Marcos 12
Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs ACF
1 Zisas mbaram vhunaa ga si bunin mba Fhe Bakɨme rotu gari gumgi pani gum, Zudaiŋ tɨvi vhuuiŋ kaŋgi gumgi mbari gum, mba Zudaiŋ gumgi ruu mbari ga nzuai. Ana khaŋ mbe nzuai, “Guma mbe wo wain mɨnan pargi. Ana anan pargiav, mbaram ŋkɨɨ ndigap, ana bɨna vhuigap, mbaram wain numup nta phooŋ ndir zav kɨman mbok korgi. Ana mba mbok korgiap, mbaram mba wain mɨna ganɨv kɨrga gumgi ga nzuav, vun mbar ndagi phena muuŋgi. Ana mba phena muuŋgiap, mbaram mba wain mɨna ganɨv ana shɨgar muunga gumgi, ana mba wain mɨnan mbe farve khɨngi. Ana ana mbe farve khɨngiap, mbe thav, saman ki ŋgun vugi.
1 E começou a falar-lhes por parábolas: Um homem plantou uma vinha, e cercou-a de um valado, e fundou nela um lagar, e edificou uma torre, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra.
2 Ana vuga kim, mba gɨvigi tuk hɨgi. Mba gɨvigi tuk hɨgim, ana wo ŋaara guma mbe sarigim, ana mba mɨna garav, ana ŋgari gumgi han vui. Ana wo khɨnan wain ndir zav ana sarigim, ana vui.
2 E, chegado o tempo, mandou um servo aos lavradores para que recebesse, dos lavradores, do fruto da vinha.
3 Ana vuim, mbe ana suirap, hor mbatɨgar ana muuŋgiap, ana sarigim, ana fhura taagia vugi.
3 Mas estes, apoderando-se dele, o feriram e o mandaram embora vazio.
4 Ana vugim, mba mɨna namkam thav, mbaram harigi ŋaara guma mbe sarigim, ana mbe han vugi. Ana vugim, mbe ana shogim, ana vhɨra sharagerɨgi. Mbe ana mbergi fhu. Mbe vhɨra muunga tɨvir ana muuŋgi fhuvara. Mbe tɨva mbatɨga guarara ana muuŋgi.
4 E tornou a enviar-lhes outro servo; e eles, apedrejando-o, o feriram na cabeça, e o mandaram embora, tendo-o afrontado.
5 Mba mɨna namkam thav, harigi ne sarigi. Ana vuim, mbe vhɨra ana shogim, ana rimgi. Ana maaŋ mbuav wo ŋaara gumgi vhɨrvera sasarigim, mbe vegi. Mbe vegim, mbe mba tɨvara mbe mbuav, hor mbatɨgar mbari ga mbuav, mbari shogim, mbe vhɨzgi.
5 E tornou a enviar-lhes outro, e a este mataram; e a outros muitos, dos quais a uns feriram e a outros mataram.
6 “Ana ntige thav garim, guma bavira ana han ki. Mba guma, ana kama gɨrgɨr ma, ana guigira ana vuzvugi. Ana thav mpuur zɨ guarara ana sarav, khaŋ nzuai, ‘Khe nan kam ma, mbe ana piin kɨrga.’
6 Tendo ele, pois, ainda um seu filho amado, enviou-o também a estes por derradeiro, dizendo: Ao menos terão respeito ao meu filho.
7 “Ana ne suaŋgiap ana sarigi. Ana ana sarigim, ana vuim, mba mɨna garav anan ŋgari gumgi ana gangiap, khaŋ wari ga nzuai, ‘Kha mɨna namkaman kam wo ndia ŋana ndigiv wo ndia bigi ndir zav mbur zi. Aria, nde zɨ. Nde zɨp, nza ana shogiri, ana rimgirim, nza kha mɨna vuavi mbuiarga.’
7 Mas aqueles lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Mbe ne suaŋgiap, ana suirav, ana shogi ana rimgim, mbe ana khuma fegap, mba mɨna bɨna kɨra khɨngi.
