2 Coríntios 7
Ãcõrẽ Bed̶ea (EMPNTPO) vs VC
1 Djabarã, Ãcõrẽba dadjirãa maʌ̃gʌra jũma oyad̶a ad̶a bẽrã naʌ̃ cacuaba cadjirua obarira, dadji crĩchad̶eba obari sid̶a jũma igarad̶ida panʌa. Ãcõrẽ bio waya panʌneba idji itea bia b̶ead̶ida panʌa.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Sod̶eba daira quĩrĩãnadua. Daiba ni ab̶aʌda biẽ́ od̶aẽ́ panʌa, cadjiruada crĩchabid̶aẽ́ panʌa, cũrũgad̶aẽ́ panʌa.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Mʌ̃a maʌ̃gʌra jaraẽ́ b̶ʌa bãrã biẽ́ jarai carea. Mʌ̃a naẽna jarasia daiba bãrãra sod̶eba quĩrĩã panʌda. Idjab̶a mãwã quĩrĩã panania bãrã ume ãbaa panʌne wa beubʌdad̶e bid̶a.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Mʌ̃a bãrãa ebud̶a bed̶ea b̶ʌa cawa b̶ʌ bẽrã jipa od̶ida. Bãrã carea mʌ̃ra b̶ʌsrid̶a b̶ʌa. Dai bia mĩga panʌne mʌ̃ra bãrã carea sobia b̶abaria idjab̶a bio b̶ʌsrid̶a b̶abaria.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Macedonia druad̶e jũẽsid̶ad̶e daira poya ʌ̃nãũnaẽ́ panasid̶aa, ãtebʌrʌ ne jũmane bia mĩga panasid̶aa. Daira ne waya nĩbabadjid̶aa idjab̶a ẽberãrãra dai ume caicayabadjid̶aa.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Baribʌrʌ Tito jũẽsid̶e daira sobiasid̶aa Ãcõrẽba sopua b̶eara sobiabibari bẽrã.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Daira ab̶abe idji jũẽna carea b̶ʌsrid̶ad̶aẽ́ basía, ãtebʌrʌ bãrã carea b̶ʌsrid̶asid̶aa. Idjia jarasia bãrã ume b̶asid̶e bãrãba idjira sobiabisid̶ada. Maʌ̃ awara nẽbʌrʌsia bãrãba daira unu quĩrĩã panʌda, cadjirua oped̶ad̶a carea sopuaba jĩã panʌda, idjab̶a quĩrĩãneba mʌ̃ra crĩcha panʌda. Maʌ̃ carea mʌ̃ra biara b̶ʌsrid̶asia.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Mʌ̃a carta naẽna b̶ʌd̶aba bãrãra sopuabid̶amĩna mʌ̃ra sopuaẽ́ b̶ʌa. Naãrã sopua b̶asia. Cawasia bãrãra dãrã sopuaẽ́ pananamĩna maʌ̃ cartad̶eba bãrãra sopuabisida.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Baribʌrʌ id̶ira mʌ̃ra b̶ʌsrid̶a b̶ʌa. B̸ʌsrid̶a b̶ʌẽ́a bãrãra sopuabid̶a bẽrã, ãtebʌrʌ b̶ʌsrid̶a b̶ʌa bãrãba cadjirua o pananara sopuad̶eba igarad̶aped̶a wayacusa Ãcõrẽmaa zesid̶a bẽrã. Wãrãda Ãcõrẽba quĩrĩã b̶ʌ quĩrãca bãrãra sopuasid̶aa. Mãwã daiba quẽãped̶ad̶a carea bãrãra biẽ́ b̶ead̶aẽ́ basía.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Ab̶aʌba cadjirua od̶a carea Ãcõrẽba quĩrĩã b̶ʌ quĩrãca sopuaibʌrʌ, idjia cadjirua od̶ara igaraped̶a Ãcõrẽmaa zeya. Maʌ̃be Ãcõrẽba idjira ẽdrʌ edaya. Ãcõrẽ ume bia b̶ed̶a bẽrã maʌ̃ sopuad̶ebemada biẽ́ crĩchacaa. Baribʌrʌ ab̶aʌda naʌ̃ ẽjũãnebemarã sopuabada quĩrãca sopuaibʌrʌ, cadjiruara igaraẽ́ bẽrã beuya.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Ãcõrẽba quĩrĩã b̶ʌ quĩrãca bãrãra sopuasid̶a bẽrã maʌ̃ sopuaba bãrãa jipa crĩchabisia idjab̶a jipaara obisia. Maʌ̃ bẽrã bãrãba jipa o panʌda jũmarãa cawabi quĩrĩã panʌa. Djababa cadjirua od̶a carea bãrãra quĩrũsid̶aa idjab̶a Ãcõrẽba cawa oid̶ebemada wayasid̶aa. Maʌ̃ carea ara maʌ̃da dji cadjirua od̶a ẽberãda quẽãnaped̶a ãĩ b̶ʌsid̶aa. Ne jũmaneba bãrãba unubisid̶aa maʌ̃ cadjirua od̶a carea bed̶ead̶e panʌẽ́da. Maʌ̃ awara mʌ̃ra unu quĩrĩã panʌa.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Mʌ̃a maʌ̃ cartara ab̶abe dji cadjirua od̶a ẽberãa quẽãi carea b̶ʌẽ́ basía. Idjab̶a dji biẽ́ b̶ed̶a ẽberã carebai carea b̶ʌẽ́ basía. Ãtebʌrʌ b̶ʌsia bãrãba ĩjã o panʌneba Ãcõrẽ quĩrãpita cawad̶amãrẽã wãrãda daiare panʌda.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Jũma maʌ̃gʌba daira sobiabisia.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Tito bãrãmaa wãi naẽna mʌ̃a bãrãnebemada idjía bia jarasia. Mʌ̃a jarad̶a quĩrãca Titoba unune wãna bẽrã mʌ̃ra bãrã carea quĩrã peraẽ́ b̶ʌa. Jũma daiba bãrãa jaradiaped̶ad̶ara wãrã basía. Ara maʌ̃ quĩrãca jũma daiba Titoa bãrãnebema bia jaraped̶ad̶ara wãrã basía.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Titoba quĩrãneba b̶abaria bãrãba idji bed̶eara ĩjã osid̶ada idjab̶a waya panʌneba idjira bia edasid̶ada. Maʌ̃ bẽrã bãrãra biara quĩrĩã b̶ʌa.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Id̶ira mʌ̃ sid̶a b̶ʌsrid̶a b̶ʌa. Mʌ̃a cawa b̶ʌa bãrãba wãrãda jipa o pananida.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.