Neemias 2
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARA
1 Nisan karo ra, Aritasɛrisɛsi ta masaya san mugannan na, lon dɔ, ka ne to masacɛ ɲa kɔrɔ, ne ka duvɛn ta ko ne bɛ dɔ di a ma. Ne ɲa tun ma deri ka kumu ka ye masacɛ ɲa kɔrɔ ni o lon tɛ.
1 No mês de nisã, no ano vigésimo do rei Artaxerxes, uma vez posto o vinho diante dele, eu o tomei para oferecer e lho dei; ora, eu nunca antes estivera triste diante dele.
2 Masacɛ ka ne ɲininka ko: «Mun le ka i ɲa kumu tan k’a sɔrɔ bana tɛ i ra? I b’a sɔrɔ jusukasi le bɛ i ra.» Ne siranna kosɛbɛ,
2 O rei me disse: Por que está triste o teu rosto, se não estás doente? Tem de ser tristeza do coração. Então, temi sobremaneira
3 nka ne ka masacɛ jaabi ko: «Ala ye si di masacɛ ma! Mun na ne ɲa tɛ kumu, k’a sɔrɔ ne bɛmaw suw donna dugu min na, o dugu bɛɛ benna, ani tasuma k’a donda konw jɛni k’a cɛn?»
3 e lhe respondi: viva o rei para sempre! Como não me estaria triste o rosto se a cidade, onde estão os sepulcros de meus pais, está assolada e tem as portas consumidas pelo fogo?
4 Masacɛ ka ne ɲininka ko: «I b’a fɛ ne ye mun le kɛ i ye sa?» Ne ka sankolo tigi Ala daari,
4 Disse-me o rei: Que me pedes agora? Então, orei ao Deus dos céus
5 ka sɔrɔ ka masacɛ jaabi. Ne ko: «Ni a bɛnna masacɛ ma, ni masacɛ bɛ sɔn a ta jɔncɛ ta kuma ma, o tuma masacɛ ye ne bla ka taga Zuda mara ra, janko ne bɛmaw suw donna dugu min na, ne ye taga o dugu lɔ kokura.»
5 e disse ao rei: se é do agrado do rei, e se o teu servo acha mercê em tua presença, peço-te que me envies a Judá, à cidade dos sepulcros de meus pais, para que eu a reedifique.
6 Masacɛ ni a ta masamuso tun siginin bɛ ɲɔgɔn kɔrɔ. Masacɛ ka ne ɲininka ko: «O tagama bɛna kɛ tere jori tagama le ye? I bɛna sekɔ wagati juman?»
6 Então, o rei, estando a rainha assentada junto dele, me disse: Quanto durará a tua ausência? Quando voltarás? Aprouve ao rei enviar-me, e marquei certo prazo.
7 Ne k’a fɔ masacɛ ye fana ko: «Ni a bɛnna masacɛ ma, o ye sɛbɛ dɔw di ne ma ka taga o di Efirati ba terebenyanfan mara jamanatigiw ma, janko o y’a to ne ye tɛmɛ ka taga se fɔ Zuda mara ra.
7 E ainda disse ao rei: Se ao rei parece bem, deem-se-me cartas para os governadores dalém do Eufrates, para que me permitam passar e entrar em Judá,
8 Sɛbɛ dɔ fana ye di ne ma ka taga di Asafu ma, min ye masacɛ ta yiriforo kɔrɔsibaga ye, janko ale ye yiriw di ne ma. Sankasojan min bɛ Alabatoso kɛrɛ fɛ, ne bɛna o dondaw lalaga ni o yiriw ye, ani dugu laminikogo, ani ne yɛrɛ ta sibon.» Masacɛ sɔnna ne ta kuma ma, sabu ne ta Ala ta boroɲuman tun bɛ ne kan.
8 como também carta para Asafe, guarda das matas do rei, para que me dê madeira para as vigas das portas da cidadela do templo, para os muros da cidade e para a casa em que deverei alojar-me. E o rei mas deu, porque a boa mão do meu Deus era comigo.
9 O kɔ, ne tagara Efirati ba terebenyanfan mara jamanatigiw fɛ, ka taga masacɛ ta sɛbɛw di o ma. Masacɛ tun ka kɛrɛkuntigiw, ani sotigi dɔw ci ka taga ne blasira.
9 Então, fui aos governadores dalém do Eufrates e lhes entreguei as cartas do rei; ora, o rei tinha enviado comigo oficiais do exército e cavaleiros.
10 Ayiwa, Horonikacɛ Sanbala, ani Amɔnkacɛ Tobiya min tun ye ɲamɔgɔ dɔ ye, olugu ka ne nako mɛn minkɛ, o ma diya o ye, k’a ye ko mɔgɔ dɔ bɛ nana a janto Izirayɛlimɔgɔw ra, ka hɛra ɲini o ye.
10 Disto ficaram sabendo Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita; e muito lhes desagradou que alguém viesse a procurar o bem dos filhos de Israel.