8 E, pegando dele, o mataram, e o lançaram fora da vinha.
9 “Mba wain mɨna namkam ntige ram muuŋrie? Ana ntige zɨv, mba wain mɨna garav anan ŋgari gumgi shogirim, mbe vhɨzgirim, ana mba mɨnan harigi gumgir nɨɨŋgirim, mbe ana ganɨv anan ŋgarɨrga.
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá, e destruirá os lavradores, e dará a vinha a outros.
10 “Nde kha Fhe Bakɨme buni ki gavar kha buneŋ gangi fhuve?
10 Ainda não lestes esta Escritura:A pedra, que os edificadores rejeitaram,Esta foi posta por cabeça de esquina;
11 Fhe Bakɨme ntige ana muuŋgim, nza ana garim, ana guigira bigɨna bakɨ ma.’ ”
11 Isto foi feito pelo Senhor E é coisa maravilhosa aos nossos olhos?
12 Zisas mba bunin mbe nzuaim, mba Fhe Bakɨme rotu gari gumgir pani gum, mba Zudaiŋ tɨvi vhuuiŋ kaŋgi gumgi mbari gum, mben gumgi ruu mbari, mbe Zisas suigɨr zav tuavi ndi gari. Mbe ana kaŋgi ana mben vhunamara si. Mbe ana suigɨr za mbuav, mbe vhɨra kha gumgi gu mbigir vhɨrver rivgiav, wari ana suigɨ thav wari ana thav vegi.
12 E buscavam prendê-lo, mas temiam a multidão; porque entendiam que contra eles dizia esta parábola; e, deixando-o, foram-se.
13 Mbe vegap, zumgum Fherasiŋ mbari gum Herot gumgi mbari ga sarigim, mbe Zisas han zi. Mbe zegɨp, anan panɨv, ana buni mbarararga. Ana pham buna thueŋ suaŋgirim, mbe ne nzuav ana suira zav wari zegi.
13 E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem nalguma palavra.
14 Mbe ana han zegap, khaŋ ana nzuai, “Ndɨkndɨgi vhuuin nza khɨvi guman rum, nza kaŋgi, ndu guigira buni guari nzuai guma ma. Ndu mba tɨva bavira za kha gumgi ga mbui. Ndu guma bakɨme gum bisaneŋ, zɨ ki guma gum, zɨ ki fhup guma, ndu za mba tɨvara mbe mbui. Ndu guigira Fhe Bakɨme mbe muungeŋ vuzvugi tɨvir vhuuiŋra mbe khɨvav, buni guarira mbe nzuai. Ndu khar nza suaŋ, nza ŋkɨɨr Sisar ndɨɨi ne nzerarame?
14 E, chegando eles, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és homem de verdade, e de ninguém se te dá, porque não olhas à aparência dos homens, antes com verdade ensinas o caminho de Deus; é lícito dar o tributo a César, ou não? Daremos, ou não daremos?
15 “Ee nza nɨɨŋrie, ee, fhuve?”
15 Então ele, conhecendo a sua hipocrisia, disse-lhes: Por que me tentais? Trazei-me uma moeda, para que a veja.
16 Ana ne mbe nzuaim, mbe kɨma raraŋ mueŋ ndiga zav ana nɨɨŋgim, ana mben nzarigi, “Then tum khare? Mbe the zɨ khergi ana khare?”
16 E eles lha trouxeram. E disse-lhes: De quem é esta imagem e inscrição? E eles lhe disseram: De César.
17 Zisas thav khaŋ mbe nzuai, “Sisar bigɨn, nde anan Sisar nɨɨŋri. Fhe Bakɨme bigɨn, nde anan Fhe Bakɨmen nɨɨŋri.”
17 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Dai pois a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus. E maravilharam-se dele.
18 Zisas mba bunin mbe phorga nzuav kim, Sadusiŋ gumgi mbari buna mueŋ nzuav Zisasan nzan zav ana han zi. Mbe Sadusiŋ, mbe khaŋ nzuai ntɨɨri ma, guma rimgip taagi khavgirga fhu.
