Gênesis 47
gmvl (GMVL) vs NTLH
1 Yooseefey gelidi Gibxe kawos, «Ta aawaynne ta ishati ba dorsatara, ba miizatara baas dizaaz ubbaa ekkidi Kanaane biittafe yiidi, ha7i Geeseme biittan deettes» gi yootides.
1 Então José foi dar a notícia ao rei. Ele disse: — O meu pai e os meus irmãos vieram da terra de Canaã e estão na região de Gosém com as suas ovelhas e cabras, o seu gado e tudo o que têm.
2 Izi ba ishatappe ichchashata dooridi kawoza sinth aaththides.
2 Depois levou cinco dos seus irmãos e os apresentou ao rei.
3 Kawoy he ishata, «Intte oosoy aazee?» gi oychchiin istti kawozas, «Nuni ne aylleti nu aawataththo dorsa heemmoos» gi yootida.
3 O rei perguntou: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Senhor, nós somos criadores de ovelhas, como foram os nossos antepassados.
4 Qasse istti izas, «Kanaane biittan koshay darida gishshas nuus ne aylleta mehetas miza miishshi aykkoka baynda gishshas, nuni hayssan imaththateththan daana yidos; shoobbe nuna ne aylleta Geesemen woththarkkii!» gida.
4 Viemos morar neste país porque na terra de Canaã não há pastos para os animais, e a fome lá está terrível. Por favor, deixe que a gente fique morando na região de Gosém.
5 Kawoy Yooseefe, «Ne aawaynne ne ishati neekko yida.
5 O rei disse a José: — Agora que o seu pai e os seus irmãos vieram ficar com você,
6 Histtiin Gibxe derey ne kushen dees gidennee; ha biittan ubbaafe aadhdhidi lo7izason ne aawaanne ne ishata woththa; istti Geeseme biittan detto. Istta giddofe dumma erateththi dizayta ne erizaa gidikko heyta ta meheta bolla shuuma» gides.
6 a terra do Egito está às ordens deles. Dê a eles a região de Gosém, que é a melhor do país, para que fiquem morando lá. E, se na sua opinião houver entre eles homens capazes, ponha-os como chefes dos que cuidam do meu gado.
7 Hessafe guye Yooseefey ba aawaa Yaaqoobe gelththidi kawo sinth aaththides. Yaaqoobey Gibxe kawo anjjides.
7 Depois José levou Jacó, o seu pai, e o apresentou ao rei. Jacó deu a sua bênção ao rei,
8 Kawoykka Yaaqoobe, «Nees aappun layththee?» gi oychchides.
8 e este perguntou: — Qual é a sua idade?
9 Yaaqoobey kawozas, «Tani yuuya yuuya deyida layththay 130; ta layththay beni ta aawati yuuyi yuuyi deyida layththatappe guuththanne metoy darida layththa» gides.
9 Jacó respondeu: — Já estou com cento e trinta anos de idade e sempre tenho andado de um lado para outro. A minha vida tem passado rapidamente, e muitos anos foram difíceis. E eu não tenho conseguido viver tanto quanto os meus antepassados, que tiveram uma vida tão dura como a que eu tive.
10 Hessafe guye Yaaqoobey kawoza anjjidi iza sinththafe kare kezides.
10 Jacó deu a sua bênção ao rei e foi embora.
11 Yooseefey ba aawaanne ba ishata Gibxe biittan woththides; kawoy azazida mala Gibxe biittan Eraamise achchan diza ubbasoppe aadhdhidi lo7iza gade isttas immides.
11 E José deu ao pai e aos irmãos terras na melhor região do Egito, perto da cidade de Ramessés, como o rei havia ordenado. Essas terras se tornaram propriedade deles, e eles ficaram morando ali.
12 Yooseefey qasse ba aawaas, ba ishatassinne ba aawa soo asaa ubbaas istta nayta qooda mala kath immides.
12 José dava mantimentos ao pai, aos irmãos e aos parentes, conforme as necessidades de cada família.
13 Gidikkoka koshay darida gishshas biitta ubbaa bolla kaththi dhaydes. He koshaan Gibxe dereynne Kanaane derey nam7ayka qohettida.
13 Não havia alimento em lugar nenhum, e a fome aumentava cada vez mais. Os moradores do Egito e de Canaã ficaram fracos de tanto passar fome.
14 Yooseefey Gibxe kath bayzidi Gibxeninne Kanaane biittan diza miish ubbaa shiishshidi Gibxe kawo keeth gelththides.
14 O povo comprava mantimentos, e José ajuntava todo o dinheiro e o levava para o palácio.
15 Gibxe miishshaynne Kanaane miishshay ubbay wuriin Gibxe asay wuri Yooseefekko yiidi iza, «Nuus kath imma; nu miishshay wurida gishshas nuni ne dishin ays hayqqizonii?» gida.
15 Quando acabou todo o dinheiro do Egito e de Canaã, os egípcios foram falar com José. Eles disseram: — Por favor, nos dê comida! Não nos deixe morrer só porque o nosso dinheiro acabou!
16 Histtiin Yooseefey isttas, «Intte mehe ekki yiite; intte miishshay wuridaa gidikko tani kath inttes mehera laammana» gides.
16 José respondeu: — Se vocês não têm mais dinheiro, tragam o seu gado, que eu trocarei por mantimento.
17 Hessa gishshas istti ba mehe Yooseefes ehiin Yooseefey istta para, dorsa, deyshe, miizinne hare kaththara laammides; izi he layth istta mehe ubbaara kath laammi laammi mizi shaachchides.
