Marcos 4

Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Harigi tuga mben, Zisas Gariri mbɨ gaar kav, Fhe Bakɨme buni vhuuin gumgi gu mbigi mbari ga nzuai. Mba ana buni mbarara zav ana phok thɨgi gumgi gu mbigi, mbe guigira vhɨrkɨvgi. Ana thav, fega kema mben mbarav, ana perav mbɨn ki. Mba gumgi gu mbigi ana han mba mbɨ gaar thɨvar ki.
1 E outra vez começou a ensinar junto do mar, e ajuntou-se a ele grande multidão, de sorte que ele entrou e assentou-se num barco, sobre o mar; e toda a multidão estava em terra junto do mar.
2 Ana buni vhɨrver mbe nzuav, nta vhunaa ga sav khaŋ mbe nzuai,
2 E ensinava-lhes muitas coisas por parábolas, e lhes dizia na sua doutrina:
3 “Nde mbarara! Guma mbe vov, rezi fara muuŋgi mban wit vhɨgi ndiv mɨna fui.
3 Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.
4 Ana nta ndi fuim, mbari tuap ga regim, korgi zav nta mbegi.
4 E aconteceu que semeando ele, uma parte da semente caiu junto do caminho, e vieram as aves do céu, e a comeram;
5 Mbari ŋkɨɨ ki nuiana regi. Mba nuiana ne thɨɨŋra ki, nta maamgia vhemkora thooŋgi.
5 E outra caiu sobre pedregais, onde não havia muita terra, e nasceu logo, porque não tinha terra profunda;
6 Zumgum ra ndav nta sharigim, nta thɨri khɨnan vergi fhu. Nta maaŋ muuŋgiap ŋgaav, nzɨɨv, za vhɨzgi.
6 Mas, saindo o sol, queimou-se; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Mbari tari ki kargi ki nuianeŋ ga regi. Nta regav, mba kargi phorgav vhuuŋgim, mba kargi nta kav, nta zɨrgi, nta vhɨgi mbai fhu.
7 E outra caiu entre espinhos e, crescendo os espinhos, a sufocaram e não deu fruto.
8 Mbari rav, nuiana vhuuaŋ regav, vhuuŋgiap, mbari 30 vhɨgi mbai, mbari 60 vhɨgi mbai, mbari kɨvgia vhɨgi mbav, vov 100 thɨgi vhɨgi maaŋgi.”
8 E outra caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu; e um produziu trinta, outro sessenta, e outro cem.
9 Zisas ne mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Guma khuarani kɨv, ana mbararari.”
9 E disse-lhes: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Mba gumgi gu mbigi vhɨrve za vegim, Zisas kim, ana mba farasegi 12 thɨgi ŋaara gumgi gu ana han ki gumgi, mbe mba ana vhunaa ga segi buni ga nzuav anan nzai.
10 E, quando se achou só, osque estavam junto dele com os doze interrogaram-no acerca da parábola.
11 Ana khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi ganɨrim, mbe ana piin kɨv muunga bigi, Fhe Bakɨme mba zorgi bigi nɨɨŋge, ana ntan nde suaŋgi. Mba harigi gumgi gu mbigi ana fhura vhunaa ga si bunira mbe nzuai.
11 E ele disse-lhes: A vós vos é dado saber os mistérios do reino de Deus, mas aos que estão de fora todas estas coisas se dizem por parábolas,
12 Ana maaŋ mbuim,
12 Para que, vendo, vejam, e não percebam; e, ouvindo, ouçam, e não entendam; para que não se convertam, e lhes sejam perdoados os pecados.
13 Ana mba bunin mbe nzua vov, khaŋ mbe nzuai, “Nde kha vhunama dagi buna nɨɨeŋ kaŋgi fhuve? Nde maaŋ muuŋgip ram muuŋgip mba vhunaa ga si buna thueŋ kaŋgirie?”
13 E disse-lhes: Não percebeis esta parábola? Como, pois, entendereis todas as parábolas?
14 Ana ne mbe suaŋgiap, mba vhunama dagi buna nɨɨeŋ bun mbe nzuav khaŋ nzuai, “Mba guma Fhe Bakɨme buni fua sui.
14 O que semeia, semeia a palavra;
15 Gumgi mbari mba tuap ga regi mban vhɨgi fara muuŋgi. Mbe Fhe Bakɨme buni mbararavra thagim, Satan zav mbe mba mbararagi Fhe Bakɨme buni, ana mbe tɨn nta ndigi.
15 E, os que estão junto do caminho são aqueles em quem a palavra é semeada; mas, tendo-a eles ouvido, vem logo Satanás e tira a palavra que foi semeada nos seus corações.
