Marcos 6

Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Zisas maaŋ thav wo ŋgu nɨɨŋgen ndaim, ana phorga rui gumgi ana phorga ndai.
1 Jesus voltou com os seus discípulos para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado.
2 Ana ndav Sabat raa hɨgim, ana Fhe Bakɨme buni mbararagi phena vhen vergap, Fhe Bakɨme buni vhuuin mbe nzuai. Gumgi gu mbigi vhɨrve ana buni mbararav ŋgava mbatɨga mbui. Mbe ŋgava mbatɨga mbuav nzai, “Kha guma maaŋ kha buni ndigi? Kha guma maaŋ kha khesharigi ndɨkndɨga vhuuŋ ndigi? Ana vhɨra maaŋ kha mirikori ga mbui ŋkasŋka ndigi?
2 No sábado começou a ensinar na sinagoga . Muitos que o estavam escutando ficaram admirados e perguntaram: — De onde é que este homem consegue tudo isso? De onde vem a sabedoria dele? Como é que faz esses milagres?
3 Khe mba pheni ga mbui guma fhuve? Ee, khe Marian kam fhuve? Ee, ana Zems gum, Zosep, Zudas, Saimon, ana mben fek fhuve? Ee, khe anan bivi nza phorga ki fhuve?” Mbe ne ana nzuav, ana nzɨɨv, ana nzuav ndap shigi.
3 Por acaso ele não é o carpinteiro, filho de Maria? Não é irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não moram aqui? Por isso ficaram desiludidos com ele.
4 Zisas mbaram khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme kamthooŋ guma, ana harigi ŋguir vuim, mbe zɨ bakɨmen ana ndɨɨi. Ana wo ŋgu nɨɨŋgera, ana ntɨɨri, ana fek gu tari, ana phorge regi ntɨɨri mbe nɨman ana zɨ ki fhu.”
4 Mas Jesus disse:
5 Ana maaŋ muuŋgiap maam mirikori vhɨrve ga muuŋgi fhu. Ana fhura wo farver rɨɨi gumgi mbari ga suim, mbe rɨmrɨɨ vhɨzgi.
5 Ele não pôde fazer milagres em Nazaré, a não ser curar alguns doentes, pondo as mãos sobre eles.
6 Ana mbe ana khothɨgi fhuv, ne nzuav ŋgava mbatɨga muuŋgi.
6 E ficou admirado com a falta de fé que havia ali. Jesus ensinava nos povoados que havia perto dali.
7 Zisas maaŋ mbua ruav, mbaram mba farasegi 12 thɨgi ŋaara gumgir kamgim, mbe ana han zi. Mbe ana han zim, ana mbe fugav, mbe nzuav, mbe ndi mbai. Guma phunini wani tɨga vui, guma phunini wani tɨga vui. Ana mbara mbuav mbe ndi mbai. Ana mbe ndi mbav vhɨra ŋiniŋgi mbatɨgi ga vharvhararga ŋkasŋka phorga mbe ndɨɨv mbe ndi mbai.
7 Ele chamou os doze discípulos e os enviou dois a dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos maus.
8 — ausente —
8 Deu ordem para não levarem nada na viagem, somente uma bengala para se apoiar. Não deviam levar comida, nem sacola, nem dinheiro.
9 — ausente —
9 Deviam calçar sandálias e não levar nem uma túnica a mais.
10 Ana vhɨra khaŋ mbe nzuai, “Nde maaŋ muuŋgip ŋgɨv, ŋgu then ŋgɨgɨrim, mbe phena then nden nɨɨŋgiri, nde mba phenara kɨvkɨv, mba ŋgu thav, harigi ŋgun ŋgɨri.
