Neemias 2

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nisan karo ra, Aritasɛrisɛsi ta masaya san mugannan na, lon dɔ, ka ne to masacɛ ɲa kɔrɔ, ne ka duvɛn ta ko ne bɛ dɔ di a ma. Ne ɲa tun ma deri ka kumu ka ye masacɛ ɲa kɔrɔ ni o lon tɛ.
1 No vigésimo ano do rei Artaxerxes, no mês de Nisã, estando o vinho diante de mim, tomei-o e o ofereci ao rei. Ora, jamais em outra ocasião, eu estivera triste em sua presença.
2 Masacɛ ka ne ɲininka ko: «Mun le ka i ɲa kumu tan k’a sɔrɔ bana tɛ i ra? I b’a sɔrɔ jusukasi le bɛ i ra.» Ne siranna kosɛbɛ,
2 Disse-me o rei: Por que tens a face sombria? Não estás doente! Tens no entanto algum dissabor!
3 nka ne ka masacɛ jaabi ko: «Ala ye si di masacɛ ma! Mun na ne ɲa tɛ kumu, k’a sɔrɔ ne bɛmaw suw donna dugu min na, o dugu bɛɛ benna, ani tasuma k’a donda konw jɛni k’a cɛn?»
3 Muito conturbado respondi ao rei: Viva o rei para sempre! Como não haveria eu de estar pesaroso, desde que a cidade onde se encontram os túmulos de meus pais está devastada e suas portas consumidas pelo fogo?
4 Masacɛ ka ne ɲininka ko: «I b’a fɛ ne ye mun le kɛ i ye sa?» Ne ka sankolo tigi Ala daari,
4 Disse-me o rei: Que tens a me pedir?
5 ka sɔrɔ ka masacɛ jaabi. Ne ko: «Ni a bɛnna masacɛ ma, ni masacɛ bɛ sɔn a ta jɔncɛ ta kuma ma, o tuma masacɛ ye ne bla ka taga Zuda mara ra, janko ne bɛmaw suw donna dugu min na, ne ye taga o dugu lɔ kokura.»
5 Então, fazendo uma prece ao Deus do céu, eu disse ao rei: Se aprouver ao rei, e se o teu servo te é agradável, permite-me ir para a terra de Judá, à cidade onde se encontram os túmulos de meus pais, para reconstruí-la.
6 Masacɛ ni a ta masamuso tun siginin bɛ ɲɔgɔn kɔrɔ. Masacɛ ka ne ɲininka ko: «O tagama bɛna kɛ tere jori tagama le ye? I bɛna sekɔ wagati juman?»
6 O rei, junto de quem estava sentada a rainha, perguntou-me: Quanto tempo durará tua viagem? Quando voltarás? Ele consentiu que eu partisse, logo que lhe fixei certo prazo.
7 Ne k’a fɔ masacɛ ye fana ko: «Ni a bɛnna masacɛ ma, o ye sɛbɛ dɔw di ne ma ka taga o di Efirati ba terebenyanfan mara jamanatigiw ma, janko o y’a to ne ye tɛmɛ ka taga se fɔ Zuda mara ra.
7 Prossegui: Se o rei achar bom, que me dêem missivas para os governadores de além do rio, a fim de que me deixem passar para Judá;
8 Sɛbɛ dɔ fana ye di ne ma ka taga di Asafu ma, min ye masacɛ ta yiriforo kɔrɔsibaga ye, janko ale ye yiriw di ne ma. Sankasojan min bɛ Alabatoso kɛrɛ fɛ, ne bɛna o dondaw lalaga ni o yiriw ye, ani dugu laminikogo, ani ne yɛrɛ ta sibon.» Masacɛ sɔnna ne ta kuma ma, sabu ne ta Ala ta boroɲuman tun bɛ ne kan.
8 e uma outra carta para Asaf, o intendente da floresta real, para que ele me forneça a madeira para a viga das portas da fortaleza vizinha ao templo, para as muralhas da cidade e para a casa em que eu habitar. O rei concordou com o meu pedido, porque a mão favorável de meu Deus estava comigo.
9 O kɔ, ne tagara Efirati ba terebenyanfan mara jamanatigiw fɛ, ka taga masacɛ ta sɛbɛw di o ma. Masacɛ tun ka kɛrɛkuntigiw, ani sotigi dɔw ci ka taga ne blasira.
9 Fui ter com os governadores de além do rio e entreguei-lhes as cartas do rei; ora, o rei fizera-me escoltar por alguns chefes militares e cavaleiros.
10 Ayiwa, Horonikacɛ Sanbala, ani Amɔnkacɛ Tobiya min tun ye ɲamɔgɔ dɔ ye, olugu ka ne nako mɛn minkɛ, o ma diya o ye, k’a ye ko mɔgɔ dɔ bɛ nana a janto Izirayɛlimɔgɔw ra, ka hɛra ɲini o ye.
10 Mas, quando Sanabalat, o horonita, e Tobias, o servo amonita, foram informados disso, ficaram grandemente despeitados por ter chegado um homem que procurava o bem dos filhos de Israel.
