Marcos 4
Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs ARA
1 Harigi tuga mben, Zisas Gariri mbɨ gaar kav, Fhe Bakɨme buni vhuuin gumgi gu mbigi mbari ga nzuai. Mba ana buni mbarara zav ana phok thɨgi gumgi gu mbigi, mbe guigira vhɨrkɨvgi. Ana thav, fega kema mben mbarav, ana perav mbɨn ki. Mba gumgi gu mbigi ana han mba mbɨ gaar thɨvar ki.
1 Voltou Jesus a ensinar à beira-mar. E reuniu-se numerosa multidão a ele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.
2 Ana buni vhɨrver mbe nzuav, nta vhunaa ga sav khaŋ mbe nzuai,
2 Assim, lhes ensinava muitas coisas por parábolas, no decorrer do seu doutrinamento.
3 “Nde mbarara! Guma mbe vov, rezi fara muuŋgi mban wit vhɨgi ndiv mɨna fui.
3 Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.
4 Ana nta ndi fuim, mbari tuap ga regim, korgi zav nta mbegi.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Mbari ŋkɨɨ ki nuiana regi. Mba nuiana ne thɨɨŋra ki, nta maamgia vhemkora thooŋgi.
5 Outra caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Zumgum ra ndav nta sharigim, nta thɨri khɨnan vergi fhu. Nta maaŋ muuŋgiap ŋgaav, nzɨɨv, za vhɨzgi.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Mbari tari ki kargi ki nuianeŋ ga regi. Nta regav, mba kargi phorgav vhuuŋgim, mba kargi nta kav, nta zɨrgi, nta vhɨgi mbai fhu.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.
8 Mbari rav, nuiana vhuuaŋ regav, vhuuŋgiap, mbari 30 vhɨgi mbai, mbari 60 vhɨgi mbai, mbari kɨvgia vhɨgi mbav, vov 100 thɨgi vhɨgi maaŋgi.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu, produzindo a trinta, a sessenta e a cem por um.
9 Zisas ne mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Guma khuarani kɨv, ana mbararari.”
9 E acrescentou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Mba gumgi gu mbigi vhɨrve za vegim, Zisas kim, ana mba farasegi 12 thɨgi ŋaara gumgi gu ana han ki gumgi, mbe mba ana vhunaa ga segi buni ga nzuav anan nzai.
10 Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze o interrogaram a respeito das parábolas.
11 Ana khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi ganɨrim, mbe ana piin kɨv muunga bigi, Fhe Bakɨme mba zorgi bigi nɨɨŋge, ana ntan nde suaŋgi. Mba harigi gumgi gu mbigi ana fhura vhunaa ga si bunira mbe nzuai.
11 Ele lhes respondeu: A vós outros vos é dado conhecer o mistério do reino de Deus; mas, aos de fora, tudo se ensina por meio de parábolas,
12 Ana maaŋ mbuim,
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se, e haja perdão para eles.
13 Ana mba bunin mbe nzua vov, khaŋ mbe nzuai, “Nde kha vhunama dagi buna nɨɨeŋ kaŋgi fhuve? Nde maaŋ muuŋgip ram muuŋgip mba vhunaa ga si buna thueŋ kaŋgirie?”
13 Então, lhes perguntou: Não entendeis esta parábola e como compreendereis todas as parábolas?
14 Ana ne mbe suaŋgiap, mba vhunama dagi buna nɨɨeŋ bun mbe nzuav khaŋ nzuai, “Mba guma Fhe Bakɨme buni fua sui.
14 O semeador semeia a palavra.
15 Gumgi mbari mba tuap ga regi mban vhɨgi fara muuŋgi. Mbe Fhe Bakɨme buni mbararavra thagim, Satan zav mbe mba mbararagi Fhe Bakɨme buni, ana mbe tɨn nta ndigi.
15 São estes os da beira do caminho, onde a palavra é semeada; e, enquanto a ouvem, logo vem Satanás e tira a palavra semeada neles.
