi ya tinbiɛn, ki maaleh bɛ ń jo Bitini ya tinfɛnm ni, nɛ *Yesu ya Fuoñaanm ŋa de' bɛ sɛn.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Nɛn saan nɛ bi gɛ̀bre' Misi ya tinfɛnm, ki tì baa' Trowas ya du ni.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Kuñɔnku nɛ Pɔl laa' Maseduɔnn ya tinfɛnm ya jɛ uba tidɛknt yaam, u se uʼsaan ki gbáanh wɔ ki teh wɔ ń baa ní Maseduɔnn kí lá tore bɛ.
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Pɔl laa' Maseduɔnn ya jɛ nnɔ tidɛknt yaam ma nnɔ, nɛ ti pɔk ki bonde' i ya tàan bo, tí jo Maseduɔnn ya tinfɛnm bó, kimɛ ti bɛnde' ki ye Uwien nɛ yin' tɛ niʼbó tí tì tɔke uʼgbɛmɔnmɔnt.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Nɛn saan nɛ ti kɔn' buñɛrciɛnbu Trowas ya du ni, ki cubn' Samotras ya dekl bó. Kutaaku faa' nɛ ti bure' Neyapoli ya du bó.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Nɛ ki ñɛn' nɛn saan, ki jon' Filip ya du bó; u yé Maseduɔnn ya tinfɛnm ya ducɛnciɛn nɛ. Erom yaab nɛ ŋuuke udu nnɔ. Ti tien' uʼni iwenkàankɛ nɛ.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 *Saba ya daali, nɛ ti ñɛn' udu nnɔ ni, ki jon' ukpen uba ya gbaal. Ti maale' ki ye *Sufmbɛ taakeh nà saan ki kàareh lii te nɛ̀ nɛ. Ti laa' bipiib biba taan' niʼsaan, nɛ ti kɛ̀le' ki tɔke' bɛ Uwien ya gbɛr.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Upii uba là te biʼni, bi yih wɔ Lidi. U yé Tiyatiir ya du ya pii nɛ, ki pukeh Uwien, ki kuɔreh ikpɛlde ì mɔn ki yé imɔ́nmɔ́n. Yonbdaan cìbre' uʼyɛnm ki cère' u cenge' mɔnmɔnm, ki tuo' Pɔl len' nà nnɔ.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ti sìi' wɔn nin uʼden yaab kɛ Uwien ya ñunm ma nnɔ, nɛ u tɔke' tɛ ki ye: «Ni tuo' ki ye n mɔnbe ki teke' Yonbdaan ki jin' la, dɛn mɛn, kí li te nʼden.» Nɛ ki cɛ́kn' tɛ ti tuo'.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Lidaali liba nɛ ti tí là joh bi taakeh nà saan ki kàareh nnɔ. Nɛ ujɛfaan uba cende' tɛ usɛn ni, ki yé uyonb; ki ŋmɔbe ipol iba, ki tɔkeh binib nà li wun ń tien. U teh nnɔ nɛ ki lɛnh lifaal lì yɛbe ki dienh uʼcɛnbaambɛ.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 U paan' tinbi nin Pɔl bo ki wuureh ki teh: «Binib biɛ nɔ yé Uwien wà ŋa ŋmɔbe Nacentɔ ya tonsɔnb nɛ. Bi tɔkeh nɛ ni li kpìen usɛn wà kí ŋmɛre nɛ.»
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 U teh nnɔ nɛ idaan kɛ, Pɔl ya benku ni tì piebe', nɛ u jiɛbe' ki tɔke' ipol nnɔ ki ye: «Yesu Kristo ya yel bo, siere mɛn uʼsaan.» Nɛ ì siere' uʼsaan i ya tàan bo.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Tɔ, ujɛfaan nnɔ ya cɛnbaambɛ laa' ba ji li fre kí lɛ faal uʼbo, nɛ bi cuo' Pɔl nin Silas, ki tuke' bɛ ufaa bo ki jon' udu nnɔ ya nib taakeh nà saan nnɔ, ŋɔ uʼciɛnb ń bu bɛ tibuur.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Nɛ ki taa' bɛ ki wuɔn' Erom yaab ya buur ya ciɛnb ki ye: «Binib biɛ nɔ yé *Sufmbɛ nɛ, ki tuke' fɛnfɛnm ki baa' tiʼdu ni,
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 ki wɔknh mitetem mà ŋa kpɛ tinbi Erom yaab ń tuo mɛ̀, ki niireh nin tí paan miʼbo.»