18 Então os saduceus, que dizem que não há ressurreição, aproximaram-se dele, e perguntaram-lhe, dizendo:
19 Mbe mbari Zisas han zegap, khaŋ ana nzuai, “Ndɨkndɨgi vhuuin nza khɨvi guman rum, Moses fhum nza nzuav khergi kameŋ khaŋ nzuai, ‘Guma the muun tɨgɨv, kɨv kɨrim, anan muuŋ ana gon tara the tegɨrga fhu, mba guma fhura rimgirga, mba guman ŋguk anan muun sɨɨn tɨgɨv, ana tegɨrga tari, mbe anan fega zɨrarga.’
19 Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de alguém, e deixasse a mulher e não deixasse filhos, seu irmão tomasse a mulher dele, e suscitasse descendência a seu irmão.
20 Nza ntige maaŋ muuŋgi harathɨgi fegi gu ŋgugi kegi. Mben fek fharav mba mbiga tɨgim, ana ana gon tara the tegi fhu, ana fhura rimgi.
20 Ora, havia sete irmãos, e o primeiro tomou a mulher, e morreu sem deixar descendência;
21 Ana rimgim, mba fegra thɨgi ne, anan ŋguk ana anan nima tɨgi. Ana ana tɨgap, mbara muuŋgi, ana ana gon tara the tegi fhu, ana fhura rimgi. Ana rimgim, mba ŋguga khegene, anan nima tɨgav, ana mbara muuŋgi, ana ana gon tara the tegav rimgi fhuvara.
21 E o segundo também a tomou e morreu, e nem este deixou descendência; e o terceiro da mesma maneira.
22 Mba harathɨgi fegi gu ŋgugi za mba tɨvara muuŋgi. Mba mbik mbe gon tara the ndigim, mbe vhɨzgi fhuvara. Mbe za vhɨzgim, mba mbik mpuur mbe zɨn rimgi.
22 E tomaram-na os sete, sem, contudo, terem deixado descendência. Finalmente, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Nza khueŋ kaŋgi za mbui. Mba vhɨzgi gumgi gum mbigi taagi khavɨrga tugen, mbe khavgirim, mba mbik ana then muuŋ kɨrie? Nza kaŋgi, mba mbik harathɨgi gumgi ga tɨga kegi.”
23 Na ressurreição, pois, quando ressuscitarem, de qual destes será a mulher? porque os sete a tiveram por mulher.
24 Mbe ne nzuaim, Zisas mbe ŋgarkarav, khaŋ mbe nzuai, “Nde guigira pham nzuai. Nde khaŋ muuŋgiap, nde Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ, nta ana gavar ki, nde nta kaŋgi fhuvara. Nde vhɨra Fhe Bakɨmen ŋkasŋka kaŋgi fhuvara?
24 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Porventura não errais vós em razão de não saberdes as Escrituras nem o poder de Deus?
25 Nde mbarara, mba vhɨzgi gumgi gu mbigi, mbe taagi khavgip, mbe taagip mani gum mburi warir rɨgɨrga fhuvara. Mbe Fhe Bakɨme enseri farar muuŋgip, ana han Hevenan kɨrga.
25 Porquanto, quando ressuscitarem dentre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento, mas serão como os anjos que estão nos céus.
26 “Nde mbarara, gu ntige gumgi vhɨzav taagia khavi ne bun nde suanga. Nde mba Moses khergi buni, nta ana gavar kim, nde nta gangi fhuve? Ana mba buni kherav, mba kha bisaneŋ vhav ne thɨga shi ne neŋgegi. Mba kha bisaneŋ vhav ne thɨgav shim, Fhe Bakɨme khaŋ Moses ga nzuai, ‘Gu Abraham gum, Aisak, Zekop, gu mben Fhe Bakɨme ma.’
26 E, acerca dos mortos que houverem de ressuscitar, não tendes lido no livro de Moisés como Deus lhe falou na sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó?
