2 Coríntios 7

Aadi keyri: linjiila iisaa almasiihu (FFM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Sakiraaɓe horsuɓe, en ngaɗanaama ɗee podooje fuu, ndennoo laɓɓinen ko'e men iwde e tuundi ngonndi e terɗe men e yonkiiji men fuu, tabintinen senaare men e ley kulol Laamɗo.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Laɓɓinanee min ɓerɗe mooɗon! Min tooɲaali fay gooto, min mbonnanaali fay gooto, min ɲaamaali jawdi fay gooto.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Mi haaldaali ɗum faa laatanoo on jukkungo. Sabi mi haaliino gila naanen: miɗen njiɗi on sanne, fay huunde seenndataa en, wanaa nguurndam wanaa maayde.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Miɗo hoolii on sanne, mi heɓii jaati no mi mantoroo saabe mooɗon, on ɓuuɓinii ɓernde am sanne, miɗo heewi seyo e ley tampereeji amen ɗii fuu.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Sabi, fay nde min njottii leydi Makedoniya ndee, min powtinaaki fey, torraaji tan min njii, gila e kulol ley ɓerɗe faa e sippirooji.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Kaa Laamɗo ɓuuɓinoowo ɓerɗe sunaaɓe oo, ɓuuɓinirii ɓerɗe amen garol Titus.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Wanaa garol makko ngol tan waɗi ɗum, ko ɓuuɓinno-ɗon ɓernde makko koo waaltinii hakkillaaji amen, kaɲum e ko mo wii oɗon njiɗi yiide kam sanne e ko o haalani min haala sunu mon kammari ko waɗi koo e haala tiinnaare mon e am, ɗum ɓuri fuu ɓeydude seyo am.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 So ɓataaki am oo suŋliniino on, mi mimsitaali ɗum jooni. Fay so mi mimsitiino – sabi mi yii ɓataaki oo suŋliniino on fay so e wakkatiiwel gootel –
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 miɗo seyii jooni. Wanaa ko cuŋluno-ɗon koo waddani kam seyaade, ko sugulla mooɗon waddani on tuubude koo. Sabi sugulla kewtinooɗo on oo ana hawri e sago Laamɗo, hono non, walaa ko min mbonnannoo on.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Sabi sugulla kawroowo e sago Laamɗo oo waddata tuubugol, tuubugol ngol waddata kisindam, mimsee walaa e majjum. Kaa sugulla aduna, maayde waddata.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Ndennoo, ƴeewee sugulla kawroowo e sago Laamɗo oo ko waddani on: o waddanii on soobaade, o wallii on daranaade ko'e mon, o waddanii on metteede e gaɗuɗo bone oo, kaɲum e kulol, o waddanii on yeeweede kam, kaɲum e tiinnaade, o wallii on jukkude bonɗo oo. E huunde fuu on kollii oɗon laaɓi e oon kabaaru.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Ndennoo so mi winndanii on, wanaa saabe tooɲuɗo mbinndir-mi, wanaa saabe tooɲaaɗo duu mbinndir-mi, ko mbinndiran-mi on dee, yalla oɗon ɓannginanee soobee mo njogani-ɗon min oo yeeso Laamɗo.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Hakkillaaji amen mbaaltorike saabe majjum.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 So mi mantorike on seeɗa yeeso makko duu, on kersinaali kam. Kaa no min kaalanirta on goonga wakkati fuu nii, hono non ko min mantorii on e yeeso Titus koo laatorii goonga.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ɓernde makko ɓeydoto yiɗude on so o miilike no ɗowtiri-ɗon on fuu e no njaɓɓori-ɗon mo kulol e siɲɲugol nii.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Miɗo seyii ko keɓu-mi e mon hoolaare e dow huunde fuu koo.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.