Lucas 19

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs BKJ

Sair da comparação
1 Yesu donnin kɔ Zeriko dugu kɔnɔ, a tun bɛ dugu cɛtigɛra.
1 E Jesus entrou e passou por Jericó.
2 Cɛ dɔ tun bɛ o dugu kɔnɔ, a tɔgɔ ye ko Zake; ale le tun ye ninsaraminabagaw ɲamɔgɔ ye, naforo fana tun b’a fɛ.
2 E eis que havia ali um homem, chamado Zaqueu, que era chefe entre os publicanos, e ele era rico.
3 Zake tun b’a fɛ ka Yesu ye, k’a lɔn jɔn lo; nka a tun tɛ se, sabu ale tun ka surun, jama fana tun ka ca.
3 E ele procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque ele era de pequena estatura.
4 O ra, a borira ka taga ɲa fɛ, ka taga yɛlɛ sikomɔriyiri dɔ ra, janko ka Yesu ye, sabu Yesu tun ka kan ka tɛmɛ o yɔrɔ ra.
4 E ele correndo adiante, subiu em uma árvore de sicômoro para vê-lo; porque ele estava por passar naquele caminho.
5 Yesu nana se yiri jukɔrɔ minkɛ, a ka a ɲa kɔrɔta san fɛ k’a fɔ Zake ye ko: «Zake, i teliya ka jigi yan, sabu ne ka kan ka jigi i ta so bi.»
5 E Jesus ao chegar naquele lugar, olhando para cima, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque hoje eu devo pousar em tua casa.
6 Zake teliyara ka jigi, ka taga ni Yesu ye so kɔnɔ a ninsɔndiyaninba.
6 E, apressando-se, ele desceu e recebeu-o com júbilo.
7 Mɔgɔw ka o ye minkɛ, o bɛɛ ka kɛ Yesu kɔrɔfɔ ye, ko: «A sɔnna ka taga jigi jurumuntɔ ta so kɔnɔ!»
7 E, vendo isto, todos murmuravam, dizendo: Ele foi ser hóspede de um homem que é pecador.
8 Nka Zake lɔnin tora Matigi ɲa fɛ k’a fɔ a ye ko: «Matigi, ne bɛ ne borofɛnw tarancɛ bɛɛ di fagantanw ma; ni a kɛra ko ne ka mɔgɔ dɔ tɔɲɔ k’a borofɛn mina, ne bɛ o ɲɔgɔn naani kɔsegi o tigi ma.»
8 E Zaqueu, ficando em pé, disse ao Senhor: Senhor, eis que a metade dos meus bens eu dou aos pobres, e se alguma coisa eu tenho tomado de algum homem por falsa acusação, o restituo quadruplicado.
9 Yesu k’a fɔ a ye ko: «Kisiri sera nin so kɔnɔ bi, sabu nin cɛ fana ye Iburahima ta duruja dɔ ye.
9 E disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porque este também é filho de Abraão.
10 Min kɛra Adamaden ye*, ale nana mɔgɔ tununinw le yɔrɔɲini ka o kisi.»
10 Porque o Filho do homem veio para buscar e salvar o que estava perdido.
11 Ayiwa, ka mɔgɔw to o bɛ Yesu lamɛnna, a ka talen dɔ la o ye; sabu o tun bɛ surunyara Zeruzalɛmu na, ani mɔgɔw ta miiriya tun ye ko Ala ta Masaya* bɛna sigi o wagati yɛrɛ le ra.
11 E, ouvindo eles essas coisas, ele prosseguiu e falou uma parábola, porque ele estava perto de Jerusalém, e porque eles pensavam que o reino de Deus havia de aparecer imediatamente.
12 A ko: «Fagamaden dɔ tun bɛ tagara jamanajan dɔ ra, ka taga masaya sɔrɔ, ka sekɔ ka na sigi a yɛrɛ ta jamana mɔgɔw kunna.
12 Portanto ele disse: Certo homem nobre partiu para uma terra distante, para receber um reino e retornar.
13 Ayiwa, sani a ye taga, a ka cɛ tan wele a ta baaradenw na, ka warigbɛ waga tan di o bɛɛ kelen kelen ma, k’a fɔ o ye ko o ye jago kɛ ni a ye, ka dɔ fara a kan sani ale ye sekɔ ka na.
13 E ele chamando os seus dez servos, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 «Nka a ko tun man di a ta jamanamɔgɔ dɔw ye. A taganin kɔ, o ka cira bla ka taga masacɛba fɛ ka taga a fɔ a ye ko olugu t’a fɛ o cɛ ye na sigi olugu kunna.
14 Mas os seus cidadãos odiavam-no, e enviaram um mensageiro após ele, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 «Nka, o bɛɛ n’a ta, a ka masaya sɔrɔ ka na a ta jamana ra. A nana minkɛ, a tun ka wari di a ta baaraden minw ma, a ka olugu wele ka na, ko o ka tɔnɔ min sɔrɔ, o ye na a yira ale ra.
