Juízes 11
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH
1 Ayiwa, cɛfari dɔ tun bɛ Galadi mara ra, a tɔgɔ tun ye ko Zɛfite. A facɛ tɔgɔ tun ye ko Galadi. Galadi tun ka Zɛfite woro jatɔmuso dɔ le fɛ.
1 Jefté, da região de Gileade, era um soldado valente. O seu pai se chamava Gileade, e a sua mãe era uma prostituta.
2 Galadi ta muso yɛrɛ tun ka dencɛ minw woro a ye, olugu nana kɔrɔya minkɛ, o ka Zɛfite gbɛn. O ko a ma ko: «Ele tɛ se ka cɛn foyi sɔrɔ an facɛ ta so kɔnɔ yan, sabu ele ye muso wɛrɛ ta den le ye.»
2 A esposa de Gileade também teve filhos. Quando cresceram, eles expulsaram Jefté, dizendo: — Você não vai herdar nada do nosso pai porque é filho de outra mulher.
3 A kɛra ten, Zɛfite bɔra a fadenw kɔrɔ, ka taga to Tɔbu jamana ra. A ka mɔgɔkolon dɔw ta ka olugu bla a yɛrɛ kɔ; o tun bɛ to ka yaala yɔrɔw ɲa fɛ ka ben mɔgɔw kan.
3 Jefté fugiu dos seus irmãos e foi morar na terra de Tobe. Lá alguns homens ordinários se juntaram a ele, e andavam juntos.
4 Ayiwa, o kow le kɔ fɛ, Amɔnkaw wurira ko o bɛ Izirayɛlimɔgɔw kɛrɛ.
4 Algum tempo depois os amonitas foram guerrear contra o povo de Israel.
5 A kɛra ten minkɛ, Izirayɛlimɔgɔ minw bɛ Galadi mara ra, olugu ta cɛkɔrɔbaw tagara Zɛfite fɛ Tɔbu jamana ra.
5 Quando isso aconteceu, os chefes de Gileade foram buscar Jefté na terra de Tobe
6 O tagara a fɔ Zɛfite ye ko: «Na, i bɛna kɛ an kuntigi ye, ka bla an ɲa, an ye taga Amɔnkaw kɛrɛ.»
6 e disseram: — Venha com a gente e seja o nosso chefe na guerra contra os amonitas.
7 Zɛfite ka Galadi mara cɛkɔrɔbaw jaabi ko: «Aw ma ne kɔninya ka ne gbɛn ka bɔ ne facɛ ta so wa? Mun kosɔn sisan sɛgɛ sera aw ma minkɛ, aw bɛ nana ne kɔ?»
7 Jefté respondeu: — Eu sei que vocês me odeiam; e odeiam tanto, que me fizeram sair da casa do meu pai. Como é que vocês vêm me pedir ajuda, agora que estão em dificuldade?
8 Galadi cɛkɔrɔbaw ko a ma ko: «An nana i fɛ, janko i ye bla an ɲa ka taga Amɔnkaw kɛrɛ, ka kɛ anw ni Galadika tɔw bɛɛ kuntigi ye.»
8 — Nós viemos falar com você porque queremos que comande todo o povo de Gileade na luta contra os amonitas! — responderam eles.
9 Zɛfite ka Galadi cɛkɔrɔbaw jaabi tuun ko: «Ni aw ka ne wele ka taga Amɔnkaw kɛrɛ, ni Matigi Ala nana a to ne ka se sɔrɔ o kan, o tuma ne le bɛna sigi aw kunna ka kɛ aw ɲamɔgɔ ye dɛ?»
9 Jefté disse: — Se me levarem de volta para casa a fim de lutar contra os amonitas, e se o
10 Galadi cɛkɔrɔbaw ko a ma ko: «An sɔnna. I ka min fɔ, ni anw ma o kɛ, Ala le ye an seere ye.»
10 Eles responderam: — Sim. Nós faremos como você diz. O
11 Zɛfite tagara ni Galadi cɛkɔrɔbaw ye o cogo le ra. O k’a kɛ o ɲamɔgɔ ye, k’a kɛ o kuntigi ye. O tun ka layiri min ta Zɛfite ye, Zɛfite nana o bɛɛ fɔ Matigi Ala ɲa kɔrɔ Misipa.
11 Aí Jefté foi com os chefes de Gileade, e o povo o colocou como governador e chefe. E em Mispa, na presença do Senhor , Jefté fez o povo jurar que faria tudo o que havia sido dito.
12 Zɛfite ka ciraden dɔw ci ka taga a fɔ Amɔnkaw ta masacɛ ye ko: «Mun le donna aw ni anw cɛ, fɔ aw nana an kama, ko aw bɛna an ta jamana kɛrɛ?»
12 Então Jefté enviou mensageiros ao rei dos amonitas. Os mensageiros disseram: — O que é que vocês têm contra mim? Por que invadiram o meu país?
13 Amɔnkaw ta masacɛ ka Zɛfite ta ciradenw jaabi ko: «Ne b’a fɛ ka aw kɛrɛ, sabu Izirayɛlimɔgɔw bɔra Misiran minkɛ, o ka ne ta jamana fan dɔ mina ne ra; k’a ta Arinɔn kɔ yɔrɔ ra, ka taga a bla fɔ Yabɔki kɔ ra, ka taga se fɔ Zuridɛn kɛnɛgbɛyɔrɔ ra. Ne b’a fɛ aw ye o yɔrɔw di ne ma, a kana se kɛrɛ ma.»
