Romanos 4
Version Pular Fuuta-Jallon (FUF) vs NTLH
1 Awa ko honɗun wi'eten fii Ibraahiima, oo maamiraawo amen iwrude ka ƴiiƴan? Ko honɗun o heɓi?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Si tawno ko sabu kuuɗe ɗen Ibraahiima jogoranoo feewuɗo, harayno himo mari feere mantagol. Kono hinaa non woniri yeeso Alla!
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ko honɗun bindi ɗin wi'i e ɗun? «Ibraahiima gomɗini Alla, ngal gomɗinal makko jogoranaa mo peewal.»
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 E hin-le, on mo golli, njoddi makko ndin jogitoranaaka mo wa dokkal, kono ko ko haani.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 On mo gollaali non, kono gomɗini Alla on Jogoroowo ɓe feewaa ɓen feewuɓe, haray gomɗinal makko ngal no jogoranaa mo peewal.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Daawuuda kadi no haali fii maloore neɗɗo mo Allaahu on jogitori feewuɗo e ɓaawo kuugal:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 «Maloore wonanii ɓen ɓe bonkiiji mun ɗin yaafaa,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Maloore wonanii on neɗɗo,
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 E hara nden maloore ko fii sunninaaɓe ɓen tun, kaa ko fii ɓe sunninaaka ɓen kadi? Ko fii hiɗen wi'a: «Ibraahiima gomɗini Alla, ngal gomɗinal makko jogoranaa mo peewal.»
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ko honno o wa'unoo kanko Ibraahiima fewndo ngal jaɓanaa mo? Hari o teddinaama, kaa o teddinaaka? Hari o teddinaaka taho, ko mo o teddinaaka wonnoo
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 fewndo o hendii maande *sunninegol ngol, wa ɓattatere peewal ngal o heɓiri gomɗinal ngal, fewndo ko o teddinanooka. Ko non o woniri ben kala gomɗinɗo, hay ɓe sunninanooka ɓen, fii no ɓe jogoree feewuɓe.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 O laatii kadi ben sunninaaɓe ɓen, hinaa non sunninaaɓe ɓen tun, kono kadi ko o ben ɓen jokkuɓe laawi gomɗinal ngal kanko ben men Ibraahiima o heɓunoo ngal wa fewndo ko o teddinanooka taho.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Ko ɗun waɗi, hinaa tippude e Sariya on Ibraahiima e jurriya mun on fodiraa ronugol aduna on, kono ko tippude e peewal iwrungal e gomɗinal ngal.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Si tawno ko tippude e Sariya on ronirten, harayno gomɗinal ngal ko fus, awa kadi harayno fodaari ndin firtaama.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Ko fii Sariya on ko tikkere rimata. Ka Sariya on non alaa ɗon, haray bonnugol Sariya on alaa.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Awa, ko ɗun waɗi ko gomɗinal ngal fodaari ndin ronirtee, fii no laatora dokkal moƴƴere, fii no jurriya on fow hendora fodaari ndin, wonaa non jogiiɓe Sariya on tun, kono ko hay jogiiɓe gomɗinal Ibraahiima maama men ngal en fow,
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 wano windori non: «Mi waɗii ma maamaajo leƴƴi ɗuuɗuɗi.» Ko o maama men en fow yeeso Alla, on mo o gomɗini, on Yeɗoowo mayɓe ɓen ngurndan, on Woodinoowo ko woodanooka.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 O tanƴinii ka tama'u alaa, o gomɗini. Ko nii o woniri maamaajo leƴƴi ɗuuɗuɗi, wano daaliranoo non: «Ko nii jurriya maa on ɗuuɗiroyta!»
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 E ɓaawo lo'angol gomɗinal ngal, o tawi ɓandu makko ndun fayda ko mayndu, ko fii hari moggo o teeminii, awa kadi hari dimdimol Saarata ngol ko mayngol.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Awa o hutitoraali fodaari Alla ndin sabu angal gomɗinal, kono o wonti tiiɗa-gomɗinaljo, o mawnini Alla.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 O felliti wonde Alla no mari bawgal hunnugol ko o fodi kon.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Ko ɗun waɗi si gomɗinal makko ngal jogoranaa mo peewal.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Hinaa fii makko kanko tun ɗun windiraa,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 kono ko fii men, enen kadi, enen ɓee jogorteeɓe feewuɓe, gomɗinɓe on Immintinɗo Joomi men on Iisaa e hakkunde mayɓe ɓen,
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 ittaaɗo sadaka fii bonnereeji men ɗin, e immintinaaɗo fii yo en jogoree wa feewuɓe.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.