15 E aconteceu que, ele retornando depois de ter recebido o reino, ordenou que fossem chamados os servos a quem ele entregara o dinheiro, para que ele pudesse saber quanto cada homem ganhara negociando.
16 Baaraden fɔlɔ nana; a ko: ‹Ne matigicɛ, ne ka baara kɛ ni i ta wari ye ka a warigbɛ waga tan sɔrɔ ka fara a kan.›
16 Então, veio o primeiro, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 A ko a ma ko: ‹O ɲana, baaradenɲuman le bɛ i ye. Fɛn fitini le dira i ma, nka i kɛra lanamɔgɔ ye o ra. O kosɔn, ne bɛna i sigi dugu tan kunna.›
17 E ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque tu foste fiel sobre o pouco, tu terás autoridade sobre dez cidades.
18 O kɔ, flanan nana; ale ko: ‹Ne matigicɛ, ne ka baara kɛ ni i ta wari ye ka a warigbɛ waga looru sɔrɔ ka fara a kan.›
18 E veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 A matigicɛ ko o ma ko: ‹Ele fana bɛna sigi dugu looru kunna.›
19 E ele disse da mesma forma a este: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 Baaraden dɔ wɛrɛ nana, ale ko: ‹Ne matigicɛ, i ta wari flɛ nin ye. Ne tun k’a don fani dɔ kɔnɔ, k’a dogo.
20 E veio outro, dizendo: Senhor, aqui está a tua mina, que guardei em um lenço;
21 Ne siranna i ɲa, sabu ele ye mɔgɔ fariman le ye. I ma fɛn min bla, i bɛ o le ta, i ma foro min sɛnɛ, i bɛ o siman tigɛ.›
21 porque eu tive medo de ti, porque és homem severo; tiras o que não puseste, e colhes o que não semeaste.
22 A matigicɛ ko a ma ko: ‹Ele baaradenjugu. Ne bɛna kiti tigɛ i kan ka kaɲa ni i yɛrɛ darakuma le ye. I k’a lɔn ko ne ye mɔgɔ fariman le ye, ko ne ma fɛn min bla, ne bɛ o ta, ko ne ma foro min sɛnɛ, ne bɛ o siman le tigɛ;
22 E ele disse-lhe: Pela tua própria boca eu te julgarei, servo mau. Sabias que eu sou homem severo, que eu tomo o que não pus e colho o que não semeei;
23 o tuma, mun kosɔn, i ma ne ta wari bla waribon na? Ni o tun kɛra, ne kɔseginin, ne tun bɛna a ta, ka tɔnɔ sɔrɔ ka fara a kan.›
23 por que então tu não pusestes o meu dinheiro no banco, pois na minha vinda, eu poderia ter exigido o meu com a usura?
24 A Matigicɛ k’a fɔ a kɛrɛfɛmɔgɔw ye ko: ‹Aw ye a ta wari mina a ra k’a di warigbɛ waga tan tigi ma.›
24 E disse aos que estavam com ele: Tomai dele a mina e dai-a ao que tem dez minas.
25 Nka o mɔgɔw ko: ‹An matigicɛ, warigbɛ waga tan bɛ ale fɛ ka ban o.›
25 (E eles disseram-lhe: Senhor, ele tem dez minas).
26 Masacɛ ko: ‹Dɔ bɛ min fɛ, dɔ wɛrɛ bɛna di o le ma; nka dɔ tɛ min fɛ, hali fitini min b’a fɛ, o bɛna bɔsi a ra.
26 Pois eu vos digo: Que todo aquele que tiver lhe será dado, mas ao que não tiver até o que ele tem lhe será tomado.
27 Ayiwa, sisan, ne jugu minw tun t’a fɛ ne ye sigi olugu kunna, aw ye o bɛɛ mina ka na o bɛɛ faga ne yɛrɛ ɲa na yan.› »
27 Mas estes meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Ayiwa, Yesu ka o kumaw bɛɛ fɔ ka ban tuma min na, a blara jama ɲa, o ka kɛ taga ye Zeruzalɛmu.
28 E, tendo dito isto, ele prosseguiu adiante, subindo para Jerusalém.
29 O tagara surunya Bɛtifaze ra tuma min na, ani Betani, ka o to Oliviyesunw kuru kɛrɛ fɛ, Yesu ka a ta karamɔgɔden fla ci.
29 E aconteceu que, chegando ele perto de Betfagé e de Betânia, ao monte chamado monte das Oliveiras, ele enviou dois dos seus discípulos,
30 A k’a fɔ o ye ko: «Dugu min flɛ an ɲa fɛ, aw ye taga yi; ni aw sera yi, aw bɛna faliden dɔ sirinin ye, mɔgɔ si ma yɛlɛn min kan fɔlɔ. Aw y’a foni ka na ni a ye yan.
30 dizendo: Ide à aldeia que está defronte de vós, e aí, ao entrardes, achareis amarrado um jumentinho em que nenhum homem jamais montou; soltai-o e trazei-o.
