Lucas 20
Asɨ dɨ manasɨŋ (ENA) vs NVT
1 — ausente —
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 — ausente —
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Lɨhavɨci abami. Viaŋ avi naludɨ abitɨhɨben uami. Abitɨhɨlɨŋ namɨlaŋ hɨbɨŋ iadɨ abɨhalaŋ uami.
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 Jon avi hameŋ laci ala uami. Aniaba nusaŋ ibi iguci avɨli hɨvɨ hulaŋ iamɨgali agɨladɨ mɨŋamɨgu mɨŋaiahalɨ agasaŋ namɨlaŋ hɨji vameŋ lamɨlalaŋ uami. Asɨ agaŋ ibi iguci avɨli hɨvɨ hulaŋ iamɨgali agɨladɨ mɨŋamɨgu mɨŋaiahalɨ aba abɨlalaŋ ua hulaŋ agɨlaŋ ibi iguavɨci avɨli hɨvɨ hulaŋ iamɨgali agɨladɨ mɨŋamɨgu mɨŋaiahalɨ aba abɨlalaŋ uami.
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Lɨci nɨbɨlaŋ nukeŋ nukeŋ nameŋ abavɨmi. Asɨ agaŋ Jon saŋ ibi igualɨ aba abɨmɨli nɨbu aludɨ nameŋ abɨbali uavɨmi. Akɨ saŋ namɨlaŋ Jon saŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ ma lamahalaŋ aba abɨbali uavɨmi.
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ hɨji vɨdɨvɨdɨŋ nameŋ lamavɨlalɨ uavɨmi. Jon nɨbu Asɨ dɨ ciaŋ igalahalaha hɨsɨŋ hulaŋ aba abavɨlalɨ uavɨmi. Hameŋ sadaŋ alaŋ nameŋ abɨmagalu uavɨmi. Hulaŋ agɨlaŋ Jon saŋ ibi iguavɨci avɨli hɨvɨ hulaŋ iamɨgali agɨladɨ mɨŋamɨgu mɨŋaiahalɨ aba abɨmagalu uavɨmi. Alaŋ hameŋ abɨmɨli hulaŋ iamɨgali sɨkasɨkan agɨlaŋ lɨba kum kum agɨladɨ vivi havala havala aludɨ ifɨhɨmavɨbali uavɨmi.
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 La Jisasɨ dɨ nameŋ abavɨmi. Alaŋ ma igɨlalu uavɨmi. Aniaba agaŋ Jon saŋ ibi iguci avɨli hɨvɨ hulaŋ iamɨgali agɨladɨ mɨŋamɨgu mɨŋaiahalɨ agadɨ alaŋ ma igɨlalu uavɨmi.
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Lɨhavɨci nulɨdɨ abami. Viaŋ avi ma abɨben uami. Iasaŋ aniaba ibi iguci sibɨla nagadɨ vilan agasaŋ naludɨ ma abɨben uami.
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Lavɨla Jisasɨ cɨhu hɨve lama hulaŋ iamɨgali agɨladɨ abami. Hulaŋ mu lɨmɨn uain hualɨ vɨhavɨla hulivi uami. Huliavɨla hulaŋ limu hɨhɨle agɨladɨ human hɨvɨ lamavɨla abɨvi uami. Lɨmɨn uain agɨladɨ amɨŋ agɨladɨ ahɨla ahɨla limu hɨhɨle iasaŋ lamɨhalaŋ aba abɨvi uami. Limu hɨhɨle nalusaŋ nukeŋ vihalaŋ aba abɨvi uami. Hameŋ abavɨla hualɨ iaganu agaŋ nulɨdɨ valavɨla haiabɨla ataŋ heŋ uavɨla hutesɨ hɨnivi uami.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Hɨnihɨni lɨmɨn uain agɨladɨ mɨdɨ hɨmiŋ hɨvɨ nudɨ sibɨla hɨsɨŋ hulemɨlɨ agadɨ abɨci hulaŋ hualabɨla agadɨ migɨla migɨla hɨniavɨvi heŋ vevi uami. Lɨmɨn uain agɨladɨ amɨŋ limu hɨhɨle hualabɨla heŋ hɨsɨŋ agɨladɨ via ua hualɨ iaganu agasaŋ igu igu saŋ abɨci vevi uami. Veci hualabɨla migɨla migɨla hɨsɨŋ hulaŋ agɨlaŋ sibɨla hɨsɨŋ hulemɨlɨ agadɨ ifavɨla abavɨci havɨ uvi uami.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Lɨci cɨhu ala hualɨ iaganu agaŋ sibɨla hɨsɨŋ hulemɨlɨ mu agadɨ abɨci vevi uami. Veci nudɨ avi ifavɨvi uami. Ifavɨla nudɨ ciaŋ sɨbɨlɨ sɨbɨlɨ abavɨci sɨhumahɨlavɨla cɨhu havɨ uvi uami.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Lɨci cɨhu ala mu agadɨ abɨci vevi uami. Veci hameŋ laci ala lɨhavɨvi uami. Nudɨ ifu ifu sɨbɨlɨ sɨbaŋ lamavɨvi uami. Lavɨla mɨŋaiaha havalavɨci haiabɨla ivouvi uami.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 Lɨci hualɨ iaganu agaŋ abɨvi uami. Akɨ lɨben aba abɨvi uami. Viaŋ iadɨ ninaŋ agasaŋ mavɨn hekɨlɨ hɨnilan agadɨ abɨlɨŋ ubali aba abɨvi uami. Nudɨ ciaŋ agadɨ igahɨla lubiahɨlavɨbali akua aba abɨvi uami.
