Marcos 5

Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Mbe mba mbɨ thugap muen Gereseniŋ ndereŋ phorgi.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Mbe phorgap, Zisas mba kema thav thɨvar ndavra thagi, ŋina mbatɨk vhen ndagi guma mbe mba gumgi ndi mbogi ga rɨgi ŋanen kegap Zisasan pura zi.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Mba guma mba gumgi ndi mbogi ga rɨgi ŋanen kav ne ga kui. Guma the mba guma suirav ana kegɨrga tuktɨgi fhu. Mbe vhɨra shenin ana kav ragi.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Mbe fhum tugi vhɨrvera shenin ana harani kav, ainin ana suani phokav ki. Mba shenin, ana nta suigav nta gora suav, mba ana suani phoki aini ana nta shoga, nta phɨrav, nta ndi sui. Guma the ŋkasŋkagip ana kegɨrga tuktɨgi fhu.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Ana mbari gu rarir, mba gumgi ndi mbogi ga rɨgi ŋanen kav, mba mbɨkshɨɨr kav nzɨɨv, nduara ŋkɨɨr wo shɨgav, wo gora sua rui.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 Ana samra Zisas gangiap, khuafɨrav zav wo fegap Zisas nɨma khɨngi.
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 — ausente —
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 — ausente —
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Ana maaŋ nzuaim, Zisas khaŋ ana nzuai, “Ndu wo zɨ zita.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ana maaŋ suaŋgiap, pim khaŋ tɨgap Zisas ga nzuai. “Ndu kha fhaiŋ thav ŋgɨrgen nza suaŋ thari.”
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 Mba tugen, daa vhɨrve mba mbɨkshɨɨ piin hanera maaŋ kav pav ki.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Mba ŋiniŋgi mbatɨgi khaŋ tɨgap Zisas ga nzuai, “Ndu nza khɨrav nza sararim, nza ŋgɨv mbu daa vherir ndarga.”
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Mbe maaŋ nzuaim, ana mbe khɨrigi. Mba ŋiniŋgi mbatɨgi mba guma thav kɨrar hegap, vov mba daa vherir vergi. Mba daar vhɨrve, 2,000 han mbarigi. Mba daa khuafua vov, mba vhara ntaaŋntaaŋ shaara vera vov, mba mbɨn vergap mbɨ pava vhɨzgi.
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 Mba daa gari gumgi, mba daar hɨgi bigeŋ gangiap, ra vov, mba ŋgu bakɨmen vov, mba fhain ki ŋgui bisarirer vov, mba hɨgi bigeŋ bun nzuai. Mba gumgi gu mbigi mba bigeŋ ganɨ zav khavav zi.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Mbe zav, Zisas han mba ŋiniŋgi mbatɨgi vhɨrve vhen ndav kegi guma gari. Ana ndɨkndɨga vhuuŋ taagia anan zɨgim, ana wo shagi shargiap, perav ki. Mbe ana garav guigira rivgi.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Mba hɨgi bigeŋ gangi ntɨɨri, mbe mba ŋiniŋgi mbatɨgi vhen ndav kegi guman hɨgi bigi bun mba harigi gumgi ga suaŋgi. Mbe nta bun nzuav vov, vhɨra mba daar hɨgi bigeŋ phorga bun suaŋgi.
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Mba gumgi gu mbigi, mba bigi mbararagiap, wari wo fhaiŋ thav ŋgɨr zav khaŋ tɨgap Zisas ga nzuai.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Zisas mbaram mba fhaiŋ thav ŋgɨr zav keman verim, mba ŋiniŋgi mbatɨgi vhen ndav kegi guma Zisas phorgɨv ŋgɨr zav khaŋ tɨgap ana nzuai.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Zisas ana thɨvav, khaŋ ana nzuai, “Ndu taagi wo fek gu tari han wo phenan ŋgɨv, Guma Bakɨme guigira ndun kurkurav ndu muuŋgi bigi bun mbe suaŋv, ana vhɨra fhura ndu kora muuŋgi ne bun mbe suaŋri.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Mba guma ne mbararagiap, vov mba Zisas ana kurkurav ana muuŋgi bigeŋ bun za mba Dikapores fhaiŋ ki ŋguir vov, za mba bigeŋ bun za mbe suaŋgi. Mba gumgi gu mbigi ne mbararagiap, ŋgava mbatɨga muuŋgi.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Zisas kema ndigap, mba mbɨ thugap, taagia mueŋ nderen hɨgi. Ana hɨgap, mba mbɨ gaar kim, gumgi gu mbigi vhɨrve zav ana phok thɨgi.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 — ausente —
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 — ausente —