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Bi len' nnɔ ma nnɔ nɛ linigol kpre' biʼbo. Tibuur yaab nnɔ dɛre' ki gore' Pɔl nin Silas ya wɛnt, nɛ ki ye bɛ ń ñì bɛ ilɛnbɛn.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Bi ñi' bɛ cɛɛn, nɛ ki taa' bɛ ki tì pɛkn', ki tɔke' wà gu lipɛkl nnɔ ki ye wɔ ń li gu bɛ mɔnmɔnm.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Bi tɔke' wɔ ma nnɔ nɛ u kuɔn' bɛ lipɛkl ya dubenku ni, ki taa' biʼtàan ki sɛkn' idɔ ya ŋmɔbe ibon ni, ki lòle' ki mɔkn' yì.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Nì tì tuo kuyɔku, nɛ Pɔl nin Silas te ki kàareh, ki gɛh iyuon ki pɛ̀keh Uwien, nɛ lipɛkl ya nitɔb cengeh biʼbó.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Nɛ kitink jènge' i ya tàan bo ki gbien', ki cère' lipɛkl ya duku ya tɛnpuul mɔ jènge', nɛ liʼnagɛnt kɛ pìpìire'. Tikudɔkr tà lùo lipɛkl ya nib nnɔ kɛ cecere'.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Wà gu lipɛkl nnɔ fìnde', ki laa' tinagɛnt yɛyɛ ma nnɔ, nɛ u nɛ̀re' uʼjusiek wɔ ń ku uʼba, ki maaleh ki teh lipɛkl ya nib nnɔ kɛ ñɛn' ki sɛnsɛn' nɛ.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Nɛ Pɔl tiɛn' uʼbo ki ye: «La tien aʼba nà bre, tiʼkɛ te niʼsaan.»
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Wà gu lipɛkl nnɔ ye bɛ ń taa umu ní, nɛ ki tòre' ki kɔn' lipɛkl ya du ni, ki gbaan' Pɔl nin Silas ya nun bó, uʼgbɛnɛnt kɛ ŋɔh.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Ni ya puoli bó nɛ u taa' bɛ ki ñɛn' saali, ki niire' bɛ ki ye: «Biciɛnbɛ, n li tien mila kí ŋmɛre?»
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Nɛ bi jiin' wɔ ki ye: «Teke Yonbdaan *Yesu kí ji, sin nin aʼden yaab kɛ li ŋmɛre.»
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Nɛn saan nɛ bi tɔke' wɔn nin uʼden yaab kɛ Yonbdaan ya gbɛr.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Nɛ u taa' bɛ u ya yo kuñɔnku nnɔ kɛ ki tì sɔkre' bi wun ñiñi' bɛ ma nnɔ ya gbìɛn. Nɛ Pɔl nin Silas sìi' wɔn nin uʼden yaab kɛ Uwien ya ñunm i ya tàan bo.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Nɛ u taa' Pɔl nin Silas ki jon' uʼden, ki tì de' bɛ tijier. U teke' Uwien ki jin' ma nnɔ nɛ wɔn nin uʼden yaab te uyɛnsɔnge ni.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Kutaaku faa' nɛ Erom ya buur yaab nnɔ sɔn' biʼsojambɛ bɛ ń jo kí tì tɔke wà gu lipɛkl nnɔ wɔ ń taa bijɛb nnɔ kí wiɛ.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Wà gu lipɛkl nnɔ tɔke' Pɔl ki ye tibuur yaab sɔn' ki tɔke' nni ki ye ń taa nɛ kí wiɛ. Nɛn bo, ñɛ mɛn kí li joh nin uyɛnduɔn.
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Nɛ Pɔl ye: «Tibuur yaab cère' bi ñiñi' tinbi Erom yaab binib ya nun bó ka bun' tɛ buur, nɛ ki pɛkn' tɛ. Fɛnfɛnnɔ bi ji yíe bɛ ń bɔle kí wiɛ tɛ ma nɔ, ta ń tuo. Cère tibuur yaab bugbɛn ń baa kí ñɛn tɛ.»
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Sojambɛ nnɔ liɛbe' ki tì tɔke' tibuur yaab nnɔ Pɔl len' nà nnɔ. Bi cii' Pɔl nin Silas yé Erom yaab ma nnɔ nɛ bujɛwaanbu cuo' bɛ.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Nɛ bi baa' Pɔl nin Silas saan ki tien' bɛ kafala, nɛ ki ñɛn' bɛ lipɛkl ni, ki gbáan' bɛ bɛ ń siere udu nnɔ ni.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Pɔl nin Silas ñɛn' kupɛnpɛkndu nnɔ ni, nɛ ki jon' Lidi den, ki laa' binib bà teke' *Yesu ki jin' nnɔ, ki saake' biʼgbɛnɛnt, nɛ ki bure'. |src="Paul2-BW.ai" size="Span" loc="Acts 16:40" copy="SIL" ref="Itùon 16:40"
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.