Neemias 2
eka (EKA) vs VC
1 Go nnyahng mi Nisan, eji kpꞌbiingi nnya eltahl nyi ntul Ataseses kun go ejahbe, Eji bo ko amahm ba, me wo taare fa ka ntul. Wuku wuku n ka gˈguunu go ege esamahr.
1 No vigésimo ano do rei Artaxerxes, no mês de Nisã, estando o vinho diante de mim, tomei-o e o ofereci ao rei. Ora, jamais em outra ocasião, eu estivera triste em sua presença.
2 Ntul kehm-m bahbe re, <<Nꞌnan esamahr eba kpꞌguunu ano, eji a kil yame na? Ejumjum sang, eltim ni kp-a gbiingi.>>
2 Disse-me o rei: Por que tens a face sombria? Não estás doente! Tens no entanto algum dissabor!
3 wo n kehm tongo ntul re, <<Nong ntul kang aya tvv! Nꞌnan esamahr ebame lꞌkꞌjol ndon ndon, eji ejahbe ji bo kpa babnsoo kak ma rannge kpee, ati mbu enye bobjahm agun kpee fi?>>
3 Muito conturbado respondi ao rei: Viva o rei para sempre! Como não haveria eu de estar pesaroso, desde que a cidade onde se encontram os túmulos de meus pais está devastada e suas portas consumidas pelo fogo?
4 Owo ntul kehm-m tongo re, <<Anv, ejum ajii a kpꞌsebe?>> Owo n kehm kake ero tong Esowo bi ejahbetul,
4 Disse-me o rei: Que tens a me pedir?
5 fvfo n fere faange ntul re, <<Lꞌfere kor ntul, lꞌjol re ntul atahng me-e yebe tob-m, me nlokeltum ewa, nong ntul tum-m tv mfam ejahbe ji Juda, edi ji bo kpa babnsoo kak, eji n lꞌsong tuungu si.>>
5 Então, fazendo uma prece ao Deus do céu, eu disse ao rei: Se aprouver ao rei, e se o teu servo te é agradável, permite-me ir para a terra de Judá, à cidade onde se encontram os túmulos de meus pais, para reconstruí-la.
6 Owo ntul, ngare nyia nkal ewe jehk-e go nkpe ebrudu, ntul kehm-m bahbe re, <<Bahk kange renan ji a bahk koko rehng o? Ngare anyii a bahke feere ba?>> Eji yebe ntul atahng re á tum-m; owo n kehm-e kake ngare.
6 O rei, junto de quem estava sentada a rainha, perguntou-me: Quanto tempo durará tua viagem? Quando voltarás? Ele consentiu que eu partisse, logo que lhe fixei certo prazo.
7 N kpe tong ntul re, <<Lˈfere kor-e, á yeele nwer ka-m, me n song ka atubesi ejahbe ba li go erede bio bi aya ma Yufritis, eji bo lꞌtv-m, n lꞌkꞌbel elgbiingi eltim mbang mbang tete n rehng go Juda.
7 Prossegui: Se o rei achar bom, que me dêem missivas para os governadores de além do rio, a fim de que me deixem passar para Judá;
8 Tob ka-m nwer, me n song ka Asaf ji kpo kpur ekulugbe ntul, eji á lꞌka-m ajangenti nya m bahke koko lim ago si ati mbu nya ekpukpa nsol ebta kohlo etahk Esowo, a ekahme nya mfam ejahbe, go etahk ji m bahke woomo.>> Tib eji nnoobo ebo Esowo jolo aname, ntul limi nsol nyia kpee nyi m bahbe no.
8 e uma outra carta para Asaf, o intendente da floresta real, para que ele me forneça a madeira para a viga das portas da fortaleza vizinha ao templo, para as muralhas da cidade e para a casa em que eu habitar. O rei concordou com o meu pedido, porque a mão favorável de meu Deus estava comigo.
9 Ano wo m ba rehng goji afili ejahbe ba li go erede ejang aya ma Yufritis, m kehm ba faake awer ntul ka bo. Ntul tob kake atubesi nsoja a abafingi anyꞌnya ba jolo aname jo baab-m.
9 Fui ter com os governadores de além do rio e entreguei-lhes as cartas do rei; ora, o rei fizera-me escoltar por alguns chefes militares e cavaleiros.
10 Ngare nyi Sanbalati nnea Horon abola Tobaya ji nnea Amon, bo ji jolo atubesi ane wuku bada jia, jo gbiingi bo eltim sehng re nne ebba re á ba lim ji bahke kake anebe Israel ebo.
10 Mas, quando Sanabalat, o horonita, e Tobias, o servo amonita, foram informados disso, ficaram grandemente despeitados por ter chegado um homem que procurava o bem dos filhos de Israel.