10 Disse ainda:
11 Nde maaŋ muuŋgip ŋgɨp ŋgu then ŋgɨgɨrim, mbe nde vuzvugi fhuv, mbe vhɨra nde nzuai buni mbararagi fhuv, nde khaŋ muuŋri. Nde mba ŋgu thav ŋgɨv, nde wari wo ŋkari shari nuiana pɨzgip, wari mba ŋgu thav, ŋgɨri. Nde maaŋ muuŋgirim, mbe gangip kaŋgirga, mbe tɨvar vhuun nde muuŋgi fhuvara.”
11 Mas, se em algum lugar as pessoas não quiserem recebê-los, nem ouvi-los, vão embora. E na saída sacudam o pó das suas sandálias, como sinal de protesto contra aquela gente.
12 Ana maaŋ mbe suaŋgiap, mbe ndi mbarigim, mbe mba ŋguir vov Fhe Bakɨme buni vhuuin mba gumgi gu mbigi ga nzuav khaŋ mbe nzuai, “Nde ndavi domdorɨri.”
12 Então os discípulos foram e anunciaram que todos deviam se arrepender dos seus pecados.
13 Mbe maaŋ mbe nzuav, mbe vhɨra gumgi vhɨrve tɨn ŋiniŋgi mbatɨgi ga vharvharav, rɨɨi gumgi vhɨrve, mbe mporiin mbe pani hɨvim, mbe rɨmrɨɨ vhɨzgi.
13 Eles expulsavam muitos demônios e curavam muitos doentes, pondo azeite na cabeça deles.
14 Zisas bigi vhɨrve ga mbuim, ana zɨ hɨgim, gumgi vhɨrve ana kaŋgi. Herot, Gariri gum Peria fhaiŋ gari guman pan ne mbararagi. Mbe mbari khaŋ nzuai, “Zon Gumgi Ruai Guma rimgia taagia khavgi. Ana maaŋ muuŋgiap, ŋkasŋka ndigap, kha mirikori ga mbui.”
14 O rei Herodes ouviu falar de tudo isso porque a fama de Jesus se havia espalhado por toda parte. Alguns diziam: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado! Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
15 Mbe mbari khaŋ nzuai, “Ana Iraiza ma.” Mbe mbari khaŋ nzuavra ki, “Khe fhum guarara kegi Fhe Bakɨme kamthooŋ gumgi fara muuŋgi guma mbe ma.”
15 Outros diziam que ele era Elias. Mas alguns afirmavam: — Ele é
16 Mbe mba buni nzuaim, Herot nta mbararagiap khaŋ nzuai, “Gu fhum nzuaim, guma mbe Zon Gumgi Ruai Guma fhɨra thugim, ana taagia khavgi.”
16 Quando Herodes ouviu isso, disse: — Ele é João Batista! Eu mandei cortar a cabeça dele, e agora ele foi ressuscitado!
17 — ausente —
17 Pois tinha sido Herodes mesmo quem havia mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, com quem havia casado, embora ela fosse esposa do seu irmão Filipe.
18 — ausente —
18 Por isso João tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com a esposa do seu irmão!”
19 — ausente —
19 Herodias estava furiosa com João e queria matá-lo. Mas não podia
20 — ausente —
20 porque Herodes tinha medo dele, pois sabia que ele era um homem bom e dedicado a Deus. Por isso Herodes protegia João. E, quando o ouvia falar, ficava sem saber o que fazer, mas mesmo assim gostava de escutá-lo.
21 Herodis ntige Zon shogirim, ana rimgirga tuap gangi. Herot ana niamuuŋ ana tegi tuk hɨgi. Ana mba tuga ndɨkndɨgap, shama bakɨme mbui. Ana mba shama mbuav wo ŋaari bakɨvi gari gumgi bakɨvi, gum, won ntara gumgi gari gumgi bakɨvi gum, mba Garirin ki gumgi bakɨvi, ana mben kamgi. Mbe ana phorgɨv mba shaman mbɨr zav zegi.
21 Porém no dia do aniversário de Herodes apareceu a ocasião que Herodias estava esperando. Nesse dia Herodes deu um banquete para as pessoas importantes do seu governo: altos funcionários, chefes militares e autoridades da Galileia.
