Atos 12
Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs VC
1 Mba tugen, Herot ana ŋgui gari guman pan kav, ana hɨgap, Fhe Bakɨme zɨn vui gumgi gu mbigi mbarir farfa zav nzuaim, mbe mben suigiap, mbe ndim bɨna suegi.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Ana nzuaim, mbe Zon fega Zems, mbe ntari ga mbui kozan ana fhɨra thugim, ana rimgi.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Ana maaŋ Zems ga muuŋgim, mba Zudaiŋ ne gangiap, mba tɨva vuzvugi. Ana mbaram mba mbe vhuui fhuv viktuma pi tuga bakɨmen, ana vhɨra Pita suirigi.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Ana Pita suirav, ana ndim bɨna khɨngiap, mbara ana ndim fethɨgi phɨnan mbarigi gɨɨtɨvi farve khɨngi. Mba fethɨgi phɨnan ki gɨɨtɨvi mba warir kurkurav ana ganɨnga. Mba fethɨgi phɨnan ki gɨɨtɨvi, mbe za wari tɨkhɨngiap, mben vhɨrve khaŋ muuŋgi, phɨk bavira mporathɨgi. Herot khuen rargap, Pita ndim bɨna khɨngim, ana ki. Ana mba Pasova tuga bakɨme vhɨzgirim, ana za Pita ndigi ŋgɨp mba gumgi gu mbigi nɨman ana suaŋv suanga.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Maaŋ muuŋgiap, Pita bɨnan kim, mba Fhe Bakɨme buni zɨn vuav ana khothɨgi gumgi gu mbigi, mbe khaŋ tɨgap havhargiap ana nzuav Fhe Bakɨme phorga nzuai. Mbe Fhe Bakɨme phorgɨv suaŋrim, ana Pitar kurarga.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Herot Pita suaŋv suanga tuga sarigi. Ana gurmaŋgip, ana suaŋv suanga, mba maan Pita gɨmatɨva phuni kɨtɨga rɨga kui. Mbe shen phuninin ana kegap, gɨɨtɨvi mbari ndim thɨmkamanin fegim, mbe mba bɨna thɨmkamani garav ki.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Mbe kav kim, Fhe Bakɨme enser mbe fhura mbar hɨgi. Ana hɨgim, vhava ŋaar mbe mba bɨna vhee shɨrigi. Ana mbaram Pita kuvsɨgeŋ shogap, ana vhurav, khaŋ ana nzuai, “Pita ndu vhemkora khavik.” Ana maaŋ ana nzuaim, mbe mba Pita harani kegi shenani, ni fhura fhɨrgia nɨɨeŋ rɨgi.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Mba sheni fhɨrgiap nɨɨeŋ rɨgim, mba Fhe Bakɨme enser khaŋ Pita nzuai, “Ndu khavgip wo shagi shargip, won ŋkari shariveni shaara.” Ana ne nzuaim, Pita mbara muuŋgi. Ana mbara muuŋgim, mba Fhe Bakɨme enser khaŋ ana nzuai, “Ndu won shaa mpeeŋ sharav na zɨn zɨ.”
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Ana maaŋ nzuaim, Pita mbaram khavgiap, mba Fhe Bakɨme enser phorga vui. Mba Fhe Bakɨme enser guigira mbe bigen Pita ga mbui. Ana maaŋ Pita ga mbuim, Pita khueŋ ndɨkndɨgi, ana rɨma kui.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Ana Pitar kov, mani vov, mba bɨna thɨmkamani gari gɨɨtɨvir hɨga vov, mba ain thɨmkamani gari gɨɨtɨvir hɨgap, mbaram vov ŋgu bakɨmen vui. Mani vov nin him, ni nduara fhɨrgim, mani kɨrar hɨgap, tuav mbe thɨga veri. Mani mba tuav thɨga verav, mba Fhe Bakɨme enser fhura Pita thav vugi.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Ana Pita thav vugim, Pita ndɨkndɨk taagia ana zim, ana mbaram khaŋ nzuai, “O, gu ntige kaŋgi, Guma Bakɨme Fhe Bakɨme enser mbe sarigim, ana zav, Herot farve tɨn na ndiav, vhɨra mba Zudaiŋ nan muun zav mbui ndɨkndɨgi, ana vhɨra mben tɨn na ndigi.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Pita nen wo nzuav, mbaram Zon niamuuŋ Maria phenan vui, Zon zɨ mbe khare, Mak. Mba phenan gumgi gu mbigi vhɨrve, mbe wari fugap kav, Fhe Bakɨme phorga nzuai.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Pita mbaram vov, mba phena thɨma fukfugi. Ana thɨma fukfugim, mba phenan ŋgari ŋaara mbik, ana zɨ Roda, ana ana nzuav thɨma fhɨrɨ zav zi.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Ana zav, Pita kama mbararagiap, ana ndava vhee guigira ndikndiga mbatɨga mbuim, ana thɨma fhɨrɨ thagi. Ana thav taagia khuafɨ vhen verav, khaŋ mba gumgi gu mbigi ga nzuai, “Pita zav, mbu thɨmkamanin ki!”
