Romanos 4
Asɨ dɨ manasɨŋ (ENA) vs NTLH
1 Ebɨlam nɨbu hulaŋ alaŋ me uami. Nɨbu aludɨ iamɨlɨ sadaŋ alaŋ nusaŋ ala abɨbalu uami.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Ebɨlam agaŋ sibɨla huaci vihadami uami. Agadɨ ala Asɨ agaŋ Ebɨlam sibɨla vihadami agasaŋ igahɨlavɨla nudɨ ma abami uami. Nama hulaŋ huaci aba ma abami uami. Asɨ agaŋ Ebɨlam dɨ sibɨla huaci agasaŋ igahɨlavɨla abɨci ha Ebɨlam nudɨ nukeŋ ibi agadɨ huaci mɨŋaiahɨvi uami.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Asɨ dɨ manasɨŋ hekɨlɨ agaŋ nameŋ abami uami. Ebɨlam agaŋ Asɨ dɨ ciaŋ agasaŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamɨci Asɨ agaŋ nudɨ abi aba abami uami. Nama hulaŋ huaci aba abi aba abami uami.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Hulaŋ sibɨla vihavɨdaci heŋ akuaba akuaba agɨladɨ hɨbɨŋ iguavɨlalɨ uami. Hulaŋ sibɨla ma vihavɨdaci akuaba akuaba agɨladɨ havɨ ma iguavɨlalɨ uami. Sibɨla hɨsɨŋ agɨlasaŋ pam akuaba akuaba agɨladɨ iguavɨlalɨ uami.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Hulaŋ lusɨŋ sɨbɨlɨ hɨsɨŋ agaŋ Asɨ saŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamavɨla hɨji nameŋ lamɨbali uami. Viaŋ hulaŋ lusɨŋ sɨbɨlɨ hɨsɨŋ aba abɨbali uami. Agadɨ ala cɨhu hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamɨlɨŋ Asɨ agaŋ iadɨ abɨbali aba abɨbali uami. Nama hulaŋ huaci aba abɨbali aba abɨbali uami. Nɨbu hɨji vɨdɨvɨdɨŋ hameŋ lamɨbali agasaŋ Asɨ nudɨ abɨbali uami. Nama hulaŋ huaci aba abɨbali uami. Nɨbu sibɨla huaci vilalɨ agasaŋ Asɨ nudɨ hameŋ ma abɨbali uami.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Asɨ agaŋ hulaŋ mu agadɨ igavɨla abɨbali uami. Nama hulaŋ huaci aba abɨbali uami. Lɨci hulaŋ agaŋ nɨbu hɨjɨŋalɨbali uami. Akuaba akuaba sibɨla huaci vilalɨ agasaŋ Asɨ agaŋ nudɨ hameŋ ma abɨbali uami. Devitɨ avi nusaŋ ala nameŋ abami uami.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Asɨ agaŋ hulaŋ nudɨ ciaŋ lulavɨlalɨ agɨladɨ hugɨ ci hivalɨ aba abami uami. Lɨci nɨbɨlaŋ hugɨ apalɨ hɨnihɨni hɨjɨŋalavɨbali aba abami uami.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Aludɨ Hekɨlɨ agaŋ hulaŋ mu dɨ hugɨ agɨlasaŋ hɨji ma lamɨbali aba abami uami. Lɨci nɨbu hɨjɨŋalɨbali aba abami uami.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 La abami. Hulaŋ hadi sɨbɨlɨ ihalahavɨlalɨ agɨlaŋ laci ma hɨjɨŋalavɨbali uami. Hulaŋ hadi sɨbɨlɨ ma ihalahavɨlalɨ agɨlaŋ avi hɨjɨŋalavɨbali uami. Alaŋ hɨji nameŋ lamɨlalu uami. Ebɨlam agaŋ Asɨ saŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamɨci Asɨ nudɨ abami aba abɨlalu uami. Nama hulaŋ huaci aba abami aba abɨlalu uami.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ebɨlam hɨniadami agasaŋ igahɨlɨhalaŋ uami. Nɨbu hadi sɨbɨlɨ ma ihalahɨmaŋ lɨdaci Asɨ agaŋ nudɨ nameŋ abami uami. Nama hulaŋ huaci aba abami uami.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Hadi sɨbɨlɨ ma ihalahɨmaŋ lɨdɨŋ Asɨ saŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamami uami. Lɨci Asɨ agaŋ nudɨ abami uami. Nama hulaŋ huaci aba abami uami. Hadi sɨbɨlɨ ihalahami agaŋ nɨbu sihɨ me hɨniadami uami. Hɨnidaci nɨbu nukeŋ iga iga hɨji nameŋ lamadami uami. Asɨ iadɨ nameŋ abami aba abadami uami. Nama hulaŋ huaci aba abami aba abadami uami. Hulaŋ limu hɨhɨle avi Asɨ saŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamavɨhadami uami. Agadɨ ala nulɨdɨ hadi sɨbɨlɨ agɨladɨ ma ihalahavɨhadami uami. Lɨhavɨdaci Asɨ agaŋ nulɨdɨ abadami uami. Namɨlaŋ hulaŋ huaci aba abadami uami. Hameŋ sadaŋ Ebɨlam nɨbu hulaŋ iamɨgali hameŋ agɨladɨ iamɨlɨnɨlu me hɨnilalɨ uami.