16 Gumgi mbari mba ŋkɨɨ ki nuiana regi vhɨgi fara muuŋgi. Mbe Fhe Bakɨme buni mbararav guigira nta nzuav ndikndigi.
16 Semelhantemente, são estes os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.
17 Mbe vhɨra thɨri khɨnan vergi fhu, mbe vhɨra tuga mpeen ki fhu. Mbe kim, simtɨgi gum Fhe Bakɨme zɨn vui gumgir farfagi tɨvi hi, mbe fhura Fhe Bakɨme buni khothivɨ thagi.
17 Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo, antes, de pouca duração; em lhes chegando a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Gumgi mbari, mbe mba tari ki kargi ki nuianeŋ ga regi vhɨgi fara muuŋgi. Mbe mba Fhe Bakɨme buni mbararagi.
18 Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,
19 Mbe nta mbararagi, mbe vhɨra kha nuiana bigi ga nzuav ndɨkndɨgi vhɨrve ga mbui. Mbe vhɨra kha nuianan ŋkɨɨ vhɨrve kɨrgeŋ nzuav mbuav, kha nuiana bigi vhɨrve garav nta nzuav rɨmgi tui. Mba bigi ndɨkndɨk zav, Fhe Bakɨme buni mbevigi, nta vhɨgi mbai fhu.
19 mas os cuidados do mundo, a fascinação da riqueza e as demais ambições, concorrendo, sufocam a palavra, ficando ela infrutífera.
20 Gumgi mbari nuiana vhuuaŋ regi mban vhɨgi fara muuŋgi. Mbe Fhe Bakɨme buni mbararav, guigira nta suirav, nta zɨn vui. Mbe maaŋ mbuav mba vhɨgi mbav, vov mbari 30 vhɨgi mbai, mbari 60 vhɨgi mbai, mbari kɨvgia vhɨgi mbav, vov 100 thɨgi vhɨgi maaŋgi.”
20 Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.
21 Ana mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Nde the fhum rama durav, ana ndiga zav thuun vhee rugire? Ee, ana ndi kaar piiaŋ ndarigire? Fhuvara. Nde ana durav, ana ndi hiiŋra ntorgi.”
21 Também lhes disse: Vem, porventura, a candeia para ser posta debaixo do alqueire ou da cama? Não vem, antes, para ser colocada no velador?
22 Ana mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Nde mba vhagi bigi, nta zumgum kɨrar hegɨrga, nde vhɨra mba zorga mbui bigi, nta vhɨra zumgum kɨrar hegɨrga.
22 Pois nada está oculto, senão para ser manifesto; e nada se faz escondido, senão para ser revelado.
23 Guma khuarani kɨv, ana mbararari.”
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Ana mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Nde thukhɨngira kha buni mbararari. Nde mba harigi gumgi ga mbui bigira, Fhe Bakɨme mba bigi ŋgarkarav, mba bigira taagi nden muuŋv, vhɨra harigi bigi phorgɨv nden nɨɨŋgirga.
24 Então, lhes disse: Atentai no que ouvis. Com a medida com que tiverdes medido vos medirão também, e ainda se vos acrescentará.
25 Guma bigi mbari ki, Fhe Bakɨme harigi bigi phorgɨv anan nɨɨŋgirga. Guma bigi ki fhuv, Fhe Bakɨme, ana mba suirav ki bigiveŋ, ana ana tɨn nta ndigirga.”
25 Pois ao que tem se lhe dará; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Ana nen mbe nzuav vov vhɨra khuen mbe nzuai, “Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi ganɨnga, mbe ana piin kɨrga tɨv khaŋ muuŋgi. Guma mbe mban vhɨgi ndi nuiana fuigi.
26 Disse ainda: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse a semente à terra;
27 Mba guma nta fuigap, mbari gu rarir ana kov, ana khavi. Mba mban vhɨgi, nta thooŋgiap vhuuim, ana nta thova vhuui ne nɨɨeŋ kaŋgi fhu.
27 depois, dormisse e se levantasse, de noite e de dia, e a semente germinasse e crescesse, não sabendo ele como.
28 Mba mba nuian nduara nta muuŋgim, nta vhuuŋgiap mba tegi. Nta fharav thooŋgiap, mbia ndav, vov khargi hɨgap, mbara ndav vov shivgiap, mba tegi.