11 M ba rehnge go Jeusalem. Eji m ma kang o nfung era
11 Cheguei a Jerusalém e, depois de ter passado ali três dias,
12 n kehm mehle atv a ane abik abik. Ngare nyia nnene n ka tong ana ji Esowo ebame ma-m kak go eltim re me n lim ka Jeusalem. Enyam jolem bi e jo fing, sehngem nyi n jo fing yannge nyi.
12 levantei-me durante a noite acompanhado de um pequeno grupo de homens, sem dizer a ninguém o que o meu Deus me inspirara fazer por Jerusalém. Não tinha comigo outro animal, senão aquele em que montava.
13 N lohngo atv sehng go eti mbu ji jolo go edamme, a Elbing Alahb Edragon, sehng song rehng go eti mbu ji Abahng Enyam. N jo feede akahme nya Jeusalem, nya bo ma wa, a ati mbu nya ma fi agun.
13 Saí à noite pela porta do Vale, e dirigi-me à fonte do Dragão e à porta da Esterqueira; verifiquei que as muralhas de Jerusalém estavam arruinadas e que as portas estavam consumidas pelo fogo.
14 Owo n kehm mehle asongo eti mbu ji Mbꞌbehl Alahb, tob rehng go Eto ji Ntul. Wo nnyam nyi n kuumu no maam sehng tib eji ekahme ma gbo, edi elludu jolem;
14 Prossegui rumo à porta da Fonte e à piscina do Rei; mas não havia ali lugar para passagem com a minha montaria.
15 ano wo n tahme go edamme ngare atv, jo feede akahme. Esꞌkohro n feere njahm, fere ba tuungu sehng yel go mfam nyi nnen go Eti Mbu Edamme.
15 Subi então à noite ao barranco, examinei a muralha, retomei em seguida o mesmo caminho e reentrei pela porta do Vale.
16 Jol atubesi abalimeltum kahnem edi ji n lohngo no tahm, afi ejum ji n jo lꞌlimi, tibre ngare nyia n ka tiki bung ejum ajehng ajehng tong anebe Ju, afi abalimajom, afi atubesi ejahbe, afi atubesi abalimeltum, afi nne awohng awohng noko no bahke jo lim eltum.
16 Os magistrados ignoravam onde eu tinha ido e o que queria fazer. Até aquele momento, eu nada havia deixado transparecer, nem aos Judeus, nem aos sacerdotes, nem aos homens importantes, nem aos magistrados, nem às demais pessoas do povo que se ocupavam dos trabalhos.
17 Owo n kehm tongo bo re, <<Ń kpꞌnyehne elkohn ntong nyi e ma yel: Jeusalem ebrannge kpee, Ati Mbu enye ebfi go agun. Baan, wahr tuungen ekahme Jeusalem lang, eji lꞌkꞌkpe jol esono ka-r.>>
17 Disse-lhes então: Vede a miséria em que estamos; Jerusalém devastada, suas portas consumidas pelo fogo! Vinde; reconstruamos as muralhas da cidade e ponhamos termo a esta humilhante situação.
18 N tob tongo bo bada nnoobo ebo bi Esowo ebame bi jolo aname, a ejum ji ntul tong-m no. Bo kehm-e faange re, <<Nong wahr bomen ekahme mfam ejahbe go ellange. Ano wo bo bomo nnoobo eltum nia.
18 Contei-lhes em seguida como a mão de meu Deus me favorecera e narrei-lhes tudo o que dissera o rei. Gritaram todos: Vamos! Reconstruamos! E com coragem puseram-se a trabalhar nessa boa obra.
19 Wo eji Sanbalati nnea Horon, Tobaya ntubesi nnea Amon, a Gesem nnea Arab, wuku bade eltum nia, bo kehme elnyoko, fere jo wol-r. Bo kehm-r bahbe re, <<Ejum a ji a ji ń kpꞌlimi? ń yahke lim etahnsi esamahr ntula?>>
19 Quando Sanabalat, o horonita, Tobias, o servo amonita, e Gossem, o árabe, souberam disso, zombaram de nós e diziam num tom de desprezo: Que estais fazendo? Quereis revoltar-vos contra o rei?
20 Owo n kehm faange bo re, <<Esowo bi ejahbetul bahk-r kake ebo e lim eltum nia mal. Wahr ji li alokeltum ebe bahke bomo eltuungu ekahme lang, wo ana wahn, ebo abehng abehng ń kpimm go Jeusalem, eko ajehng ajehng a kpimm, jol eka ji bahke tibi bade a na, a kpimm go Jeusalem?>>
20 Respondi-lhes: O próprio Deus do céu é quem nos fará triunfar. Nós somos seus servos, e vamos reconstruir. Quanto a vós, não tendes parte, nem direito, nem lembrança em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.