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Hulaŋ hadi sɨbɨlɨ ma ihalahavɨmi agɨladɨ iamɨlɨnɨlu hɨnilalɨ uami. Hulaŋ hadi sɨbɨlɨ ihalahavɨmi agɨladɨ iamɨlɨnɨlu hɨnilalɨ uami. Hadi sɨbɨlɨ ihalahavɨmi agɨlaŋ Asɨ saŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamavɨmi uami. Ebɨlam hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamami hameŋ ala nɨbɨlaŋ avi hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamavɨmi uami.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Vaka Asɨ agaŋ ciaŋ mɨguavɨla Ebɨlam dɨ abami uami. Viaŋ nasadaŋ nadɨ iamɨlɨhalina agɨlasadaŋ fɨli sɨkasɨkan nagadɨ iguben aba abami uami. Hadɨhu heŋ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ Mosesɨ lɨbami agaŋ ma hɨnimaŋ sadaŋ Ebɨlam agaŋ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ hameŋ agadɨ ma lubiahɨlami uami. Nɨbu Asɨ saŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamɨci Asɨ nudɨ abami uami. Nama hulaŋ huaci aba abami uami. Hameŋ sadaŋ Asɨ agaŋ ciaŋ mɨguavɨla fɨli sɨkasɨkan nagadɨ nusaŋ igu igu saŋ abami uami.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Vaka Asɨ agaŋ akuaba akuaba igu igu saŋ ciaŋ mɨguavɨla Ebɨlam dɨ abami uami. Lɨci Isɨlaelɨ hɨdɨlɨ limu hɨhɨle agɨlaŋ hɨji nameŋ lamavɨlalɨ uami. Alaŋ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ Mosesɨ lɨbami agadɨ lubiahɨlɨdamɨli Asɨ agaŋ akuaba akuaba alusaŋ igubali aba abavɨlalɨ uami. Agadɨ ala Asɨ hameŋ ma lɨlalɨ uami. Hulaŋ iamɨgali ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ Mosesɨ lɨbami agadɨ lubiahɨlavɨdaci akuaba akuaba iguci uami. Ha Asɨ saŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamalama agaŋ nɨbu hɨdɨlɨ apalɨ hɨnivi uami. Ciaŋ mɨguavɨla abami agaŋ avi havɨ sɨvɨlɨvi uami.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ Mosesɨ lɨbami agadɨ lulavɨdaci Asɨ nulɨsaŋ igɨvɨ hɨnilalɨ uami. Ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ Mosesɨ lɨbami agaŋ ma hɨnici uami. Hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ Mosesɨ lɨbami agadɨ ma lulavɨvi uami.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Asɨ agaŋ Ebɨlam saŋ mavɨn hɨnimi uami. Lavɨla Ebɨlam dɨ iamɨlɨhalinu mufɨli mufɨli iahavɨbali agɨlasaŋ igahɨlahɨla ciaŋ mɨguavɨla akuaba akuaba igu igu saŋ abami uami. Hulaŋ iamɨgali ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ Mosesɨ lɨbami agadɨ lubiahɨlavɨlalɨ agɨlasaŋ pam ma igubali uami. Asɨ saŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamavɨlalɨ agɨlasaŋ avi igubali uami. Nɨbɨlaŋ Ebɨlam hɨji vɨdɨvɨdɨŋ daŋ hɨniadami hameŋ ala hɨji vɨdɨvɨdɨŋ daŋ hɨniavɨdaci Asɨ nulɨsaŋ akuaba akuaba agɨladɨ igubali uami. Ebɨlam nɨbu hulaŋ iamɨgali sɨkasɨkan aludɨ iamɨlɨ hɨnilalɨ uami.