27 Mba vhɨzgi ntɨɨri, mbe vhɨzgiap, za vhɨzgi fhuvara, mbe vhɨzgia vov Fhe Bakɨme phorga ki. Ana mbe Fhe Bakɨme gum mba vhɨzgi fhuv ntɨɨri, ana vhɨra mben Fhe Bakɨme ma. Nde ndɨkndɨgi pham guarara vegi.”
27 Ora, Deus não é de mortos, mas sim, é Deus de vivos. Por isso vós errais muito.
28 Mba Sadusiŋ gumgi mba bunin Zisas phorga nzuav ana dav kim, Zudaiŋ tɨvi vhuuiŋ kaŋgi guma mbe zav, Zisas mbararagim, ana ŋgarkar vhuuŋra mbe buni ga mbuim, ana mbaram, Zisasan nzarigi, “Maaŋgi tɨv, ana za kha tɨvi kambarav fharigi?”
28 Aproximou-se dele um dos escribas que os tinha ouvido disputar, e sabendo que lhes tinha respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Zisas mbaram, ana ŋgarkarav khaŋ ana nzuai, “Mba za kha tɨvi kambarav fharigi tɨv khare. ‘Nde Isreriŋ, nde thukhingira khueŋ mbararagiri. Fhe Bakɨme, ana nduara nza Fhe Bakɨme ma.
29 E Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor.
30 Ndu guigira wo ndavar anan nɨɨŋgip, ana vuzvugip, wo tum gum, ndɨkndɨk gum, ŋkasŋkar anan nɨɨŋgiri.’
30 Amarás, pois, ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu entendimento, e de todas as tuas forças; este é o primeiro mandamento.
31 Kha fharigi tɨvara ndegi tɨv khare, ‘Ndu wo vuzvugi tɨvara, ndu harigi ne vuzvugiri.’ Kha tɨvani, ni guigira harigi tɨvi kambarigi, tɨva bakɨni ma.”
31 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Não há outro mandamento maior do que estes.
32 Mba guma ne Zisasan nzarav, wom khaŋ nzuai, “Ne nzerara ndɨkndɨgi vhuuin nza khɨvi guman rum. Ndu nzerara suaŋgi. Fhe Bakɨ bavira ki, harigi Fhe Bakɨ the, ana phorga ki fhuvara.
32 E o escriba lhe disse: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que há um só Deus, e que não há outro além dele;
33 Ndu guigira wo ndavar Fhe Bakɨmen nɨɨŋv ana vuzvugɨv, wo ndɨkndɨk gum, ŋkasŋka gum, ndu vhɨra wo vuzvugi tɨvara, ndu harigi ne vuzvugiri. Mba tɨvani, ni guigira kha Fhe Bakɨme nzuav shama mbuav mpooi sɨgi ga mpooi ne kambarav, vhɨra Fhe Bakɨme nzuav shama mbuav shogi shɨgi kambarigi.”
33 E que amá-lo de todo o coração, e de todo o entendimento, e de toda a alma, e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Zisas ana mbararagim, ana ndɨkndɨga vhuuŋra kav, nzerara ana ŋgarkarigim, Zisas khaŋ ana nzuai, “Ndu Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi garim, mba ana piin ki ntɨɨri, ndu mbe phorgɨ kɨrga tuavra thɨgi.”
34 E Jesus, vendo que havia respondido sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém ousava perguntar-lhe mais nada.
35 Zisas mba Fhe Bakɨme phena bɨna vhen kav, Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ gumgi gu mbigi vhɨrve ga nzuav kav mben nzarigi, “Mba Zudaiŋ tɨvi vhuuiŋ kaŋgi gumgi thaŋ nzuav, khaŋ nzuai, ‘Krais, ana Devitan Kam ma?’
35 E, falando Jesus, dizia, ensinando no templo: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?
36 Mba Zudaiŋ tɨvi vhuuiŋ kaŋgi gumgi ne nzuai. Devit nduara Fhe Bakɨme Ŋina Ŋaar ndɨkndɨgar ana ndɨɨim, ana khaŋ nzuai,
36 O próprio Davi disse pelo Espírito Santo:O Senhor disse ao meu Senhor:Assenta-te à minha direita Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.
