Atos 22
eka (EKA) vs NTLH
1 “Babnsoo, abonanee, ane ebame wahn, wuungen atung, eji n yahke lennge elname ka-n.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Eji bo wuk-e no, á kpꞌbungu go alum Hibru, bo kehm sahb nꞌnaange kpꞌtii.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Me nne a Jus wo. Bo jel-m go Tarsus ji Silisia. Bo ko-m ntiil ntiil, ba a name go Jeusalem. Gamaliel wo jolo ntꞌtibi ewame. Bo tib-m tib atahm nya babnso ejahre nseenga nseenga. N rodo elname kpee nob nob ka Esowo jang jang ana wahn ji li a lela.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 N jo nohko ane ba jo toono mbang nyi Jisos. N jo bobo aneblum, a anebkal anebkal, jo kak bo afarebok, tum bo ngbekobo, egom jindiki n jo wul na bo.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Ntubesi abalimajom, a anebkul nfam, bo kpee kpꞌkahne re, n kpꞌbungu etingitingi. Bo jo ka-m awer re me n song ka aneb Jus ebahre ba li go Damaskus. N kehm jeke re me n song bob ane ba Jisos ba jolo o, kak bo afarebok, feere a bo go Jeusalem, eji bo lꞌkak bo erem.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Eji e ma tahm asongo, yahke ba elrehnge go Damaskus, ngare nyio jolo ngare efin, n kehm nyehne egburu ellennge ni lohngo go elbung, ya tub-m.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 “N kehm fooro gbo ndi, kehm wuku ellum ni bungu re, ‘Sol, Sol, jen ji wahng ka a kp-m nohko anae?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “N kehm faange re, ‘Wo nne awo, Ntul?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 “Ane ba jene aname nyehne ellennge ellennge. Bo wukem ellum ni nne noo jo bung a name.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 N kehm-e soro bahb re, ‘Jen ji m bahke limi, Ntul?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 “Eji amahr wa-m no tib go egburu ellennge ni n nyehne no, ane ba jene aname kehm-m jabbe go ebo, rehng a name go Damaskus.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Nne awohng jolo o, no bo jo lung-e re Ananayas. Á jo fahle Esowo, fere jo bum atahm enyahre. Jus kpee ji lene go Damaskus jo kak-e sehng.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Á kehm bake go egame, ba yiimi kohl-m, kehm bungu re, ‘Egban Sol, kpe nyehn!’
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 “Ananayas kehm bungu re, ‘Esowo bi babnso ejahre ma-a yehke re wo kahn mbang enye, fere nyehn Etingitingi Nne ewe, fere wuk alum enye go ege a nnyo antahng.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Tibre wo bahke jolo ntianse enye, fere tong nne awohng awohng nsol nyi a ma nyehn, fere wꞌwuk.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Anv, jen ji wahnge a kpꞌkpeke laange? Tahm, wo bel ewohngalahb, fere gboong-e go ege a mbing, eji á lꞌru eltim abiafem ena.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Eji n feere go Jeusalem, n song kehme ero kak go etahk Esowo, n kehm nyehne nkpokosi.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Nkpokosi nyi n nyehne no, n nyehne Ntul a Jisos kpꞌbungu a name re, ‘Foomo elwaare, wo tahm a Jeusalem. Tibre ane ba li a, nehm taame tv ntianse nyꞌnya, nyi a bahke yiimi ka-m.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “N kehm faange re, ‘Ntul, bofono antahng kpꞌkahne re, n jo je go etahk ero ajehng ajehng, jo song bob ane ba kpꞌtaame tv-a, jo dv bo, fere kak bo ngbekobo.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Eji bo wulu Stiven, nne a ntianse ewa, mefono antahng tob jolo o. N tꞌtaame, eji bo wul-e no, fere jo baabe abomo nya ane ba wul-e no.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 “Ntul a Jisos kehm bungu tong-m re, ‘Song, m bahk-a tumu fee goji ane baka baka ba ki li Jus.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Bo wuung-e atung tete rehng alum nyao. Bo kehm kehme elrabe wahre wahre re, “Tahmen a ne, wahn song wul-e! Kpeem fuumu re, elkohn nne ana noa kpe jol go elkpin!”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Bo jo rabe wahre wahre wahre, jo fokko abomo, fere jo kpu atꞌto, jo saade tv go ero.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Ntubesi nsoja kehm tongo nsoja enye re bo ko Pol song a ne go ebud, song dv-e, eji bo lꞌseb kahn ji wahnge Jus kpꞌrꞌrabe ano tob-e.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Eji bo m-e gba alehke re bo dv-e, Pol kehm bungu tong mmontubesi a nsoja noko no yiimi kohl-e re, “Anv, fꞌfuumu re, wahn dv nne a Rom, eji bo kala kahn ejum ji á limi noa!”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Mmontubesi noo wuku kan ano me, á kehm tahme goji ntubesi no nnen, kehm song tong-e re, “Jen ji a yahke lim? Nne noa ana, nne a Rom wo.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Ntubesi noo kehm bake goji Pol, kehm ba bahb-e re, “Tong-m anv, a lohko li nne a Roma?” Pol kehm taame.
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Ntubesi noo kehm faange re, “Re me n kehm jolo nne a Rom, n ka akpohko gbalee.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Tvtv ona ane bao ba ba re bo ba bahb Pol abahbe, kehm soro jeere, fere njahm. Ntubesi noo kehm kehme elfahle, eji á sebe kahn re, Pol jolo nne a Rom, tibre á m-e gba alehke.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ntubesi noo jo sebe re, á kahn etingitingi, ana ji wahnge Jus ka Pol ebi. Etoono efung behko á kehm tongo atubesi abalimajom, a anebkul nfam kpee re bo ba kono edi ajehng. Á kehm yehke Pol agbekobo, ko-e ba yiimi go esamahr ane bao kpee.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.