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Ana maaŋ mbe nzuaim, mbe khaŋ ana nzuai, “Ndu ŋanŋani o?” Mbe maaŋ ana nzuaim, ana khaŋ tɨgap havhargiap khaŋ mbe nzuai, “Fhuvara. Ana guigi guarara mbu thɨmkamanin.” Mbe thav khaŋ ana nzuai, “Mbar, anan ŋina ndu mbui.”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Mbe maaŋ ana nzuaim, Pita mba thɨmkamanin kav thɨma fukfugara ki. Mbe thav zav, thɨma fhɨrgiap, ana gari. Mbe ana gangiap, mbe guigira ŋgava mbatɨga muuŋgi.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Mbe ŋgava mbatɨga mbuim, Pita mbaram, mbe thɨri mpɨrav farvera mbe nzuai. Ana mbe nzuaim, mbe thɨɨri mpɨrigim, ana mbaram mba Guma Bakɨme ana kurav, ana ndigap, mba bɨna thav kɨrar hɨgi nen mbe neŋgi. Ana mba bigir mbe neŋga vov, khaŋ mbe nzuai, “Nde kha bigi bun Zems gum mba Zisas khothɨgap ana zɨn vui gumgi gu mbigi ga suaŋgiri.” Pita maaŋ mbe suaŋgiap, mbe thav harigi ŋanen vugi.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Pita mba maan bɨna thav vugim, mɨn thugim, mba bɨna gari gɨɨtɨvi, mbe garim, Pita mba bɨna vhen ki fhu. Mbe mbaram ŋgava mbatɨga muuŋgiap, rivgiap, nduarira warir nzav, khaŋ wari ga nzuai, “Mbaia, Pita maaŋ ki?”
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Mbe Pita nzuav warir nzaim, mba kameŋ vov Herotan hɨgim, Herot kaŋgi, Pita mbu bɨnan ki fhu. Ana mbaram gumgi mbari ga sarigim, mbe vov Pita ndi gari. Mbe vov Pita ndi garav, mbe ana gangi fhu. Herot mbaram mba bɨnan Pita gangi gɨɨtɨvi, ana kama havharar khaŋ mbe nzuai, “Gu mbe shogirim, mbe vhɨzgirga.” Herot maaŋ muuŋgiap ana zumgum Zudia thav khavgiap, verav, Sisarian vergap anan ki.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Herot ŋgui gari guman pan ana guigira vhega mbatɨgar Taia ŋgu bakɨme gum Saidonan ŋgu bakɨmen ki gumgi gu mbigi ga mbui. Ana mbe vhegim, mbe mbaram wari tɨkhɨngiap zav ana gari. Mbe khaŋ muuŋgiap, mbe ana gari fhain kega zi mba, mbe nta pi. Mbe ana ganɨ zav, mbe fharav vov, mba ŋgui gari guman pan ki ŋaneŋ gari guman pan Brastus, phorga nzuaim, ana mbe mɨnmbarigi.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Mbe vov maaŋ ana suaŋgim, Herot mbaram ra mben mbe sarigi. Ana mba raan, ana ŋgui gari guman pan wo nzɨɨi sɨɨaŋ muuŋgip, won mpirmpirɨga perav, mba buna bakɨmen mbe suanga.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Ana mba kamen mbe nzuaim, mba gumgi gu mbigi, mbe kaav, nzɨɨv, khaŋ nzuai, “Khe tor mbe kamthooŋ ma. Khe guma kamthooŋ fhuvara.”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Mbe maaŋ nzuaim, Herot mba kameŋ mbararagiap, khaŋ mbe suaŋ thagi, “Nde Fhe Bakɨme zɨ ndi vun kuamkuari”. Ana maaŋ muuŋ thagim, Fhe Bakɨme enser mbe zav ana shogi. Ana ana shogim, rɨmrɨm mbatɨk mbe ana hɨgim, faari ana ndava vhee pim, ana rimgi.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Ana rimgim Fhe Bakɨmen buni vhuuiŋ, nta khaŋ tɨga vov kɨvgiap ŋgui vhɨrvera vui.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Barnabas gum Sor, mani Zerusareman wani won ŋaara vhɨzgiap, mbaram taagia Antiokan veri. Mani verav, Zon Mak ndigim, ana mani phorga veri.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.