16 Gumgi mbari mba ŋkɨɨ ki nuiana regi vhɨgi fara muuŋgi. Mbe Fhe Bakɨme buni mbararav guigira nta nzuav ndikndigi.
16 E da mesma forma os que recebem a semente sobre pedregais; os quais, ouvindo a palavra, logo com prazer a recebem;
17 Mbe vhɨra thɨri khɨnan vergi fhu, mbe vhɨra tuga mpeen ki fhu. Mbe kim, simtɨgi gum Fhe Bakɨme zɨn vui gumgir farfagi tɨvi hi, mbe fhura Fhe Bakɨme buni khothivɨ thagi.
17 Mas não têm raiz em si mesmos, antes são temporãos; depois, sobrevindo tribulação ou perseguição, por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Gumgi mbari, mbe mba tari ki kargi ki nuianeŋ ga regi vhɨgi fara muuŋgi. Mbe mba Fhe Bakɨme buni mbararagi.
18 E outros são os que recebem a semente entre espinhos, os quais ouvem a palavra;
19 Mbe nta mbararagi, mbe vhɨra kha nuiana bigi ga nzuav ndɨkndɨgi vhɨrve ga mbui. Mbe vhɨra kha nuianan ŋkɨɨ vhɨrve kɨrgeŋ nzuav mbuav, kha nuiana bigi vhɨrve garav nta nzuav rɨmgi tui. Mba bigi ndɨkndɨk zav, Fhe Bakɨme buni mbevigi, nta vhɨgi mbai fhu.
19 Mas os cuidados deste mundo, e os enganos das riquezas e as ambições de outras coisas, entrando, sufocam a palavra, e fica infrutífera.
20 Gumgi mbari nuiana vhuuaŋ regi mban vhɨgi fara muuŋgi. Mbe Fhe Bakɨme buni mbararav, guigira nta suirav, nta zɨn vui. Mbe maaŋ mbuav mba vhɨgi mbav, vov mbari 30 vhɨgi mbai, mbari 60 vhɨgi mbai, mbari kɨvgia vhɨgi mbav, vov 100 thɨgi vhɨgi maaŋgi.”
20 E estes são os que foram semeados em boa terra, os que ouvem a palavra e a recebem, e dão fruto, um trinta, e outro sessenta, e outro cem.
21 Ana mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Nde the fhum rama durav, ana ndiga zav thuun vhee rugire? Ee, ana ndi kaar piiaŋ ndarigire? Fhuvara. Nde ana durav, ana ndi hiiŋra ntorgi.”
21 E disse-lhes: Vem porventura a candeia para se meter debaixo do alqueire, ou debaixo da cama? não vem antes para se colocar no velador?
22 Ana mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Nde mba vhagi bigi, nta zumgum kɨrar hegɨrga, nde vhɨra mba zorga mbui bigi, nta vhɨra zumgum kɨrar hegɨrga.
22 Porque nada há encoberto que não haja de ser manifesto; e nada se faz para ficar oculto, mas para ser descoberto.
23 Guma khuarani kɨv, ana mbararari.”
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Ana mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Nde thukhɨngira kha buni mbararari. Nde mba harigi gumgi ga mbui bigira, Fhe Bakɨme mba bigi ŋgarkarav, mba bigira taagi nden muuŋv, vhɨra harigi bigi phorgɨv nden nɨɨŋgirga.
24 E disse-lhes: Atendei ao que ides ouvir. Com a medida com que medirdes vos medirão a vós, e ser-vos-á ainda acrescentada a vós que ouvis.
25 Guma bigi mbari ki, Fhe Bakɨme harigi bigi phorgɨv anan nɨɨŋgirga. Guma bigi ki fhuv, Fhe Bakɨme, ana mba suirav ki bigiveŋ, ana ana tɨn nta ndigirga.”
25 Porque ao que tem, ser-lhe-á dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Ana nen mbe nzuav vov vhɨra khuen mbe nzuai, “Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi ganɨnga, mbe ana piin kɨrga tɨv khaŋ muuŋgi. Guma mbe mban vhɨgi ndi nuiana fuigi.
26 E dizia: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse semente à terra.
27 Mba guma nta fuigap, mbari gu rarir ana kov, ana khavi. Mba mban vhɨgi, nta thooŋgiap vhuuim, ana nta thova vhuui ne nɨɨeŋ kaŋgi fhu.
27 E dormisse, e se levantasse de noite ou de dia, e a semente brotasse e crescesse, não sabendo ele como.
28 Mba mba nuian nduara nta muuŋgim, nta vhuuŋgiap mba tegi. Nta fharav thooŋgiap, mbia ndav, vov khargi hɨgap, mbara ndav vov shivgiap, mba tegi.