37 “Khe Devit nduara anan kaai zɨ khare, ‘Guma Bakɨme’. Ana Guma Bakɨmen anan kamɨvra kɨrim, ana ram muuŋgip anan kam kɨrie?”
37 Pois, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é logo seu filho? E a grande multidão o ouvia de boa vontade.
38 Zisas mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Eke, nde tuituigira mba Zudaiŋ tɨvi vhuuiŋ kaŋgi gumgi ganɨri. Mbe wari ndi vun kuamkuav, shagi mpeeŋmpeeŋra shari. Mbe khueŋ vuzvugi, mbe mba phogi ga vhui ŋanin ŋgɨrim, mba gumgi gu mbigi mbe phorgɨ suaŋv mben ndikndigɨrgane vuzvugi.
38 E, ensinando-os, dizia-lhes: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes compridas, e das saudações nas praças,
39 Mbe vhɨra mba Fhe Bakɨme buni mbararagi phenin, fharav ŋani vhuuiŋra pigɨrgeŋ vuzvugi. Mbe vhɨra shaar tugir, mbe zɨ ki gumgi pi ŋanira pigɨrgeŋ vuzvugi.
39 E das primeiras cadeiras nas sinagogas, e dos primeiros assentos nas ceias;
40 Mbe vhɨra kha tɨvi ga mbui, mbe mani vhɨzgi ndir mbigi, mbe mbe guiguigiav, mbe pheni kɨɨv, fhura thɨn kaman Fhe Bakɨme phorga nzuav, buni mpeeiŋ nzuai. Mbe zumgum Fhe Bakɨme mbe muuŋgi tɨvi ga suaŋv mbe suanga tugar, mbe guigira zaa mbatɨga guarira ndigirga.”
40 Que devoram as casas das viúvas, e isso com pretexto de largas orações. Estes receberão mais grave condenação.
41 Zisas mba Fhe Bakɨme phena bɨna vhera kav, mbe mba Fhe Bakɨme ndiv ŋkɨɨ ndi sui kovsɨgi han muaiŋ kovan perav ki. Ana perav kav garim, gumgi gu mbigi vhɨrve za wari wo ŋkɨɨ ndi mba kovsɨgi ga sui. Ana garim, ŋkɨɨ kɨvgia ki gumgi zav, ŋkɨɨ vhɨrvera ndi sui.
41 E, estando Jesus assentado defronte da arca do tesouro, observava a maneira como a multidão lançava o dinheiro na arca do tesouro; e muitos ricos deitavam muito.
42 Ana kav garav kim, bigi sosuagi mana rimgi nima mbe zi. Ana zav, kɨma raraŋ hɨva mpuneni ndi khɨngi. Mba kɨma raraneni mba bisanera vhezgirga tuktɨgi.
42 Vindo, porém, uma pobre viúva, deitou duas pequenas moedas, que valiam meio centavo.
43 Zisas ana gangiap, mbaram wo phorga rui gumgir kamgiap khaŋ mbe nzuai, “Gu guigira nde nzuai, kha bigi sosuagi mana rimgi nim, ana kha kovsɨk khɨngi ŋkɨɨa, nta guigira kheiŋ suegi ŋkɨɨ kambarigi.
43 E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta pobre viúva deitou mais do que todos os que deitaram na arca do tesouro;
44 Kha gumgi gu mbigi, mbe ŋkɨɨa vhɨrve kav, mbe ŋaar ki fhuv ŋkɨɨa, mbe nta ndi za sui. Kha mbik fhuvara. Ana mba ki nɨne, ana za ne ndiga za khar khɨngi. Ana ntige wo ndi mba vhezɨrga ŋkɨɨa ki fhu. Ana mba mba vhezɨrga ŋkɨɨa ana za nta ndiga za suegi.”
44 Porque todos ali deitaram do que lhes sobejava, mas esta, da sua pobreza, deitou tudo o que tinha, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.