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Lavɨla abɨci veci hulaŋ lɨmɨn uain hualabɨla migɨla migɨla hɨniavɨvi agɨlaŋ nudɨ ninaŋ agadɨ igavɨla nɨbɨlaŋ nukeŋ nukeŋ nameŋ abavɨvi uami. Mufɨli nudɨ iaganu hɨmɨci nɨbu iaganu dɨ uvɨsɨjiŋ viavɨla hualɨ nagadɨ iaganu hɨnibali aba abavɨvi uami. Hameŋ sadaŋ nudɨ avi ifɨhɨmɨmɨli aba abavɨvi uami. Ifɨhɨmavɨla hualabɨla nagadɨdaŋ akuaba akuaba hualabɨla nagadɨ hɨvɨ hɨniavi agɨladɨdaŋ sɨkasɨkan alaŋ nukeŋ vimɨli aba abavɨvi uami.
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 — ausente —
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 — ausente —
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Lɨhavɨci Jisasɨ nulɨdɨ igasulasula abami. Ciaŋ nagadɨ akɨ saŋ Asɨ dɨ manasɨŋ hekɨlɨ hɨvɨ lɨbavɨci hɨnilalɨ uami. Ciaŋ agaŋ nɨbu nameŋ abami uami. Ulaŋ sibɨla vivi hɨsɨŋ hulaŋ agɨlaŋ lɨba kum hekɨlɨ agadɨ iga iga nameŋ abavɨlalɨ aba abami uami. Lɨba kum hekɨlɨ nagaŋ sɨbɨlɨ aba abavɨlalɨ aba abami uami. Agadɨ ala Asɨ lɨci lɨba kum hekɨlɨ agaŋ ulaŋ lua madɨŋ agadɨ havavɨla hɨnihɨni ulaŋ agasaŋ vɨdɨvɨdɨŋ igulalɨ aba abami uami.
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Hulaŋ iamɨgali lɨba kum hekɨlɨ agadɨ sabɨ heŋ lalɨfa mɨgavɨla uami. Ha sɨkasɨkan ifɨlaha tɨbɨ tɨbɨ lɨhavɨbali uami. Lɨba kum hekɨlɨ agaŋ hulaŋ iamɨgali agɨladɨ sabɨ hɨvɨ mɨgavɨla uami. Ha hulaŋ iamɨgali agɨladɨ sɨkasɨkan ifɨcabɨlɨbali uami.