22 Mbe zegap, mba shama pav kim, Herodis kambik zav mbe mba pi ŋanen vergap, mbe nɨma hii. Ana hiim, Herot gum mba zega ana phorga pi gumgi anan hɨɨ gangiap, guigira anan hɨɨ vuzvugiap, anan ndikndigi.
22 Durante o banquete a filha de Herodias entrou no salão e dançou. Herodes e os seus convidados gostaram muito da dança. Então o rei disse à moça: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Ana ne ana nzuav, kama havharan khaŋ ana nzuai, “Vu guma ma, gu guigira ndu nzuai, ndu bigɨn the vuzvugip, na suaŋri. Ndu gu gari bigi vuzvugip na suaŋri. Gu rɨgɨra nta sharav, tharir ndun nɨɨŋgirga.”
23 E jurou: — Prometo que darei o que você pedir, mesmo que seja a metade do meu reino!
24 Mba biptar mba kameŋ mbararagiap, mbe thav kɨrar hɨgap, vov khaŋ won niamuuŋ ga nzuai, “Mama, gu thagɨna suaŋv nzarie?”
24 Ela foi perguntar à sua mãe o que devia pedir. E a mãe respondeu: — Peça a cabeça de João Batista.
25 Mba biptar mba kameŋ mbararagiap, vhemkora taagia vov, Herot han vhen verap, khaŋ ana nzuai, “Ndu ntigera Zon Gumgi Ruai Guman panan thuuŋ the khɨngip, nan nɨɨŋgiri.”
25 No mesmo instante a moça voltou depressa aonde estava o rei e pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
26 Herot ne mbararagiap, guigira ndav simgi. Ana wom ram suaŋrie? Ana fharav kama havharan ana nzuav, vu guma zitagi. Mba zegap ana phorga pi gumgi, ne mbararagi. Ana maaŋ muuŋgiap, ana daaŋ thagi.
26 Herodes ficou muito triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde deixar de atender o pedido da moça.
27 Herot ne mbararara thav, kama havharar wo gɨmatɨva mbe nɨɨŋgiap, ana sarigim, ana vov phena tɨvanen vhen vergap, Zon fhɨra thugi.
27 Mandou imediatamente um soldado da guarda trazer a cabeça de João. O soldado foi à cadeia, cortou a cabeça de João,
28 Ana Zon fhɨra thugap, ana pana ndi thuuŋ mbe ndarap, ana ndiga zav mba biptara nɨɨŋgim, ana ana ndiga vov, won niamuuŋ ga nɨɨŋgi.
28 pôs num prato e deu à moça. E ela a entregou à sua mãe.
29 Zon phorga rui gumgi Zon rimgi ne mbararagiap, zav Zon khuma ndiga vov, ana ndi mboga tɨgi.
29 Quando os discípulos de João souberam disso, vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram.
30 Zisas mba farasegi 12 thɨgi ŋaara gumgi ndi mbarigi. Mbe vega kegap, taagia zegap, Zisas han wari fhugi. Mbe wari fhugap, mba ruav muuŋgi bigi gum mba gumgi gu mbigi khɨvav mbe suaŋgi bigi, mbe nta bun Zisas ga nzuai.
30 Os apóstolos voltaram e contaram a Jesus tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Mba tugen, gumgi gu mbigi vhɨrve, mbe han zav vuim, mbe mban mbɨrga tuk ki fhu. Zisas mbaram khaŋ mbe nzuai, “Nde zɨv, na phorgɨv nza ŋgɨv gumgi ki fhuv ŋanen ŋgegɨp, nde vhuksurga.”
31 Havia ali tanta gente, chegando e saindo, que Jesus e os apóstolos não tinham tempo nem para comer. Então ele lhes disse:
32 Ana maaŋ mbe suaŋgiap, mbe nduarira kema ndigap gumgi ki fhuv ŋanen vui.
32 Então foram sozinhos de barco para um lugar deserto.
33 Mbe vuim, gumgi gu mbigi vhɨrve mbe gangiap, mbe kheharav, gumgi gu mbigi za mba ŋguir kegap, fhara mbe nɨma tɨgav khuafuav vov, fharav mbe mba vui ŋanen hegi.
