Números 22

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs BKJ

Sair da comparação
1 Izirayɛlimɔgɔw tagara sigi Mohabu kɛnɛgbɛ ra, Zuridɛn ba terebɔyanfan na, Zeriko dugu ɲa fɛ.
1 E os filhos de Israel partiram, e acamparam nas planícies de Moabe, deste lado do Jordão, junto a Jericó.
2 Izirayɛlimɔgɔw tun ka ko minw bɛɛ kɛ Amɔrikaw ra, o kibaroya tun sera Sipɔri dencɛ Balaki ma, Mohabukaw ta masacɛ.
2 E Balaque, filho de Zipor, viu tudo o que Israel havia feito aos amorreus.
3 Mohabukaw siranna kosɛbɛ Izirayɛlimɔgɔw ta jama caya kosɔn; o ka Izirayɛlimɔgɔw ye minkɛ, o ja tigɛra.
3 E Moabe estava com medo do povo, porque eram muitos, e Moabe se afligiu, por causa dos filhos de Israel.
4 Mohabukaw k’a fɔ Madiyan cɛkɔrɔbaw ye ko: «Nin jama caman bɛna an ta jamana laminiw bɛɛ halaki, i n’a fɔ misi bɛ binkɛnɛ domu cogo min na.»
4 E Moabe disse aos anciãos de Midiã: Agora este grupo lamberá tudo o que há ao nosso redor, como o boi lambe a erva do campo. E naquele tempo, Balaque, filho de Zipor, era rei dos moabitas.
5 Balaki ka ciraden dɔw ci ka taga Behɔri dencɛ Balamu fɛ, a ta jamana ra, Petɔri dugu kɔnɔ, Efirati bada ra, ko o ye taga a wele; a ko o y’a fɔ a ye ko: «Siya dɔ bɔra Misiran jamana ra, o ka ca, o ka jamana yɔrɔ bɛɛ fa. O nana sigi ne ta jamana kɔrɔ.
5 Assim, ele enviou mensageiros a Balaão, filho de Beor, a Petor, que está junto ao rio, na terra dos filhos do seu povo, para chamá-lo, dizendo: Eis que um povo saiu do Egito; eis que cobrem a face da terra e eles habitam diante de mim.
6 Sabari ka na nin mɔgɔw danga ne ye, sabu o baraka ka bon ni ne ta ye. O bɛ se ka kɛ sababu ye k’a to ne ye se sɔrɔ o kan, ka o gbɛn ka bɔ jamana kɔnɔ; sabu ne k’a lɔn ko ni ele ka dugawu kɛ mɔgɔ min ye, o dugawu bɛ mina; ni i ka mɔgɔ min danga fana, danga bɛ o tigi mina.»
6 Por isso, peço-te, vem agora, amaldiçoa-me este povo, porque é forte demais para mim; para que eu possa vencê-los, feri-los e expulsá-los da terra, porque sei que aquele a quem abençoas está abençoado, e aquele a quem amaldiçoas está amaldiçoado.
7 Mohabu cɛkɔrɔbaw, ani Madiyan cɛkɔrɔbaw tagara ni lagbɛrikɛbaga Balamu ta sara ye o boro. O tagara se Balamu ma, o ka Balaki ta cira fɔ a ye.
7 E os anciãos de Moabe e os anciãos de Midiã partiram, com a recompensa pela adivinhação em suas mãos; e foram até Balaão e lhe transmitiram as palavras de Balaque.
8 Balamu k’a fɔ o ye ko: «Aw ye si yan; ni Matigi Ala nana min yira ne ra, ne bɛna aw jaabi ni o le ye.» Mohabu kuntigiw sira Balamu ta so.
8 E ele lhes disse: Passai aqui esta noite, e vos trarei a resposta que o SENHOR me falar; e os príncipes de Moabe ficaram com Balaão.
9 Ala nana Balamu ɲininka ko: «Nin mɔgɔ minw bɛ i ta so, olugu ye jɔntigiw le ye?»
9 E Deus veio até Balaão e disse: Quem são estes homens contigo?
10 Balamu ka Ala jaabi ko: «Mohabukaw ta masacɛ min ye Sipɔri dencɛ Balaki ye, ale le ka o ci ne fɛ, ko o ye na a fɔ ne ye,
10 E Balaão disse a Deus: Balaque, filho de Zipor, rei de Moabe, os enviou a mim, dizendo:
11 ko siya dɔ bɔra Misiran ka na, ko o ka jamana yɔrɔ bɛɛ fa, ko ne ye taga o danga ale ye; a ko o bɛ se ka kɛ sababu ye k’a to ale ye se ka o kɛrɛ, ka o gbɛn.»