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Zisas ne mbararagiap ana phorga vui. Ana vuim, gumgi gu mbigi vhɨrve ana zɨ suegap, wari ga bɨrbɨrav, mbari fharigim, mbari zɨn kav ana phorga vui.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Mbe vuim, mben rɨgar wo sargori rɨmrɨm ki mbiga mbe vhɨra mbe phorga vui. Mba mbik, ana mba sargori rɨmrɨm anan kim, 12 thɨgi mpari vhɨzgi.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 Ana fhum mba rɨmrɨm vhɨzgi zav, rɨɨi phenan ŋgari gumgi han vuim, mbe mba rɨmrɨm vhɨzgi zav, zaa bakɨmen ana ndɨɨi. Ana wo rɨmrɨm vhɨzɨ zav fhura won ŋkɨɨar mbe vhezgim, ana ŋkɨɨa za vhɨzgi. Mba bigi anan rɨmrɨman kurigi fhu, ana pim kɨvgia vui.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 — ausente —
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 — ausente —
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 Ana ana shaa suigara thagim, ana mba wo sargori rɨmrɨm fhura thuga mbar vugi. Ana wo khɨkhɨm mbararagi, ana fhav taagia nzerigi.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Ana maaŋ muuŋgira thagim, Zisas vhemkora wo khɨkhɨm mbararagim, mba Fhe Bakɨme mba gumgir rɨmrɨɨ vhɨzɨ zav ana nɨɨŋgi ŋkasŋka, ana fhava khavgim, ana kaŋgi, nan ŋkasŋka ŋgari. Ana mbaram dorgav, mba gumgi gu mbigi vhɨrve garav, mbe nzarigi, “The na shaa suirigi?” Mbik Zisas shaa suirav rɨmrɨm vhɨzgi. (5.25)|src="LB00310C.tif" size="col" copy="Horace Knowles/Louise Bass" ref="5.25"
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Ana phorga rui gumgi ana ŋgarkarav khaŋ ana nzuai, “Ndu garim, kha gumgi gu mbigi vhɨrve wari ga bɨrbɨrav, mbari ndu nɨman fharigim, mbari ndu zɨ suegap zavra kim, ndu nzarigi, ‘The nan suirigi?’ ”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Mbe nen Zisas ga nzuavra kim, Zisas mba wo shaar suirigi guma kaŋgi zav phokphoga mbe garavra ki.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Ana phokphoga mbe garavra kim, mba mbik won hɨgi bigeŋ kaŋgiap, guigira rivgiav, ninɨga mbatɨga mbuav, zav wo fega Zisas ŋkarveni nɨma khɨngiap, guigira won hɨgi bigi, ana za nta bun ana suaŋgi.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Ana khaŋ ana nzuai, “Nan kambik, ndu na khothɨgi, ndu rɨmrɨm vhɨzgi. Ndu ndav mbɨrav ŋgɨri, ndu wom mba rɨmrɨma zaa ndigirga fhu.”
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Zisas mba mbiga nzuavra kim, gumgi mbari mba Fhe Bakɨme buni mbararagi phenan ŋaari gari guma Zairus phenan kegap zegi. Mbe zegap, khaŋ Zairus ga nzuai, “Ndu kambik rimgi. Ndu thaŋ nzuav pim kavtuigar ndɨkndɨgi vhuuiaŋ nza khɨvi guma ruma sui?”
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Mbe maaŋ nzuaim, Zisas mbe mbararagiap, khaŋ Zairus ga nzuai, “Ndu rɨvɨ thari, ndu fhura na khothɨgɨri.”
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Mba ana zɨ rui gumgi ana phorgɨv ŋgɨr za mbui. Ana mbe thɨvav, Pita gum, Zon, anan ŋguga Zems, ana mbera kov, mbe vui.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Mbe vov, Zairus phenan hav, Zisas mba gumgi gu mbigi mbararagim, mbe khɨkhɨm bakɨme mbuav nzɨɨva nzi.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Ana mbe han mba phena vhen verav khaŋ mbe nzuai, “Nde thaŋ nzuav kha khɨkhɨm bakɨme mbuav nzɨɨva nzi? Kha tar rimgi fhuvara, ana kui.”
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Ana nen mbe nzuaim, mbe thɨri fierav khaŋ ana nzuai, “Ee, nza tarire, ee? Nza kaŋgi, ana guigira rimgi.”
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 Mbe vov, mba tara khuma han vugap, ana mba biptara hara suirav, khaŋ ana nzuai, “Tarita kum!” Mba kama nɨɨeŋ khaŋ nzuai, “Biptarane, gu ndu nzuai, ndu khavik!”
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Ana ne nzuavra thagim, mba biptar khavgiap, thiva rui. Mba biptar mbiga ruma muuŋgiap, tira khuri ndai. Anan mpari khaŋ muuŋgi, 12 thɨgi. Ana khavgia thiva ruim, mbe maaŋ muuŋgiap gangiap, guigira ŋgava mbatɨga muuŋgi.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Ana mbaram kama havhara guarara mbe ndɨɨv khaŋ mbe nzuai, “Nde kha bigeŋ bun harigi guma the suaŋ thari.” Ana maaŋ mbe nzuav, mban ana nɨɨn zav mbe nzuai.
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.