11 Ne sera Zeruzalɛmu minkɛ, ne ka tere saba kɛ yi.
11 Cheguei a Jerusalém e, depois de ter passado ali três dias,
12 O kɔ, ne ni mɔgɔ dama dama bɔra su fɛ. Nka ne ta Ala tun ka min don ne jusu ra, ko ne ye a kɛ Zeruzalɛmu dugu ye, ne tun ma o fɔ mɔgɔ si ye ban. Bɛgan wɛrɛ tun tɛ ne fɛ ni ne yɛrɛ ta fali tɛ, ne tun yɛlɛnna min kan.
12 levantei-me durante a noite acompanhado de um pequeno grupo de homens, sem dizer a ninguém o que o meu Deus me inspirara fazer por Jerusalém. Não tinha comigo outro animal, senão aquele em que montava.
13 Ne bɔra su fɛ Kurufurancɛ ta donda fɛ; ne tagara Jɛgɛ belebele ta bunun yɔrɔ ra, Sununkun ta donda fan na. Ne ka Zeruzalɛmu kogow flɛ. Ne k’a ye ko wow b’a fan bɛɛ ra, ani ko tasuma k’a konw jɛni ka o cɛn.
13 Saí à noite pela porta do Vale, e dirigi-me à fonte do Dragão e à porta da Esterqueira; verifiquei que as muralhas de Jerusalém estavam arruinadas e que as portas estavam consumidas pelo fogo.
14 O kɔ, ne tagara Bunun ta donda fan na, masacɛ ta kɔ yɔrɔ ra. Nka ne tun yɛlɛnna fali min kan, o tɛmɛyɔrɔ ma sɔrɔ.
14 Prossegui rumo à porta da Fonte e à piscina do Rei; mas não havia ali lugar para passagem com a minha montaria.
15 O su kelen na, ne yɛlɛnna ka bɔ kurufurancɛ ra; hali bi ne tun bɛ kogo kɔrɔsira. O kɔ, ne sekɔra ka taga don Kurufurancɛ ta donda fɛ ka taga so.
15 Subi então à noite ao barranco, examinei a muralha, retomei em seguida o mesmo caminho e reentrei pela porta do Vale.
16 Dugu ɲamɔgɔw tun m’a lɔn ne tagara yɔrɔ min na, ani ne tun tagara min kɛ, sabu hali bi ne tun ma foyi fɔ Yahudiyaw ye ban, walama sarakalasebagaw*, walama ɲamɔgɔw, walama kuntigiw. Ne tun ma foyi fɔ baara ɲamɔgɔw si ye fana.
16 Os magistrados ignoravam onde eu tinha ido e o que queria fazer. Até aquele momento, eu nada havia deixado transparecer, nem aos Judeus, nem aos sacerdotes, nem aos homens importantes, nem aos magistrados, nem às demais pessoas do povo que se ocupavam dos trabalhos.
17 Kɔ fɛ le, ne nana a fɔ o ye ko: «Bɔnɔ min bɛ an kan, aw yɛrɛ ɲa bɛ o ra. Zeruzalɛmu kogow cɛnna, tasuma k’a dondaw ta konw jɛni. Aw ye na, an ye Zeruzalɛmu kogow lɔ, janko maroya ye bɔ an kan.»
17 Disse-lhes então: Vede a miséria em que estamos; Jerusalém devastada, suas portas consumidas pelo fogo! Vinde; reconstruamos as muralhas da cidade e ponhamos termo a esta humilhante situação.
18 Ne ta Ala ta boroɲuman tun bɛ ne kan cogo min na, ani masacɛ tun ka kuma minw fɔ ne ye, ne ka o fɔ o ye. O ka ne jaabi ko: «An ye wuri ka lɔri damina!» O jijara ka o baaraɲuman damina.
18 Contei-lhes em seguida como a mão de meu Deus me favorecera e narrei-lhes tudo o que dissera o rei. Gritaram todos: Vamos! Reconstruamos! E com coragem puseram-se a trabalhar nessa boa obra.
19 Nka Horonikacɛ Sanbala ni Amɔnkacɛ Tobiya min tun ye ɲamɔgɔ dɔ ye, ani Arabucɛ Gesɛmu, olugu ka o ko mɛn minkɛ, o ka an lɔgɔbɔ, ka yɛrɛko an ma, k’a fɔ ko: «Aw bɛ mun le kɛra nin ye dɛ? O tuma aw b’a fɛ ka muruti masacɛ ma le kɛ?»
19 Quando Sanabalat, o horonita, Tobias, o servo amonita, e Gossem, o árabe, souberam disso, zombaram de nós e diziam num tom de desprezo: Que estais fazendo? Quereis revoltar-vos contra o rei?
20 Ne ka o jaabi ko: «Sankolo tigi Ala bɛna a to an ta baara ye ɲa. Anw minw ye a ta jɔnw ye, an kɔni bɛna kogo lɔri damina; nka aw kɔni, aw ninyɔrɔ tɛ Zeruzalɛmu, aw ta fanga tɛ Zeruzalɛmu kan, aw tɔgɔ tɛna fɔ Zeruzalɛmu.»
20 Respondi-lhes: O próprio Deus do céu é quem nos fará triunfar. Nós somos seus servos, e vamos reconstruir. Quanto a vós, não tendes parte, nem direito, nem lembrança em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.