11 Eis que saiu um povo do Egito, que cobre a face da terra. Vem, agora, amaldiçoa-os; talvez eu consiga vencê-los e expulsá-los.
12 Ala k’a fɔ Balamu ye ko: «I kana taga ni o ye; i man kan ka nin mɔgɔw danga, sabu ne ta baraka bɛ o kan.»
12 Então, Deus disse a Balaão: Não irás com eles, tu não amaldiçoarás a este povo, porque são benditos.
13 Balamu wurira sɔgɔmada fɛ; a k’a fɔ Balaki ta jamana kuntigiw ye ko: «Aw ye sekɔ aw ta jamana ra, sabu Matigi Ala ma sɔn k’a to ne ye taga ni aw ye.»
13 E Balaão se levantou pela manhã, e disse aos príncipes de Balaque: Voltai à vossa terra, porque o SENHOR se recusa a deixar que eu vá convosco.
14 Mohabu jamana kuntigiw sekɔra ka taga Balaki fɛ, ka taga a fɔ a ye ko: «Balamu banna ka na ni an ye.»
14 E os príncipes de Moabe se levantaram e foram até Balaque, e disseram: Balaão se recusou a vir conosco.
15 Balaki ka kuntigi wɛrɛw ci tuun, minw tun ka ca, ani minw ta fanga tun ka bon ni kuntigi fɔlɔw ta ye.
15 E Balaque enviou mais príncipes, ainda mais honrados do que eles.
16 Olugu nana Balamu fɛ ka na a fɔ a ye ko: «Sipɔri dencɛ Balaki ko i kana a to foyi ye i bari ka taga ale fɛ,
16 E eles vieram até Balaão e lhe disseram: Assim diz Balaque, filho de Zipor: Peço-te que não deixes de vir até mim,
17 ko sabu ale bɛna i bonya kosɛbɛ; ni i ka fɛn o fɛn fɔ, a bɛna o kɛ i ye. A ko i ye sabari ka na nin mɔgɔw danga.»
17 porque grandemente te honrarei, e farei tudo o que me disseres. Portanto, vem, peço-te, amaldiçoa este povo.
18 Balamu ka Balaki ta ciradenw jaabi ko: «Hali ni Balaki k’a ta masabon fa warigbɛ ni sanin le ra k’a di ne ma, ne tɛ se ka foyi si kɛ, koba walama ko fitini, ni min tɛ bɛn ni Matigi Ala, ne ta Ala ta kuma ye.
18 E Balaão respondeu, e disse aos servos de Balaque: Mesmo que Balaque me desse a sua casa cheia de prata e de ouro, eu não poderia ir além da palavra do SENHOR, meu Deus, para fazer mais ou menos.
19 O bɛɛ n’a ta, aw fana ye si yan; Matigi Ala bɛna min fɔ ne ye tuun, ne bɛna o lɔn.»
19 Agora portanto, peço-vos que fiqueis também aqui esta noite, para que eu possa saber o que o SENHOR me dirá mais.
20 Ala nana a fɔ Balamu ye o lon su fɛ, ko: «I n’a fɔ nin mɔgɔw nana i wele, wuri ka taga ni o ye; nka ne bɛna min fɔ i ye, i ka kan ka o le kɛ.»
20 Veio, pois, Deus a Balaão, de noite, e disse-lhe: Se os homens vierem te chamar, levanta-te e vai com eles; porém a palavra que eu te disser, isso farás.
21 O dugusagbɛ sɔgɔma, Balamu wurira k’a ta falimuso labɛn, ka taga ni Mohabu jamana kuntigiw ye.
21 E Balaão se levantou pela manhã, e selou sua jumenta, e foi com os príncipes de Moabe.
22 Balamu tagara minkɛ, Matigi Ala dimina a kɔrɔ kosɛbɛ. Matigi Ala ta mɛlɛkɛ dɔ tagara lɔ a ɲa sira ra k’a ɲakɔrɔmatigɛ. O y’a sɔrɔ a tun bɛ a ta fali kan; a ta baaraden fla tun bɛ ni a ye.