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Lɨci Asɨ dɨ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ agadɨ lamalubilubi hɨsɨŋ hulaŋ agɨlaŋ hula Asɨ saŋ sagalɨ igu igu hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali agɨlaŋ hula hɨji nameŋ lamavɨmi. Jisasɨ hɨve lama abi ha aludɨ sɨbaŋ abi uavɨmi. Lavɨla Jisasɨ dɨ mɨŋalɨvɨbalu aba lɨhavɨmi ala hulaŋ iamɨgali akape hɨniavɨdaci nulɨsaŋ lɨdavɨla Jisasɨ dɨ ma mɨŋalɨvavɨmi.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Lavɨla Asɨ saŋ sagalɨ igu igu hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali agɨlaŋ hula Asɨ dɨ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ agadɨ lamalubilubi hɨsɨŋ hulaŋ agɨlaŋ hula Jisasɨ dɨ ciaŋ hɨvɨ lamɨbalu aba migɨlavɨhadami. Lɨdɨŋ hulaŋ limu hɨhɨle agɨladɨ abavɨmi. Ua nudɨ igalamɨhalaŋ uavɨmi. Lavɨla akuaba akuaba ciaŋ abɨci igahɨlavɨla ve aludɨ abɨlaŋ ua nudɨ mɨŋalɨvɨbalu uavɨmi. Mɨŋalɨvavɨla via uavɨla huban dɨ human hɨvɨ lamɨmɨli nudɨ ciaŋ hɨvɨ lamɨbali uavɨmi. Lɨhavɨci hulaŋ hɨhɨle agɨlaŋ uavɨla Jisasɨ dɨ ilasavɨla hulaŋ Asɨ dɨ ciaŋ sɨhɨvia lubiahɨlavɨlalɨ agɨlaŋ me nameŋ abavɨmi.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Iavaŋ uavɨmi. Alaŋ igɨlalu uavɨmi. Nadɨ ciaŋ agaŋ nɨbu amɨŋ sɨbaŋ uavɨmi. Nama hulaŋ iamɨgali agɨlasaŋ ciaŋ huaci laci abɨlanaŋ uavɨmi. Nama hulaŋ iamɨgali akape agɨlasaŋ ciaŋ hameŋ laci abɨlanaŋ uavɨmi. Hulaŋ ibi daŋ agɨlasadaŋ ibi apalɨ agɨlasadaŋ abɨlanaŋ uavɨmi. Nama hulaŋ iamɨgali agɨlasaŋ Asɨ dɨ ciaŋ amɨŋ agadɨ lamalubilanaŋ uavɨmi.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Lavɨla Jisasɨ dɨ abitɨhavɨmi. Huban agaŋ Lom haiabɨla hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali agasaŋ anɨm hɨlɨcɨ igu igu saŋ abɨlalɨ uavɨmi. Alaŋ nusaŋ anɨm hɨlɨcɨ huaci iguvɨlu ua hɨma uavɨmi.
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Lɨhavɨci analɨ ciaŋ aba aba nudɨ ilasɨben aba lɨhavɨmi agadɨ Jisasɨ ci igami. Lavɨla abami.
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 Iasaŋ anɨm hɨlɨcɨ huban saŋ igulalaŋ agɨladɨ mu abalamɨlaŋ igɨlɨŋ uami. Ani dɨ hadalɨ agaŋ anɨm hɨlɨcɨ agadɨ hɨvɨ hɨnidi uami. Ani dɨ ibi agaŋ anɨm hɨlɨcɨ agadɨ hɨvɨ hɨnidi uami. Lɨci nudɨ abavɨmi. Lom haiabɨla hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali agadɨ hadalɨ daŋ ibi daŋ hɨniavadi uavɨmi.
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Lɨhavɨci nulɨdɨ abami. Lom haiabɨla hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali agadɨ hadalɨ daŋ ibi daŋ hɨniavɨci uami. Ha anɨm hɨlɨcɨ akuaba akuaba agɨladɨ nusaŋ nukeŋ iguhalaŋ uami. Asɨ dɨ akuaba akuaba agɨladɨ Asɨ saŋ nukeŋ iguhalaŋ uami.
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Hameŋ abɨci hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ igahɨlavɨci Jisasɨ akuaba akuaba ciaŋ sɨbɨlɨ ma abami. Ilasɨsɨ saŋ vehavɨmi agɨlaŋ avi nudɨ ciaŋ agadɨ igahɨlavɨla i uavɨmi. Lavɨla ciaŋ ma abavɨmi. La huban dɨ human hɨvɨ lamɨbalu aba lɨhavɨmi agadɨ ala ma lamavɨmi.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Lɨci Sadiusi hɨdɨlɨ limu hɨhɨle agɨlaŋ Jisasɨ dɨ pɨŋ vehavɨmi. Nɨbɨlaŋ nameŋ abavɨhadami. Hulaŋ hɨmavɨla cɨhu hɨhi ma iahavɨlalɨ uavɨhadami. Hameŋ abavɨhadami sadaŋ Jisasɨ dɨ abavɨmi.