33 Porém muitas pessoas os viram sair e os reconheceram. De todos os povoados, muitos correram pela margem e chegaram lá antes deles.
34 Mbe vov phorgav, Zisas mba gumgi gu mbigi vhɨrve garim, mbe guigira vhɨrkɨvgi. Ana mbe gangiap, guigira mbe kora muuŋgi. Ana mbe garim, mbe sipsivi fara muuŋgi, mbe vuavi ki fhu, mbe fhura bogbogɨ rui. Ana mbe gangia thav, Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ vhɨrver mbe nzuai.
34 Quando Jesus desceu do barco, viu a multidão e teve pena daquela gente porque pareciam ovelhas sem pastor. E começou a ensinar muitas coisas.
35 Ana Fhe Bakɨme buni vhuuin mbe nzuav kim, ra verav vhɨzi. Ana phorga rui ŋaara gumgi ana han zav khaŋ ana nzuai, “Khe gumgi ki fhuv ŋaneŋ khare. Kha ra verav vhɨzi.
35 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto.
36 Ndu kha gumgi gu mbigi ga sararim, mbe kha fhain ki ŋgui gum ruari ŋguivigen ŋgɨp, wari ga suaŋv, mba vhezɨp mbɨrga.”
36 Mande esta gente embora, a fim de que vão aos sítios e povoados de perto daqui e comprem alguma coisa para comer.
37 Ana thav mbe ŋgarkarav khaŋ nzuai, “Nde mbɨv mben kurmbɨ.”
37 Mas Jesus respondeu: Os discípulos disseram: — Para comprarmos pão para toda esta gente, nós precisaríamos de duzentas moedas de prata .
38 Zisas mbaram mben nzarigi, “Nde rarara vikntuu mbar ki? Nde ŋgɨp, mbar ganɨ.”
38 Jesus perguntou: Os discípulos foram ver e disseram: — Temos cinco pães e dois peixes.
39 Zisas mbaram mbe nzuaim, mbe mba gumgi gu mbigi ga nzuaim, mbe phogi ga vhuav mba vhazɨgɨna piigi.
39 Então Jesus mandou o povo sentar-se em grupos na grama verde.
40 Mbe mba piigi phogi, za mbara muuŋgi, mbari 50, mbari 100.
40 Todos se sentaram em grupos de cem e de cinquenta.
41 Mbe piigim, Zisas mbaram mba meeŋthɨgi vikntuuveŋ ndigap, mba mbɨgama shɨɨŋ mpuani ndiga khoga buiva garav, Fhe Bakɨme ndikndigap ana phorga suaŋgiap, mba vikntuu phɨra sui. Ana nta phɨra suav wo phorga rui ŋaara gumgi ga nzuaim, mbe nta shama mbuav, mba gumgi gu mbigi ga ndɨɨi. Ana vhɨra mba mbɨgamani phɨrim, mbe vhɨra ni shama mbua mbe ndɨɨi.
41 Aí Jesus pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Depois partiu os pães e os entregou aos discípulos para que eles distribuíssem ao povo. E também dividiu os dois peixes com todos.
42 Mba gumgi gu mbigi za mbegap, za ndavi givigi.
42 Todos comeram e ficaram satisfeitos.
43 Mba Zisas phorga rui ŋaara gumgi, mbe mba ndavi givav thagi mban tɨvi, mbe nta ndiav 12 thɨgi kɨra ga vhuigim, nta za givigi.