22 E a ira de Deus se acendeu, porque ele foi; e o anjo do SENHOR se pôs no caminho, como adversário. E ele seguia, montado em sua jumenta, e seus dois servos estavam com ele.
23 Falimuso ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ lɔnin ye sira kan, kɛrɛkɛmuru b’a boro, a bɔnin bɛ a la ra. Falimuso ka sira bla ka don foro kɔnɔ. Balamu ka falimuso bugɔ, janko k’a lana sira kan.
23 E a jumenta viu o anjo do SENHOR em pé no caminho, com a espada desembainhada na mão; e a jumenta se desviou do caminho e foi para o campo; e Balaão feriu a jumenta, para trazê-la de volta ao caminho.
24 O tagara se siradennin dɔ ma rɛzɛnforow cɛ ra. Kogo tun bɛ sira fan fla bɛɛ ra. Matigi Ala ta mɛlɛkɛ tagara lɔ o ɲa tuun.
24 Mas o anjo do SENHOR se pôs em uma vereda entre as vinhas, um muro de um lado, e um muro do outro lado.
25 Falimuso ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ ye minkɛ, a k’a yɛrɛ nɔrɔ kogo ra ka tɛmɛ, fɔ ka Balamu sen dɛrɛ kogo kan. Balamu k’a bugɔ tuun.
25 E quando a jumenta viu o anjo do SENHOR, encostou-se no muro, e esmagou o pé de Balaão contra o muro, e ele a feriu novamente.
26 Matigi Ala ta mɛlɛkɛ tɛmɛna o ra, ka taga lɔ o ɲa yɔrɔ degunin dɔ ra; tɛmɛcogo wɛrɛ tun tɛ o yɔrɔ ra, kininboroyanfan na walama numanboroyanfan na.
26 Então, o anjo do SENHOR passou mais à frente, e ficou mais adiante, em um lugar estreito, onde não havia como se desviar, nem para a direita nem para a esquerda.
27 Falimuso ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ ye minkɛ, a lara dugu ma ni Balamu ye. Balamu dimina kosɛbɛ; a ka falimuso bugɔ ni a ta bere ye.
27 E quando a jumenta viu o anjo do SENHOR, caiu debaixo de Balaão; e a ira de Balaão se acendeu, e ele feriu a jumenta com uma vara.
28 Matigi Ala k’a to falimuso kumana; a ko Balamu ma ko: «O tuma ne ka mun le kɛ ele ra, fɔ i ka ne bugɔ fɔ siɲaga saba ka ban?»
28 E o SENHOR abriu a boca da jumenta, e ela disse a Balaão: O que eu te fiz, que me feriste estas três vezes?
29 Balamu ka falimuso jaabi ko: «I bɛ ne kɛra i toronkɛɲɔgɔn le ye, o kosɔn ne ka i bugɔ. Ni muru yɛrɛ tun bɛ ne boro yan, ne tun bɛ i faga sisan.»
29 E Balaão disse à jumenta: Porque zombaste de mim; quisera eu ter uma espada na mão, porque agora te mataria.
30 Falimuso k’a fɔ Balamu ye ko: «Ne le tɛ i ta fali ye wa, i bɛ yɛlɛn min kan tuma bɛɛ fɔ ka na se bi ma? Yala ne derira ka nin ɲɔgɔn kɛ ele ra wa?» Balamu ko: «Ɔn-ɔn.»
30 E a jumenta disse a Balaão: Não sou a tua jumenta, em que cavalgaste desde o tempo em que me tornei tua até hoje? Alguma vez fiz isso contigo? E ele disse: Não.
31 Matigi Ala ka Balamu ɲa yɛlɛ; Balamu ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ lɔnin ye sira cɛ ma, kɛrɛkɛmuru b’a boro, a bɔnin bɛ a la ra. Balamu k’a kinbiri gban k’a ɲa biri dugu ma.
31 Então, o SENHOR abriu os olhos de Balaão, e ele viu o anjo do SENHOR em pé no caminho, com a sua espada desembainhada na mão; e ele inclinou a cabeça e caiu sobre a sua face.