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 Iavaŋ uavɨmi. Ciaŋ mu Mosesɨ manasɨŋ hɨvɨ lɨbami agaŋ aludɨ nameŋ abami uavɨmi. Hulaŋ mu iamɨgali sabiavɨla ninanadi apalɨ hɨnia hɨmɨci nudɨ imanu agaŋ isanu dɨ cido agadɨ sabim aba abami uavɨmi. Sabiavɨla ninanadi havam aba abami uavɨmi. Havɨci ninadinu agɨlaŋ nudɨ isanu dɨ uvɨsɨjiŋ vihavɨbali aba abami uavɨmi.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Hulaŋ mu agaŋ ninadinu human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ daŋ hɨniadami uavɨmi. Cimegeŋ agaŋ iamɨgali sabia ninanadi apalɨ hɨniavɨla hɨmami uavɨmi.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Lɨci Iagɨveŋ agaŋ Cimegeŋ dɨ cido agadɨ sabimi uavɨmi.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 Sabiavɨla ninanadi apalɨ hɨniavɨla hɨmɨci cɨhu Alɨkegeŋ agaŋ isanu dɨ cido agadɨ sabimi uavɨmi. Sabiavɨla ninanadi apalɨ hɨniavɨla hɨmami uavɨmi. Lɨhavɨci imahalinɨlu sɨvɨ hɨsɨŋ agɨlaŋ avi iamɨgali cido pabiŋ agadɨ laci ala sabisabi haba hɨmavɨmi uavɨmi. Lɨhavɨci sijaŋ sɨbaŋ Amasiŋ agaŋ sabiavɨla nɨbu avi ninanadi apalɨ hɨniavɨla hɨmami uavɨmi.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Haba hɨma fɨhalavɨci iamɨgali cido agaŋ avi hɨmami uavɨmi.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Hameŋ abavɨla Jisasɨ dɨ abitɨhavɨmi. Muŋanadinu human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ agɨlaŋ iamɨgali pabiŋ agadɨ laci sabisabi ahuata hameŋ haba hɨmavɨmi uavɨmi. Mufɨli hulaŋ iamɨgali hɨmavɨmi agɨlaŋ cɨhu hɨhi iahavɨbali uavɨmi. Hadɨhu muŋanadinu haba hɨmavɨmi agɨlaŋ avi hɨhi iahavɨbali uavɨmi. Hɨhi iahavɨci iamɨgali agaŋ ani dɨ abinu hɨnibali uavɨmi.
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Lɨhavɨci cɨhu Jisasɨ nulɨdɨ abami. Iabi neŋ iamɨgali sabiavɨlalɨ uami. Muŋaŋ iahuavɨlalɨ uami.
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Hulaŋ iamɨgali pabiŋ pabiŋ Asɨ dɨ ciaŋ pam igahɨlahɨla lubiahɨlavɨlalɨ agɨlaŋ hɨmavɨci Asɨ abɨci cɨhu hɨhi iahavɨbali uami. Iahavɨla hulaŋ agɨlaŋ cɨhu iamɨgali ma sabiavɨbali uami. Iamɨgali agɨlaŋ avi muŋaŋ ma iahuavɨbali uami.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Nɨbɨlaŋ Asɨ dɨ ciaŋ hali hɨsɨŋ agɨlaŋ me hɨniavɨbali uami. Cɨhu ma hɨmavɨbali uami. Asɨ abɨci cɨhu hɨhi iahavɨla nudɨ ninanadi nukeŋ me hɨniavɨbali uami.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Mu tɨbɨ avɨŋ agaŋ kɨlɨ cɨki agadɨ hɨvɨ lɨhulɨhu hɨnidaci Mosesɨ igami uami. Igavɨla nudɨ Hekɨlɨ saŋ abami uami. Nɨbu Ebɨlam dɨ Aisakɨ dɨ Jekopɨ dɨ Asɨ aba abami uami. Hameŋ abami ha hulaŋ iamɨgali hɨmahɨma cɨhu hɨhi iahavɨlalɨ agɨlasaŋ abami uami.
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Asɨ nɨbu hulaŋ iamɨgali agɨladɨ hadipɨlɨ hɨmahɨma hulɨva hulɨva savɨhalavɨlalɨ agɨlasaŋ ma igahɨlɨlalɨ uami. Nɨbu nulɨdɨ amɨŋ agɨlasaŋ pam igahɨlɨlalɨ uami. Asɨ agaŋ lɨdaci nulɨdɨ amɨŋ agɨlaŋ hameŋ laci hameŋ laci hɨniavɨlalɨ uami.