43 E os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Mba mba mbegi gumgira, mben vhɨrve 5,000 thɨgi.
44 Foram cinco mil os homens que comeram os pães.
45 Mba gumgi gu mbigi mba mbegim, Zisas mbaram khaŋ wo phorga rui ŋaara gumgi ga nzuai, “Nde fhara kema ndigip muen Betsaida ŋgun ŋgɨri. Gu nduara kɨv, kha gumgi gu mbigi ga sararim, mbe taagip wari wo ŋguir ŋgɨrga.”
45 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o povoado de Betsaida, no lado leste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
46 Ana mbe sarigim, mbe vegim, ana mbaram Fhe Bakɨme phorgɨv suan zav mbɨkshɨɨ piin ndagi.
46 Depois de se despedir dos discípulos, Jesus subiu um monte a fim de orar ali.
47 Mba raan ra verav vhɨzgim, maaŋ gɨngi. Mba kem mbɨn rɨgagera kim, Zisas nduara mbɨkshɨman piin ki.
47 Quando chegou a noite, o barco estava no meio do lago, e Jesus estava em terra, sozinho.
48 Ana kav wo phorga rui ŋaara gumgi garim, bɨɨŋbɨɨŋ kɨvgia zav mben kema rɨgi. Mbe ana dav togav, ŋaara mbatɨga mbui. Mbe toga vuav kim, mɨn gorɨ za mbuim, Zisas mbɨn tɨn thivav mbe han vui. Ana vov mbe kaman zav mbui.
48 Ele viu que os discípulos estavam remando com dificuldade porque o vento soprava contra eles. Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água, e ia passar adiante deles.
49 — ausente —
49 Quando viram Jesus andando em cima da água, os discípulos pensaram que ele era um fantasma e começaram a gritar.
50 — ausente —
50 Todos ficaram apavorados com o que viram. Mas logo Jesus falou com eles, dizendo:
51 Ana maaŋ mbe nzuav, fega mbe han keman mbarigim, mba bɨɨŋbɨɨŋ fhura mbɨrigi. Mbe guigira ne ndɨkndɨga ŋgava mbatɨga muuŋgi.
51 Aí subiu no barco com eles, e o vento se acalmou. Os discípulos estavam completamente apavorados.
52 Mbe khaŋ muuŋgiap, ana mba 5,000 gumgi gu mbigi, ana mba meeŋthɨgi vikntuuveŋra mben kua mbegi, mbe ne gangiap, nen sagi fhuvara, mbe ndɨkndɨgi tivgi.
52 É que a mente deles estava fechada, e eles não tinham entendido o milagre dos pães.
53 Mbe vov, mba mbɨ thugap muen Genesaret fhaiŋ phorgav kema ndi thɨrigi.
53 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré, onde amarraram o barco na praia.
54 Mbe kema ndi thɨrav thɨvar ndaim, mba gumgi Zisas garavra ana kheharigi.
54 Quando desceram do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 Mbe ana kheharav, mba fhain maaŋ ki gumgi gu mbigi za khuafua ana han zi. Mbe rɨɨi gumgi, mbe kaagir mbe ndiav Zisas han zav mbararagi, Zisas maaŋ ki ŋanen kim, mbe mbe ndiav ana han vui.
55 Então, eles saíram correndo por toda aquela região, começaram a trazer os doentes em camas e os levavam para o lugar onde sabiam que Jesus estava.
56 Zisas maaŋ mbuav za mba bigi ga ruigi. Ana ŋgui bakɨvir vov, mba ŋgui bisarire gum mba ruari ŋgui ana vhɨra ntan vui. Ana vuim, mba gumgi za kaagir rɨɨi gumgi ndia zav ŋgui rɨgivigen mbav khaŋ tɨga anan nzai, “Ndu nza khɨrarim, nza ndun shaa tɨvara suigɨrga.” Mbe maaŋ nzuav ana shaa tɨva suigi ntɨɨri, mbe rɨmrɨɨ za vhɨzi.
56 Em todos os lugares aonde ele ia, isto é, nos povoados, nas cidades e nas fazendas, punham os doentes nas praças e pediam a Jesus que os deixasse pelo menos tocar na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.