Lucas 20
Ipqitchuat Makpiġaat - Agaayyutim Uqałhi Iñupiatun (ESKNT) vs NVT
1 Uvlut iḷaŋatni Jesus agaayyuvikpaŋmi inniqsuq iḷisautripḷuni iñuŋnik quliaqtuaġiplugu tusaayugaallautaq. Qaukłiŋich agaayuliqsitlu aglaliqiritlu piqasiqhutiŋ sivulliuqtiġruanik utlaŋniġaat
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 nipliutiplugu, “Uqautitigut, kisum aŋalatchił̣hagun savaaġivigich tamatkua? Kia saŋŋiksritpatin taatnatun?”
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Jesus-ŋum kiuniġai, “Apiqsrullaglapsi uumiŋa. Uqautisitŋa,
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 nakitña John-ŋum paptaaġiłha taluġniqusiqpa, Agaayyutmiñ naaga iñuŋniñ?”
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Iŋmiknun kiumġatraaqsiñiqsut, “Qanuġmi uqautigisiñiqpisigu? Nipliġupta, ‘Agaayyutmiñ’, nipliġisiruq, ‘Suvaatami ukpiġiŋitpisiuŋ John?’
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Aglaan nipliġupta, ‘Iñuŋniñ’, iñugaaġruich miḷuqtuġisigaatigut uyaġaŋnik atakkii nalupqigiŋitchaat John sivuniksriqiraułha.”
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Uvvaasiiñ kiuniġaat, “Nalugikput nakitñaqtaułha.”
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Jesus-ŋum nipliutiniġai, “Uvaŋaptuuq uqautiyumiñaitmigipsi nakitña saŋŋiqaqłuŋa savaaqaqtilaamnik tamatkuniŋa.”
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Uqaanikami taavrumiŋa Jesus-ŋum uqaaqtuutiniġai iñuich atrikusautmik, “Iḷaatniguuq iñuqaġmiñiqsuq nautchirriġviḷiuġniqsuamik, atukkirrutigiplugu nautchirriqirinun aasiiñ aullaqami mulupluni.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Katitchivik asianik tikitman tuyuqaġniqsuq savaktimik nautchirriqirinun akuqtuquplugich piksraġmiñik katittaŋitñiñ. Aglaan nautchirriqirit savakti anaullaġniġaat utiqtitlugu saagaunnagu.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Tuyuqalgiññiqsuq atlamik savaktimik. Aglaan nautchirriqirit anaullaqmiñiġaat uqaniqłuutiplugu kanŋunakun, suli utiqtitmiñiġaat saagaunnagu.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Tuyuqalgiññiqsuq piŋayuaknik savaktimik. Nautchirriqirit aŋallaqłukługu aninniġaat.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 Aquagun taamna iñua nautchiivik nipliġñiqsuq, ‘Qanuġisiñiqpik? Tuyuġigisigiga iġñiġa piqpagikkaġa. Iḷumutun kamagigisigaat iłuatun.’
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Aglaan nautchirriqirit tautukamitruŋ nipliġñiqsut avatmun, ‘Taamna tavra paitchaktaaksrautilik. Ki, tuqullakput suuraŋiasiiñ piññaktaaġilugich!’
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Uvvaasiiñ anitlugu nautchiiviŋmiñ tuqunniġaat.”
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Aggiġisiruq aasiiñ tuqullugich taapkua iñuich, qaiḷḷuguasiiñ nautchiivik atlanun nautchirriqirinun.” Iñuich tusaakamitruŋ taamna nipliġñiqsut, “Naagga, taatnaqtuksrauŋitchuq!”
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Jesus-ŋum tautukługich apiqsruġniġai, “Taamna uqałiq qanuutauva?
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Kisupayaaq puukaqtuaq taavrumuŋa uyaġaŋmun siqumitauniaqtuq; aglaansuli taavruma uyaġaum kattaqitñikkumi iñuŋmik kanuġiñiaġaa.”
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Aglaliqirit suli qaukłiŋich agaayuliqsit tigusuŋniġaat Jesus tavrani. Atakkii iḷitchuġiniġaat uqaġnipḷugu taavrumiŋa atrikusautmik iŋmiktigun. Aglaan iqsiñiqsut iñuŋnik.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Naipiqtuaqsiñiġaat Jesus. Tuyuqaġniqsut naipiqtuqtiksranik nalaunŋaŋŋuaqtuanik. Pisaġisuŋniġaat Jesus uqayusautinik, qaitchukługu aŋalatchił̣iqaqtuamun kavanauruamun.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Tamatkua naipiqtuqtit pisaasuġmigaqługu nipliutiniġaat Jesus, “Iḷisautrii, iḷisimagikput uqałiqtin suli iḷisauttutitin nalaunŋałhat. Iḷisimagikput suqutiksriŋił̣hiñ iñuich iłhatnik, aglaan iḷisautrirutin Agaayyutim iñuuniaġvigitqukkaŋatnik iḷumutuuruakun.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Uqautitigut, maliġutaksrakuaġnaqpa akiḷiiruni tax-sinik Caesar-mun naaga nalaunŋaitpa?”