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Asɨ dɨ manasɨŋ hekɨlɨ agaŋ nameŋ abami uami. Asɨ agaŋ Ebɨlam dɨ nameŋ abi aba abami uami. Viaŋ lɨlɨŋ nama hulaŋ iamɨgali iaha habɨla hɨdɨlɨ akape hɨniavɨbali agɨladɨ iamɨlɨnɨlu hɨnibanaŋ aba abi aba abami uami. La abami. Asɨ agaŋ nɨbu nukeŋ ciaŋ mɨguavɨla abami agadɨ igɨdaci hameŋ laci ala hɨnilalɨ uami. Asɨ nɨbu ala hulaŋ iamɨgali hɨmavɨlalɨ agɨladɨ abɨdaci cɨhu hɨhi iahavɨlalɨ uami. Akuaba akuaba agɨlaŋ vaka ma iahɨmaŋ lɨhavɨdaci nɨbu ala abɨdaci iahaiaha hɨniavɨlalɨ uami. Ebɨlam agaŋ Asɨ akuaba akuaba hameŋ lɨlalɨ agasaŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamami uami.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Lɨci Asɨ agaŋ Ebɨlam dɨ nameŋ abami uami. Nadɨ iamɨlɨhalina agɨlaŋ iaha habɨla lidɨ nagɨlaŋ me hɨniavɨbali aba abami uami. Lɨhavɨdaci nama hulaŋ iamɨgali iaha habɨla hɨdɨlɨ akape hɨniavɨbali agɨladɨ iamɨlɨnɨlu hɨnibanaŋ aba abami uami. Asɨ agaŋ akuaba akuaba igu igu saŋ ciaŋ mɨguavɨla abami agadɨ Ebɨlam agaŋ nudɨ nukeŋ lamɨgaŋ hɨvɨ ma igadami uami. Agadɨ ala nɨbu hɨji vɨdɨvɨdɨŋ nameŋ lamami uami. Akuaba akuaba agɨlaŋ amɨŋ sɨbaŋ iahavɨbali aba abami uami. Hɨji hameŋ lamalama migɨla migɨla hɨniadami uami.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Ebɨlam dɨ hualɨ lugɨlavɨci ua 100 iahami uami. Hadɨhu nɨbu hadi hadi sɨbaŋ hɨnimi uami. Hɨniavɨla hɨji nameŋ lamami uami. Iadɨ hadipɨlɨ valɨ me hɨnidi aba abami uami. Viaŋ ci hɨmɨben aba ladin aba abami uami. Sela nɨbu avi uajɨ hɨnilalɨ aba abami uami. Agadɨ ala Ebɨlam agaŋ Asɨ ciaŋ mɨguavɨla abami agasaŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamalama hɨnimi uami.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Ebɨlam agaŋ Asɨ ciaŋ mɨguavɨla nudɨ abami agasaŋ hɨji cuvɨlɨŋ cuvɨlɨŋ ma lamami uami. Nudɨ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ agadɨ avi ma valami uami. Nudɨ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ agaŋ nusaŋ vɨdɨvɨdɨŋ igudaci Asɨ dɨ ibi mɨŋaiahadami uami.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Lɨdɨŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamalama nameŋ igahɨlami uami. Asɨ nɨbu vɨdɨvɨdɨŋ daŋ sadaŋ akuaba akuaba lɨlɨ saŋ ciaŋ mɨguavɨla abami agadɨ huaci hameŋ laci ala lɨbali aba abami uami.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Hɨji hameŋ lamɨdaci Asɨ agaŋ Ebɨlam dɨ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ agasaŋ igahɨlavɨla nudɨ abami uami. Nama hulaŋ huaci aba abami uami.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Asɨ dɨ manasɨŋ hekɨlɨ agaŋ nameŋ abami uami. Asɨ agaŋ Ebɨlam dɨ abi aba abami uami. Nama hulaŋ huaci aba abi aba abami uami. Ha Ebɨlam saŋ pam ma igahɨlavɨla abami uami.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Alusaŋ avi igahɨlavɨla abami uami. Alaŋ nusaŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamɨmɨli nɨbu aludɨ abɨbali uami. Namɨlaŋ hulaŋ iamɨgali huaci aba abɨbali uami. Asɨ agaŋ aludɨ Hekɨlɨ Jisasɨ dɨ abɨci cɨhu hɨhi iahami uami. Alaŋ nusaŋ ala hɨji vɨdɨvɨdɨŋ lamɨlalu uami.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Aludɨ hugɨ hivahiva saŋ Asɨ nukeŋ lɨci hulaŋ agɨlaŋ Jisasɨ dɨ ifɨhɨmavɨmi uami. Lɨhavɨci Asɨ nudɨ abɨci cɨhu hɨhi iahami agasaŋ igahɨlahɨla aludɨ abɨbali uami. Namɨlaŋ hulaŋ iamɨgali huaci aba abɨbali uami.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.