11 Ne sera Zeruzalɛmu minkɛ, ne ka tere saba kɛ yi.
11 Cheguei a Jerusalém, onde estive três dias.
12 O kɔ, ne ni mɔgɔ dama dama bɔra su fɛ. Nka ne ta Ala tun ka min don ne jusu ra, ko ne ye a kɛ Zeruzalɛmu dugu ye, ne tun ma o fɔ mɔgɔ si ye ban. Bɛgan wɛrɛ tun tɛ ne fɛ ni ne yɛrɛ ta fali tɛ, ne tun yɛlɛnna min kan.
12 Então, à noite me levantei, e uns poucos homens, comigo; não declarei a ninguém o que o meu Deus me pusera no coração para eu fazer em Jerusalém. Não havia comigo animal algum, senão o que eu montava.
13 Ne bɔra su fɛ Kurufurancɛ ta donda fɛ; ne tagara Jɛgɛ belebele ta bunun yɔrɔ ra, Sununkun ta donda fan na. Ne ka Zeruzalɛmu kogow flɛ. Ne k’a ye ko wow b’a fan bɛɛ ra, ani ko tasuma k’a konw jɛni ka o cɛn.
13 De noite, saí pela Porta do Vale, para o lado da Fonte do Dragão e para a Porta do Monturo e contemplei os muros de Jerusalém, que estavam assolados, cujas portas tinham sido consumidas pelo fogo.
14 O kɔ, ne tagara Bunun ta donda fan na, masacɛ ta kɔ yɔrɔ ra. Nka ne tun yɛlɛnna fali min kan, o tɛmɛyɔrɔ ma sɔrɔ.
14 Passei à Porta da Fonte e ao açude do rei; mas não havia lugar por onde passasse o animal que eu montava.
15 O su kelen na, ne yɛlɛnna ka bɔ kurufurancɛ ra; hali bi ne tun bɛ kogo kɔrɔsira. O kɔ, ne sekɔra ka taga don Kurufurancɛ ta donda fɛ ka taga so.
15 Subi à noite pelo ribeiro e contemplei ainda os muros; voltei, entrei pela Porta do Vale e tornei para casa.
16 Dugu ɲamɔgɔw tun m’a lɔn ne tagara yɔrɔ min na, ani ne tun tagara min kɛ, sabu hali bi ne tun ma foyi fɔ Yahudiyaw ye ban, walama sarakalasebagaw*, walama ɲamɔgɔw, walama kuntigiw. Ne tun ma foyi fɔ baara ɲamɔgɔw si ye fana.
16 Não sabiam os magistrados aonde eu fora nem o que fazia, pois até aqui não havia eu declarado coisa alguma, nem aos judeus, nem aos sacerdotes, nem aos nobres, nem aos magistrados, nem aos mais que faziam a obra.
17 Kɔ fɛ le, ne nana a fɔ o ye ko: «Bɔnɔ min bɛ an kan, aw yɛrɛ ɲa bɛ o ra. Zeruzalɛmu kogow cɛnna, tasuma k’a dondaw ta konw jɛni. Aw ye na, an ye Zeruzalɛmu kogow lɔ, janko maroya ye bɔ an kan.»
17 Então, lhes disse: Estais vendo a miséria em que estamos, Jerusalém assolada, e as suas portas, queimadas; vinde, pois, reedifiquemos os muros de Jerusalém e deixemos de ser opróbrio.
18 Ne ta Ala ta boroɲuman tun bɛ ne kan cogo min na, ani masacɛ tun ka kuma minw fɔ ne ye, ne ka o fɔ o ye. O ka ne jaabi ko: «An ye wuri ka lɔri damina!» O jijara ka o baaraɲuman damina.
18 E lhes declarei como a boa mão do meu Deus estivera comigo e também as palavras que o rei me falara. Então, disseram: Disponhamo-nos e edifiquemos. E fortaleceram as mãos para a boa obra.
19 Nka Horonikacɛ Sanbala ni Amɔnkacɛ Tobiya min tun ye ɲamɔgɔ dɔ ye, ani Arabucɛ Gesɛmu, olugu ka o ko mɛn minkɛ, o ka an lɔgɔbɔ, ka yɛrɛko an ma, k’a fɔ ko: «Aw bɛ mun le kɛra nin ye dɛ? O tuma aw b’a fɛ ka muruti masacɛ ma le kɛ?»
19 Porém Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita, e Gesém, o arábio, quando o souberam, zombaram de nós, e nos desprezaram, e disseram: Que é isso que fazeis? Quereis rebelar-vos contra o rei?
20 Ne ka o jaabi ko: «Sankolo tigi Ala bɛna a to an ta baara ye ɲa. Anw minw ye a ta jɔnw ye, an kɔni bɛna kogo lɔri damina; nka aw kɔni, aw ninyɔrɔ tɛ Zeruzalɛmu, aw ta fanga tɛ Zeruzalɛmu kan, aw tɔgɔ tɛna fɔ Zeruzalɛmu.»
20 Então, lhes respondi: o Deus dos céus é quem nos dará bom êxito; nós, seus servos, nos disporemos e reedificaremos; vós, todavia, não tendes parte, nem direito, nem memorial em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.