17 Os egípcios levaram a José cavalos, ovelhas, cabras, bois e jumentos, e em troca ele lhes deu mantimento durante todo aquele ano.
18 He layththay wuriin nam7anththo layththan istti izakko yiidi izas, «Nuni nu godaappe qottiza miishshi deenna; nu miishshay wurides; nuus diza mehekka ubbaa nees sheedhdhidos; nu godaas nees nunateththafenne nu gadeppe attiin nu immana miishshi haray deenna.
18 O ano passou, e no ano seguinte foram dizer a José:
19 Ne dishin nu ays hayqqizonii? Nu gadeykka ays dhayzee? Nunakka nu gadezakka kaththara laamma; nuni kawos aylletana; nu gadeykka izas gido; nuni hayqqontta de7on daana malanne nu gadeykka oxxontta mala zereth nuus imma» gida.
19 — Senhor, não podemos esconder o fato de que o nosso dinheiro acabou e que os nossos animais agora são seus. Não temos mais nada para entregar a não ser os nossos corpos e as nossas terras. Não deixe a gente morrer. Compre a nós e as nossas terras em troca de alimentos. Seremos escravos do rei, e ele será dono das nossas terras. Dê-nos mantimento para que possamos viver e também sementes para plantarmos, e assim a terra não se tornará um deserto.
20 Yooseefey Gibxe biitta ubbaa kawos shammides. Gibxeti wuri koshay minnida gishshas ba gadeza bayziin gadezi kawos gidides.
20 Então José comprou todas as terras do Egito para o rei. Todos os egípcios tiveram de vender as suas terras, pois a fome era terrível. Assim, a terra ficou sendo do rei,
21 Yooseefey Gibxe asa ubbaa ha gaxappe doommidi he gaxa gakkanaas kawos aylle kessides.
21 e José fez dos egípcios escravos no país inteiro.
22 Gidikkoka kawoy qeesetas kath immiza gishshas qeeseta gade shammibeenna. Hessa gishshas qeeseti ba gade bayzibeettenna.
22 José só não comprou as terras dos sacerdotes. Eles não tiveram de vendê-las, pois o rei lhes dava certa quantidade de alimentos; e assim eles tinham o que comer.
23 Yooseefey asaa, «Histtiin hach tani inttenanne intte gade kawos shammida gishshas zereth ekkidi intte gaden gaden zerite.
23 Então José disse ao povo: — Agora vocês e as suas terras são do rei, pois eu os comprei para ele. Peguem aqui sementes para semearem nos campos.
24 Gido attiin kath maxi gelththiza wode kaththaafe ichchashu kusheppe issi kushe kawos immite. Ichchash kusheppe attida oyddu kushezi intte gades zereth, intteso asaassinne intte naytas quma gido» gides.
24 Do que colherem, deem a quinta parte ao rei; usem as outras quatro partes para semear e para alimentar vocês, os seus filhos e as pessoas que moram com vocês.
25 Histtiin istti, «Neni nuna ashshadasa! Nu godaa sinththan nuni nashettidaa gidikko nu kawos aylle gidana» gida.
25 Eles responderam: — O senhor salvou a nossa vida e tem sido bom para nós. Seremos escravos do rei.
26 Hessa gishshas Yooseefey Gibxe biittan kaxxida kaththaas ichchash kusheppe issi kushe kawos immizayssi woga gidana mala ooththides. He wogazikka hach gakkanaas eqqi dees. Kawos gidontta gadey qeeseta gade xalla.
26 Assim, José fez uma lei que existe até hoje . A lei é a seguinte: em todo o Egito a quinta parte das colheitas pertence ao rei. Só as terras dos sacerdotes não ficaram para o rei.
27 Isra7eeleti Gibxe biittan Geeseme geetettizason uttida; istti heen aqota demmida; istti yelettidanne daro corattida.
27 Os israelitas ficaram vivendo no Egito, na região de Gosém, onde compraram terras e tiveram muitos filhos.
28 Yaaqoobey Gibxe biittan 17 layth de7ides. Yaaqoobey de7ida layththay issi xeetanne oyddu tammanne laappuna.
28 Jacó viveu dezessete anos no Egito, chegando à idade de cento e quarenta e sete anos.
29 Yaaqoobes hayqo wodey matiin ba naa Yooseefe xeygisidi, «Tani ne sinththan sabettidaa gidikko ne kushe ta gulbate bolla woththada neni taas kiyattanaassinne ammanettanaas ane caaqqa. Tana Gibxen moogoppa.
29 Quando sentiu que ia morrer, Jacó mandou chamar o seu filho José e disse: — Se lhe posso pedir um favor, ponha a mão por baixo da minha coxa e jure que será fiel e honesto comigo nisto que vou pedir: não me sepulte no Egito.
30 Gido attiin tani ta aawatan gaaggiza wode tana Gibxeppe efada istti moogettidason mooga» gides.
30 Quando eu morrer, tire o meu corpo do Egito e me coloque na sepultura dos meus antepassados, a fim de que eu descanse com eles. José respondeu: — Eu farei o que o senhor está pedindo.
31 Yaaqoobey iza, «Ane taas caaqqa» gides. Yooseefeykka izas caaqqides; hessafe guye Yaaqoobey ba hiixan gufannidi Xoossas goynnides.
31 — Então jure — disse Jacó. José jurou, e aí Jacó se inclinou sobre a cabeceira da cama e orou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.