Romanos 4

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ayiwa, an bɛna mun le fɔ Iburahima ta ko ra, ale min ye an bɛmacɛ ye adamadenya sira fɛ? Ale ta kɛra cogo di le?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Ni Ala tun ka Iburahima jate mɔgɔ terennin ye a ta kɛwalew le kosɔn, a tun bɛna se ka a yɛrɛ bonya; nka a tɛ se ka a yɛrɛ bonya Ala ɲa kɔrɔ.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Kitabu ka mun fɔ? A ko: «Iburahima lara Ala kumakan na, Ala k’a jate mɔgɔ terennin ye a ta lanaya kosɔn.»
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Aw k’a lɔn ko ni mɔgɔ ka baara kɛ, a ka kan ka sara; nka a bɛ o sara min sɔrɔ, o tɛ di a ma gbansan; a ta baara sara lo.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Nka ni mɔgɔ min ma kɛwale kɛ, Ala min bɛ Alaɲasiranbariw jate mɔgɔ terenninw ye, ni a ka la o ra dɔrɔn, Ala bɛ a jate mɔgɔ terennin ye a ta lanaya kosɔn.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Ala bɛ mɔgɔ min jate mɔgɔ terennin ye, ni a ma kɛwale kɛ, Dawuda bɛ o tigi ta hɛra le lakari, k’a fɔ ko:
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 «Ala ka minw ta terenbariyakow yafa o ma,
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Matigi Ala tɛ mɔgɔ min ta jurumun jate,
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Ayiwa, yala minw kɛnɛsigira, olugu dɔrɔn le ka kan ka o koɲuman sɔrɔ wa, walama kɛnɛsigibariw fana ka kan ka a sɔrɔ? An k’a fɔ sisan ko «Iburahima lara Ala kumakan na, Ala ka a jate mɔgɔ terennin ye a ta lanaya kosɔn.»
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 O kɛra wagati juman kelen le ra? A kɛnɛsiginin kɔ wa, walama sani a ye kɛnɛsigi? A ma kɛ a kɛnɛsiginin kɔ dɛ; a kɛra k’a sɔrɔ a ma kɛnɛsigi.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 O kɔ le, Iburahima ka kɛnɛsigiri sɔrɔ i n’a fɔ tagamasiyɛn, k’a yira ko Ala ka a jate mɔgɔ terennin ye a ta lanaya kosɔn, sani a ye kɛnɛsigi. O cogo ra, kɛnɛsigibari minw lara Ala ra, ani Ala ka o jate mɔgɔ terenninw ye, Iburahima kɛra olugu bɛɛ ta bɛmacɛ ye.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 O cogo kelen na, minw kɛnɛsiginin lo, olugu bɛɛ ta bɛmacɛ lo fana; o kɔrɔ ye ko minw tɛ dan kɛnɛsigiri dɔrɔn ma, nka o bɛ tagama lanaya sira kan i n’a fɔ an bɛmacɛ Iburahima tun k’a kɛ cogo min na, sani a ye kɛnɛsigi.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Ala ka layiri min ta Iburahima ni a duruja ye ko dunuɲa bɛna kɛ o ta ye, o layiri ma ta sariya* sira tagama kosɔn; nka Ala ka a jate mɔgɔ terennin ye a ta lanaya kosɔn minkɛ, o le k’a to layiri tara a ye.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Ni Ala ta layirifɛnw bɛ sɔrɔ sariya sira tagama sababu le ra, o tuma kun tɛ lanaya ra tuun, layiri fana tɛ jate tuun.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Sabu sariya bɛ Ala ta dimi le lase an ma dɔrɔn; ni sariya tɛ yɔrɔ min na, sariya cɛnko fana tɛ yi.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 O kosɔn Ala ka o layiri ta an ye lanaya le baraka ra, janko a ye kɛ nɛɛma ye min dira an ma gbansan, ka kɛ Iburahima ta duruja bɛɛ ta ye; sariya sira tagamabagaw daman ta tɛ, nka minw lara Ala ra i n’a fɔ Iburahima, olugu fana ta lo, sabu Iburahima kɛra an bɛɛ bɛmacɛ le ye,
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 i n’a fɔ a sɛbɛra Kitabu kɔnɔ cogo min na, ko: «Ne ka i kɛ siya caman bɛmacɛ ye.» Ayiwa, an bɛmacɛ lo Ala ɲa kɔrɔ, sabu a lara Ala ra, Ala min bɛ suw lakunu, ani min bɛ fɛndanbariw dan.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ayiwa, hali k’a sɔrɔ Iburahima jigi tun tigɛra ka ban, Ala ka min fɔ a ye, a lara o ra ka a jigi la a kan; o cogo ra a kɛra «siya caman bɛmacɛ» ye, i n’a fɔ Ala tun k’a fɔ cogo min na ko: «I ta duruja bɛna caya nin cogo le ra.»
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Ala ka o fɔ tuma min na, Iburahima farikolo tun kɔrɔra ka ban, sabu a si tun bɛ san kɛmɛ bɔ. Denworo tuma fana tun tɛmɛna a muso Saran kan. Nka Iburahima ma o si jate; o ma foyi bɔ a ta lanaya ra.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 A ma a jigi tigɛ ka sigiya Ala ta layiri ra, nka dɔ le yɛrɛ farara a ta lanaya kan, fɔ a ka Ala tando.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Iburahima tun lanin b’a ra yɛrɛ le jate ko Ala ka fɛn min layiri ta, ko a bɛ se fana ka o kɛ.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 O lanaya le kosɔn «Ala ka a jate mɔgɔ terennin ye.»
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Nka o kuma min sɛbɛra ko «Ala ka a jate mɔgɔ terennin ye,» o ma sɛbɛ Iburahima kelen kosɔn dɛ!
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 A sɛbɛra an fana kosɔn; Ala min ka an Matigi Yesu lakunu ka bɔ saya ra, anw minw lara o ra, anw fana bɛ jate mɔgɔ terenninw ye Ala ɲa kɔrɔ.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Ala k’a to a sara an ta jurumun kosɔn, ka kunu ka bɔ saya ra, janko an ye jate mɔgɔ terenninw ye Ala ɲa kɔrɔ.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.