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Aglaan Jesus-ŋum kaŋiqsiñiġaa pisaasuġmigałhat aasiiñ nipliutiplugich,
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 “Maniḷḷaksaqsiuŋ uvamnun maniuraq. Kia agliutraŋa maniŋmi itpa? Kiasuli aglaŋa?” Kiuniġaat, “Caesar-m.”
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Uvvaasiiñ Jesus nipliġñiqsuq, “Nakuuruq, akiḷiutigigiksi Caesar-mun Caesar-m pigikkaŋa aasiiñ Agaayyutmun pigikkaŋa Agaayyutim.”
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Tavrani sivuġaatni iñuich pisaġilguitchaat sukununniiñ. Nipaisaaqhutiŋ quviġusuutiqaġniqsut kiggutaiñik.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Iḷaŋich Sadducee-ŋuruat, uqaġuuruat iñuich aŋitqitḷaiññipḷugich tuquŋaruaniñ, utlautiniqsut Jesus-mun nipliqhutiŋ,
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 “Iḷisautrii, Moses aglaŋniqsuq maliġutaksramik uvaptiknun itnaqhuni, ‘Aŋun iḷaqatiqaqtuaq tuqukpan qitunġigaluaqani, taavruma aŋutim aniaqataan iḷaqatniktaaġiraksraġiniġaa uiḷgaġnaaq qitunġisiḷugu aŋutmik iḷisimanaġuniasiiñ tuquruam qitunġaġitilaaŋanik.’
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Iḷaatniguuq tallimat malġuk aniqatigiich inniqsut. Aŋayukłiq iḷaqatniŋniqsuq tuqupluniasiiñ qitunġigaluaqani.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Tuglian nuliaġniġaa uiḷgaġnaaq,
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 aasiiñ piñayuaknik. Taatnatuntuuq iluqatiŋ tallimat malġuich tuquniqsut qitunġigaluaqatiŋ.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Aqulliupluni uiḷgaġnaaq tuquniqsuq.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Uvvaasiiñ, uvluni tuquŋaruat aŋitqikpata iñuułiġmun, nuliaġiplugu iluqatiŋ tallimat malġuk kia nuliaġigisivauŋ?”
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Jesus kiuniġai, “Katchuutrułiq pigigaa marruma iñuuniałhum,
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 aglaan aŋutit aġnatlu aŋitqikkumiŋ tuqułiġmiñ katchuutiraġaġumiñaitchut pakmani.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Atriqaġisirut isaġuliŋnik tuqqutlaitchuanik. Iġñiġigai Agaayyutim atakkii aŋitqikkauplutiŋ tuqułiġmiñ nutaamun iñuułiġmun.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Suli Moses nalunaiqł̣ugu ukpiqnaqsiñiġaa aŋitqił̣iq iñuułiġmun ikualaruakun uqpigaurakun. Moses-ŋum uqautiginiġaa Ataniq itna, ‘Agaayyutaa Abraham-ŋum Isaac-ŋumlu, suli Jacob-ŋum.’
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Ilaa Agaayyutiginiġaat iñuuruat, pigiŋitchaat tuquŋaruat, atakkii ilaanun iluqatiŋ iñuich iñuurut.”
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Iḷaŋich aglaliqirit uqaġniqsut, “Aarigaa kiggutin, iḷisautrii!”
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Tavrakŋa apiqsrutqiŋaiġñiġaat taavrumuuna.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Jesus-ŋum Pharisee-ŋuruat apiqsruġniġai, “Suvaata iñuich uqaġniqpat Christ, Anniqsuqti akiqsruutauruaq, kiŋuviaġinipḷugu David-mun?
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Atakkii David ilaa nipliġñiqsuq Psalms-ni,
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 uvaŋnun akiiḷiñiałhatnunaglaan uumigiritin.’ Psalm 110:1
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 David-ŋum iŋmiñik taiguutiqaqpagu Ataniġmiñik, qanuġmi Anniqsuqti David-ŋum kiŋuviaġiniqpauŋ?”
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Iluqatiŋ iñuich naalaġnipkaqługich Jesus-ŋum nipliutiniġai maliġuaqtini,
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 “Qaunagititchi tamatkunakŋa aglaliqiriniñ. Pisuktuatlaturut akuqturuanik atnuġaaqhutiŋ. Suli purvigitqutlaturut iñuŋnun paġlatqusuuplutiŋ tauqsiġñiaqviŋñi. Aquppiutaksraqtuuraaqmiut aquppiutaġiksaanik katraġviŋñi iñuich niġiqpakmata.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Ivayaqtuqmigaich uiḷgaġnaat, tigliktuipḷugich kiŋunauraŋitñik, suli qiñiqqusaatlaturut agaayuuraaqamiŋ! Anasiñŋuqsausiaqaġisirut pitḷuglugu atlaniñ iñuŋniñ.”
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.