28 Porque a terra por si mesma frutifica, primeiro a erva, depois a espiga, por último o grão cheio na espiga.
29 Nta tegav, mba gɨvigi, mba guma kos ndigap nta gori. Ana kaŋgi, mba gɨvigi nta gori tuk ma.”
29 E, quando já o fruto se mostra, mete-se-lhe logo a foice, porque está chegada a ceifa.
30 Ana taagia khaŋ nzuai, “Nza ramgi suambarar Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi ganɨrim, mbe ana piin kɨrga tɨva suaŋrie? Ee, nza vhunama sɨv ram muuŋgi nɨɨ sɨgar anan muuŋrie?
30 E dizia: A que assemelhare-mos o reino de Deus? ou com que parábola o representaremos?
31 Ana mastet vhɨgara fara muuŋgi. Mastet, ana khan vhɨga bisaneŋ ma. Harigi khirar vhɨgi zam ana kambara kɨvgi.
31 É como um grão de mostarda, que, quando se semeia na terra, é a menor de todas as sementes que há na terra;
32 Ndu ne mpɨrigim, ne zumgum vhuuv guigira kɨvgiap mba mɨnan pari mpampari, ana za nta kambarav guigira kɨvgi. Ana kɨvgiav, ŋgagi bakɨvi shɨgim, korigi zav anan ŋgagir khoni ga mbuav ana vhen ki.”
32 Mas, tendo sido semeado, cresce; e faz-se a maior de todas as hortaliças, e cria grandes ramos, de tal maneira que as aves do céu podem aninhar-se debaixo da sua sombra.
33 Zisas mbe ndɨkndɨgi tugara tɨgap mba farara muuŋgi vhunaa ga si buni vhɨrver Fhe Bakɨme buni mbe nzuai.
33 E com muitas parábolas tais lhes dirigia a palavra, segundo o que podiam compreender.
34 Ana zazera bunin mba gumgi gu mbigi ga nzuav, ana zazera vhunaa ga si bunira mbe nzuai. Ana wo phorga rui gumgir kov, mbe nduarira kav, ana mba vhunaa ga si buni ndɨriveŋ bun mbe nzuai.
34 E sem parábolas nunca lhes falava; porém, tudo declarava em particular aos seus discípulos.
35 Mba raan, ra verav vhɨzi ŋkotuguraagen, Zisas khaŋ wo phorga rui gumgi ga nzuai, “Nza kha mbɨ thugɨp, mueŋ nderen ŋgɨrga.”
35 E, naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes: Passemos para o outro lado.
36 Ana maaŋ mbe suaŋgiap, mba gumgi gu mbigi mbara kim, ana mba perigi kemara kim, mbe ana khɨgap, toga mueŋ vui. Harigi ŋkee mbari vhɨra mbe phorga muen vui.
36 E eles, deixando a multidão, o levaram consigo, assim como estava, no barco; e havia também com ele outros barquinhos.
37 Zisas wo phorga rui gumgi phorgav mbe vuim, mbaia, bɨɨŋbɨɨŋ bakɨ khavgi. Mbɨ phuri za fov mba keman mbai, mba kem mbɨ ana givi, ana korgi ŋgirɨ zav bisaŋ khɨnanera.
37 E levantou-se grande temporal de vento, e subiam as ondas por cima do barco, de maneira que já se enchia.
38 Zisas mba kema zɨn kɨrar, mbe piigia mba kema togi phararareŋ tɨthogap pana roran wo pana rorgap thoga kuigi. Ana phorga rui gumgi anan vhurap, khaŋ ana nzuai, “Nza ndɨkndɨgi vhuuin nza khɨvi guma, nza mbɨ thuav vhɨzɨ za mbui. Ndu nza ndɨkndɨgi fhuve?”
38 E ele estava na popa, dormindo sobre uma almofada, e despertaram-no, dizendo-lhe: Mestre, não se te dá que pereçamos?
39 Zisas mbaram khavgia thɨgap, mba bɨɨŋbɨɨŋ ruma mbuav khaŋ mba mbɨ phuri ga nzuai, “Ndu mbɨra! Fhura mbar kɨ!” Ana ne nzuaim mba bɨɨŋbɨɨŋ gum mbɨ phuri fhura thuga mbar vugim, mba mbɨ fhura mbɨraga rɨgav ki.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento, e disse ao mar: Cala-te, aquieta-te. E o vento se aquietou, e houve grande bonança.
40 Ana khaŋ wo phorga rui gumgi ga nzuai, “Nde thaŋ nzuav kha rɨrɨva muuŋgi? Nde guigira Fhe Bakɨme khothɨvi fhuv thi?”
40 E disse-lhes: Por que sois tão tímidos? Ainda não tendes fé?
41 Mbe guigira rivgiap tamtam warir nzai, “Khe the khare? Kha bɨɨŋbɨɨŋ gum mbɨ phuri vhɨra ana buni zɨn vui!”
41 E sentiram um grande temor, e diziam uns aos outros: Mas quem é este, que até o vento e o mar lhe obedecem?

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.