31 Ni mɔgɔ dɔ ka aw ɲininka ko: ‹Mun kosɔn aw b’a fonina?› Aw y’a fɔ a ye ko: ‹An Matigi le mako b’a ra.› »
31 E, se algum homem vos perguntar: Por que o soltais? Assim lhe direis: Porque o Senhor precisa dele.
32 Karamɔgɔden fla tagara minkɛ, Yesu tun k’a fɔ o ye cogo min na, o tagara a sɔrɔ ten.
32 E, indo os que haviam sido enviados, acharam como ele lhes havia dito.
33 O tun bɛ faliden fonina minkɛ, falitigiw ko o ma ko: «Mun kosɔn aw bɛ faliden fonina?»
33 E, soltando o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que soltais o jumentinho?
34 O ko: «An Matigi le mako b’a ra.»
34 E eles disseram: O Senhor precisa dele.
35 O nana ni faliden ye Yesu fɛ; o ka o ta derege dɔw la fali kɔ ra, ka Yesu layɛlɛn ka sigi a kan.
35 E trouxeram-no a Jesus; e lançando suas vestimentas no jumentinho, eles puseram Jesus em cima.
36 Ka o tagatɔ to, mɔgɔw tun bɛ o ta deregebaw lalara sira kan Yesu ɲa.
36 E, enquanto ele ia, eles estendiam no caminho as suas vestes.
37 O tun bɛ surunyara Zeruzalɛmu na ka ban. O sera Oliviyesunw kuru jigijigi ra minkɛ, Yesu tun ka kabako minw kɛ karamɔgɔdenw ɲa na, o bɛɛ jusu diyaninba ka kɛ Ala tando ye ni kanba ye o kabako kɛninw kosɔn.
37 E, quando ele já chegava perto da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a dar louvores a Deus em alta voz, por todas as poderosas obras que eles tinham visto,
38 O tun b’a fɔra ko:
38 dizendo: Abençoado seja o Rei que vem em nome do ­Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Farisi* dɔw tora jama ra k’a fɔ Yesu ye ko: «Karamɔgɔcɛ, a fɔ i ta karamɔgɔdenw ye ko o ye je.»
39 E alguns dos fariseus, do meio da multidão, disseram-lhe: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Yesu ka o jaabi, ko: «Hali ni o jera, kabakuruw le bɛna pɛrɛn o nɔ ra; ne bɛ o fɔ aw ye.»
40 E, ele respondendo, disse-lhes: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras imediatamente clamarão.
41 O surunyara Zeruzalɛmu na; Yesu ka dugu ye minkɛ, a kasira a kunna k’a fɔ ko:
41 E, quando ele ia chegando, vendo a cidade, chorou sobre ela,
42 «Fɛn min bɛ se ka hɛra kɛ aw ye, ni a kɛra ko aw tun ka o lɔn bi! Nka o dogora aw ma sisan.
42 dizendo: Se tu conhecesses, ao menos neste teu dia, as coisas que pertencem à tua paz! Mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Lon dɔ, bɛna se, aw juguw bɛna aw datugu, ka aw lamini ni kogow ye, ka dingaw sogi ka dugu fanw bɛɛ lamini ka aw degu.
43 Porque dias virão sobre ti, em que os teus inimigos lançarão uma trincheira sobre ti, e te sitiarão, e te manterão em cada lado,
44 O bɛna dugumɔgɔw bɛɛ dɔndɔn ka o ɲɔɲɔ, ka aw ta dugu bɛɛ ci, ka a kabakuruw bɛɛ yɛrɛgɛ; sabu Ala tun b’a fɛ ka aw dɛmɛ wagati min na, aw ma o wagati jate!»
44 e te derrubarão no chão, a ti e a teus filhos que dentro de ti estiverem, e eles não deixarão em ti uma pedra sobre outra, pois tu não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Ayiwa, Yesu tagara don Alabatosoba lu kɔnɔ, ka jagokɛbagaw gbɛn ka bɔ.
45 E, ele entrando no templo, começou a expulsar todos os que ali vendiam e compravam,
46 A k’a fɔ o ye ko: «A sɛbɛra Kitabu kɔnɔ, ko: ‹Ne ta bon bɛna kɛ Aladaariyɔrɔ le ye,› nka aw kɔni ka a yɛlɛma ka a kɛ sonw dogoyɔrɔ le ye.»
46 dizendo-lhes: Está escrito: Minha casa é a casa de oração; mas vós a fizestes covil de ladrões.
47 Yesu tun bɛ mɔgɔw karanna lon bɛɛ Alabatosoba kɔnɔ. Sarakalasebagaw* kuntigiw, ani sariya karamɔgɔw*, ani jamana ɲamɔgɔw tun bɛ Yesu fagasababu le ɲinina.
47 E ele ensinava diariamente no templo. Mas os principais sacerdotes, e os escribas, e os principais do povo procuravam destruí-lo,
48 Nka o tun bɛna a mina cogo min na, o tun ma o lɔn; sabu Yesu ta ko tun ka mɔgɔw bɛɛ kun mina, o bɛɛ tun b’a lamɛnna.
48 e não encontravam como fazê-lo, porque todo o povo ficava muito atento ao ouvi-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.