32 Matigi Ala ta mɛlɛkɛ k’a fɔ a ye ko: «Mun kosɔn i ka i ta falimuso bugɔ fɔ siɲaga saba ka ban? A flɛ, ne nana lɔ i ɲa ka i ɲakɔrɔmatigɛ le; sabu ne k’a ye ko i ka sira min ta, o sira bɛ taga ni i ye i halakiyɔrɔ le ra.
32 E o anjo do SENHOR lhe disse: Por que espancaste a tua jumenta três vezes? Eis que eu saí para ser teu adversário, porque o teu caminho é perverso diante de mim.
33 I ta falimuso ka ne ye, ka sira bla ne ye fɔ siɲaga saba. Ni a tun ma bɔ ne ɲa fɛ, sisan b’a sɔrɔ ko ne tun ka ele faga ka ban, ka falimuso to yi.»
33 E a jumenta me viu e se desviou de mim três vezes; se ela não tivesse se desviado de mim, certamente agora eu teria te matado, e poupado a vida dela.
34 Balamu ka Matigi Ala ta mɛlɛkɛ jaabi ko: «Ne ka jurumun kɛ, sabu ne tun m’a lɔn ko i lɔnin bɛ sira ra ne ɲa. Ayiwa, ni nin tagama ma bɛn i ma, ne bɛ sekɔ ka taga ne ta so.»
34 E Balaão disse ao anjo do SENHOR: Eu pequei, porque não sabia que estavas no caminho contra mim. Agora, se te desagradei, voltarei.
35 Matigi Ala ta mɛlɛkɛ k’a fɔ Balamu ye ko: «Taga ni nin mɔgɔw ye. Nka ne bɛna taga kuma minw don i da ra, i bɛna o le fɔ.» Balamu tagara ni Mohabu jamana kuntigiw ye.
35 E o anjo do SENHOR disse a Balaão: Vai com os homens, mas somente a palavra que eu falar, essa falarás. Então Balaão foi com os príncipes de Balaque.
36 Balaki nana a mɛn ko Balamu bɛ nana minkɛ, Mohabukaw ta dugu min bɛ Arinɔn kɔ kɛrɛ fɛ, a ta jamana dan yɛrɛ ra, a bɔra ka taga Balamu kunbɛn fɔ o yɔrɔ ra.
36 E quando Balaque soube que Balaão vinha, foi ao seu encontro até a cidade de Moabe, que está na fronteira de Arnom, na extremidade do território.
37 Balaki k’a fɔ Balamu ye ko: «Yala ne tun ma kɔn ka mɔgɔ dɔw ci ka taga i wele wa? Mun na i ma na ne fɛ o wagati ra? O tuma i b’a miiri ko ne tɛ se ka i bonya le wa?»
37 E Balaque disse a Balaão: Porventura não te enviei mensageiros a chamar-te? Por que não viestes a mim? Eu não sou capaz de te honrar?
38 Balamu ka Balaki jaabi ko: «Sisan ne kɔni nana i fɛ, nka ne tɛna se ka foyi fɔ ne yɛrɛ ma dɛ! Ni Ala ka kuma min don ne da ra, ne bɛ o dɔrɔn le fɔ.»
38 E Balaão disse a Balaque: Eis que eu tenho vindo a ti; por acaso, posso eu falar alguma coisa? A palavra que Deus puser em minha boca, esta falarei.
39 Balaki tagara ni Balamu ye, ka taga se Kiriyati Husɔti.
39 E Balaão foi com Balaque, e chegaram a Quiriate-Huzote.
40 Balaki ka misiw ni sagaw kɛ saraka ye. A ka o sogo dɔ ci Balamu ma, ani kuntigi minw tun bɛ ni a ye.
40 E Balaque ofereceu bois e ovelhas; e os enviou a Balaão e aos príncipes que estavam com ele.
41 O dugusagbɛ sɔgɔma, Balaki nana Balamu ta ka yɛlɛn ni a ye Bamɔti Baali kuruyɔrɔw ra; Balamu tora o yɔrɔ ra ka Izirayɛli jama fan kelen ye.
41 E no dia seguinte, Balaque tomou a Balaão e o levou aos lugares altos de Baal, para que pudesse ver dali a parte mais distante do povo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Números 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.