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Hameŋ abɨci Asɨ dɨ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ agadɨ lamalubilubi hɨsɨŋ hulaŋ agɨlaŋ igahɨlavɨla abavɨmi. Iavaŋ uavɨmi. Nama ciaŋ huaci sɨbaŋ abɨnaŋ uavɨmi.
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Lavɨla aludɨ ciaŋ ifɨlaha abɨmɨdɨ uavɨla nudɨ cɨhu cɨhu ma abitɨhavɨmi.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Lɨhavɨci Jisasɨ nulɨdɨ abami. Akɨ saŋ nameŋ abavɨlalɨ uami. Asɨ lɨbɨmɨŋavɨla hulaŋ iamɨgali ahɨliahuiahu saŋ abɨci vebali agaŋ aba abavɨlalɨ uami. Nɨbu Devitɨ dɨ iamɨlɨnu hɨnibali aba abavɨlalɨ uami.
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Devitɨ nɨbu nukeŋ sɨhɨ iahavɨla manasɨŋ hɨvɨ lɨbami uami. Aludɨ Hekɨlɨ Asɨ agaŋ iadɨ Hekɨlɨ agadɨ nameŋ abi aba abami uami. Nama iadɨ human sɨmi kɨlikɨli hɨvɨ mɨgahɨniha aba abi aba abami uami.
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 Mɨgahɨnihɨni makamɨŋa hɨnidanaŋ hulaŋ nadɨ nagɨli lamavɨlalɨ agɨladɨ viavɨla nadɨ lɨhu hɨvɨ lamɨlɨŋ hɨniavɨbali aba abi aba abami uami.
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Hulaŋ Asɨ lɨbɨmɨŋavɨla nudɨ hulaŋ iamɨgali agɨladɨ ahɨliahuiahu saŋ abɨci vebali agaŋ nɨbu Devitɨ dɨ iamɨlɨnu husivɨ hɨsɨŋ uami. Iamɨlɨhali vaka hɨsɨŋ agɨlaŋ iamɨlɨhali husivɨ hɨsɨŋ agɨladɨ nameŋ ma abavɨlalɨ uami. Nama iadɨ Hekɨlɨ aba ma abavɨlalɨ uami. Agadɨ ala Devitɨ nudɨ abami uami. Nama iadɨ Hekɨlɨ aba abami uami.
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Lɨci hulaŋ iamɨgali ahuata igahɨlahɨla hɨniavɨdaci Jisasɨ nudɨ hulemɨlɨ agɨladɨ abami.
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 Namɨlaŋ sɨhɨvia Asɨ dɨ ciaŋ vɨdɨvɨdɨŋ agadɨ lamalubilubi hɨsɨŋ hulaŋ agɨlasaŋ migɨlɨhalaŋ uami. Nɨbɨlaŋ alaŋ nukeŋ ibi hekɨlɨ daŋ hɨnibalu aba hadi hɨlahɨla hutesɨ hutesɨ agɨladɨ lamalama hɨdavɨlalɨ uami. Lɨdɨŋ aludɨ ibi mɨŋaiahaiaha uaiaŋ hekɨlɨ aba abavɨbali aba mutɨŋ sabɨlɨm hɨvɨ uu hɨdavɨlalɨ uami. Isɨlaelɨ hɨdɨlɨ agɨladɨ aŋam ulaŋ hɨvɨ ivo ivo manɨgali me mɨgahɨnihɨni hɨsɨŋ uvɨ huaci huaci hɨvɨ mɨgahɨnihɨni saŋ pam lɨhavɨlalɨ uami. Sɨmɨŋ hekɨlɨ nana hɨsɨŋ fipɨ heŋ uu mɨgahɨnihɨni hɨsɨŋ uvɨ huaci huaci agɨladɨ hɨvɨ mɨgahɨnihɨni saŋ pam lɨhavɨlalɨ uami.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Iamɨgali cido cido agɨladɨ ulaŋ vivi saŋ analɨ ciaŋ aba aba nulɨdɨ ulaŋ agɨladɨ vihavɨlalɨ uami. Asɨ dɨ aba aba ciaŋ hutesɨ aba aba hɨniavɨlalɨ uami. Hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ aludɨ igavɨbali aba hameŋ lɨhavɨlalɨ uami. Hameŋ lɨhavɨlalɨ agasaŋ Asɨ hulaŋ iamɨgali agɨladɨ ciaŋ hɨvɨ lamɨbali hadɨhu nɨbɨlaŋ vɨhɨlɨ hekɨlɨ igavɨbali uami.
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.