28 A terra por si mesma frutifica: primeiro a erva, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.
29 Nta tegav, mba gɨvigi, mba guma kos ndigap nta gori. Ana kaŋgi, mba gɨvigi nta gori tuk ma.”
29 E, quando o fruto já está maduro, logo se lhe mete a foice, porque é chegada a ceifa.
30 Ana taagia khaŋ nzuai, “Nza ramgi suambarar Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi ganɨrim, mbe ana piin kɨrga tɨva suaŋrie? Ee, nza vhunama sɨv ram muuŋgi nɨɨ sɨgar anan muuŋrie?
30 Disse mais: A que assemelharemos o reino de Deus? Ou com que parábola o apresentaremos?
31 Ana mastet vhɨgara fara muuŋgi. Mastet, ana khan vhɨga bisaneŋ ma. Harigi khirar vhɨgi zam ana kambara kɨvgi.
31 É como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;
32 Ndu ne mpɨrigim, ne zumgum vhuuv guigira kɨvgiap mba mɨnan pari mpampari, ana za nta kambarav guigira kɨvgi. Ana kɨvgiav, ŋgagi bakɨvi shɨgim, korigi zav anan ŋgagir khoni ga mbuav ana vhen ki.”
32 mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças e deita grandes ramos, a ponto de as aves do céu poderem aninhar-se à sua sombra.
33 Zisas mbe ndɨkndɨgi tugara tɨgap mba farara muuŋgi vhunaa ga si buni vhɨrver Fhe Bakɨme buni mbe nzuai.
33 E com muitas parábolas semelhantes lhes expunha a palavra, conforme o permitia a capacidade dos ouvintes.
34 Ana zazera bunin mba gumgi gu mbigi ga nzuav, ana zazera vhunaa ga si bunira mbe nzuai. Ana wo phorga rui gumgir kov, mbe nduarira kav, ana mba vhunaa ga si buni ndɨriveŋ bun mbe nzuai.
34 E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.
35 Mba raan, ra verav vhɨzi ŋkotuguraagen, Zisas khaŋ wo phorga rui gumgi ga nzuai, “Nza kha mbɨ thugɨp, mueŋ nderen ŋgɨrga.”
35 Naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes Jesus: Passemos para a outra margem.
36 Ana maaŋ mbe suaŋgiap, mba gumgi gu mbigi mbara kim, ana mba perigi kemara kim, mbe ana khɨgap, toga mueŋ vui. Harigi ŋkee mbari vhɨra mbe phorga muen vui.
36 E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.
37 Zisas wo phorga rui gumgi phorgav mbe vuim, mbaia, bɨɨŋbɨɨŋ bakɨ khavgi. Mbɨ phuri za fov mba keman mbai, mba kem mbɨ ana givi, ana korgi ŋgirɨ zav bisaŋ khɨnanera.
37 Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava a encher-se de água.
38 Zisas mba kema zɨn kɨrar, mbe piigia mba kema togi phararareŋ tɨthogap pana roran wo pana rorgap thoga kuigi. Ana phorga rui gumgi anan vhurap, khaŋ ana nzuai, “Nza ndɨkndɨgi vhuuin nza khɨvi guma, nza mbɨ thuav vhɨzɨ za mbui. Ndu nza ndɨkndɨgi fhuve?”
38 E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro; eles o despertaram e lhe disseram: Mestre, não te importa que pereçamos?
39 Zisas mbaram khavgia thɨgap, mba bɨɨŋbɨɨŋ ruma mbuav khaŋ mba mbɨ phuri ga nzuai, “Ndu mbɨra! Fhura mbar kɨ!” Ana ne nzuaim mba bɨɨŋbɨɨŋ gum mbɨ phuri fhura thuga mbar vugim, mba mbɨ fhura mbɨraga rɨgav ki.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Acalma-te, emudece! O vento se aquietou, e fez-se grande bonança.
40 Ana khaŋ wo phorga rui gumgi ga nzuai, “Nde thaŋ nzuav kha rɨrɨva muuŋgi? Nde guigira Fhe Bakɨme khothɨvi fhuv thi?”
40 Então, lhes disse: Por que sois assim tímidos?! Como é que não tendes fé?
41 Mbe guigira rivgiap tamtam warir nzai, “Khe the khare? Kha bɨɨŋbɨɨŋ gum mbɨ phuri vhɨra ana buni zɨn vui!”
41 E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.