13 O rei dos amonitas respondeu: — Quando os israelitas saíram do Egito, tomaram a minha terra, desde o rio Arnom até os rios Jaboque e Jordão. Agora, sem luta, vocês devem devolver a minha terra.
14 Zɛfite ka ciraden dɔw bla tuun ka taga Amɔnkaw ta masacɛ fɛ,
14 Jefté mandou outros mensageiros ao rei dos amonitas
15 ka taga a fɔ a ye ko ale Zɛfite ko: «Izirayɛlimɔgɔw ma Mohabukaw ta jamana mina, o ma Amɔnkaw ta jamana fana mina;
15 com a seguinte resposta: — O povo de Israel não tomou a terra de Moabe nem a terra de Amom.
16 sabu Izirayɛlimɔgɔw bɔra Misiran minkɛ, o tɛmɛna kongokolon le fɛ ka na se fɔ Kɔgɔjiwulen yɔrɔ ra, ka na se Kadɛsi.
16 Quando os israelitas saíram do Egito, foram pelo deserto até o golfo de Ácaba e daí até Cades.
17 O wagati le ra Izirayɛlimɔgɔw ka cira bla ka taga a fɔ Edɔmukaw ta masacɛ ye ko: ‹Sabari k’a to an ye tɛmɛ i ta jamana fɛ ka taga.› Nka Edɔmu ta masacɛ ma sɔn. O ka cira dɔ ci Mohabukaw ta masacɛ fana fɛ, ale fana banna. A kɛra ten, Izirayɛlimɔgɔw tora Kadɛsi.
17 Eles mandaram mensageiros ao rei dos edomitas, pedindo licença para passar pelas suas terras, mas ele não deixou. Então os israelitas pediram a mesma coisa ao rei de Moabe, porém ele também não deixou. Por isso os israelitas ficaram em Cades.
18 «O kɔ, Izirayɛlimɔgɔw tɛmɛna Edɔmukaw ni Mohabukaw ta jamana kɔ fɛ, kongokolon kɔnɔ, ka na se Mohabukaw ta jamana terebɔyanfan na. O sigira Arinɔn kɔ kɔ fɛ, nka o ma don Mohabukaw ta jamana ra, sabu Arinɔn kɔ le ye Mohabukaw ta jamana dan ye.
18 — Eles foram pelo deserto. Rodearam a terra dos edomitas e dos moabitas e chegaram até a parte leste de Moabe, no outro lado do rio Arnom. Acamparam ali, mas não atravessaram o rio porque estava na fronteira de Moabe.
19 O kɔ, Izirayɛlimɔgɔw ka cira bla ka taga Amɔrikaw ta masacɛ Sihɔn fɛ, min tun siginin bɛ Hɛsibɔn dugu kɔnɔ, ka taga a fɔ a ye ko: ‹Sabari k’a to an ye tɛmɛ i ta jamana fɛ ka taga an tagayɔrɔ ra.›
19 Aí os israelitas mandaram mensageiros a Seom, o rei amorreu de Hesbom, e pediram licença para atravessar aquele país a fim de poderem chegar à sua terra.
20 Nka masacɛ Sihɔn ma la Izirayɛlimɔgɔw ta kuma ra; a ma sɔn k’a to o ye tɛmɛ a ta jamana fɛ. A k’a ta kɛrɛkɛdenw bɛɛ lajɛn ka na Yahasi, ka na Izirayɛlimɔgɔw kɛrɛ.
20 Mas Seom não deixou. Levou todo o seu exército, acampou em Jasa e atacou o povo de Israel.
21 «Nka Matigi Ala, Izirayɛli ta Ala ka masacɛ Sihɔn ni a ta kɛrɛkɛjama bɛɛ don Izirayɛlimɔgɔw boro, k’a to Izirayɛlimɔgɔw ka se sɔrɔ o kan. Amɔrikaw ta jamana fan min bɛ o yɔrɔ ra, Izirayɛlimɔgɔw ka o bɛɛ mina.
21 Mas o Senhor , o Deus de Israel, fez com que os israelitas derrotassem Seom e todos os seus homens. E assim os israelitas conquistaram toda a terra que era dos amorreus.
22 K’a ta Arinɔn kɔ yɔrɔ ra, ka taga a bla fɔ Yabɔki kɔ ra, ani k’a ta kongokolon fan na ka taga a bla fɔ Zuridɛn ba ra, Izirayɛlimɔgɔw ka o yɔrɔw bɛɛ mina Amɔrikaw ra.
22 Tomaram toda a terra dos amorreus: desde o rio Arnom, ao Sul, até o rio Jaboque, ao Norte; e, desde o deserto, a Leste, até o rio Jordão, a Oeste.
23 «Ayiwa, ni Matigi Ala, Izirayɛli ta Ala ka Amɔrikaw gbɛn ka o ta jamana di Izirayɛlimɔgɔw ma, mun le nana o jamana kɛ ele ta ye bi?
23 Assim, foi o Senhor , o Deus de Israel, quem expulsou os amorreus para o seu povo, os israelitas.
24 Ele ta ala min ye Kemɔsi ye, o ka jamana min di ele ma, ele ma o jamana ta wa? Ni Matigi Ala, anw ta Ala fana ka fɛn o fɛn di anw ma, an fana ka kan ka o sɔrɔ kɛ.
24 E agora vocês querem tentar tomar a terra de volta? Podem ficar com tudo o que Quemos, o deus de vocês, lhes deu. — Mas nós vamos ficar com tudo o que o
25 O tuma ele ka fisa ni Sipɔri dencɛ Balaki ye wa, ale min tun ye Mohabukaw ta masacɛ ye fɔlɔfɔlɔ? Yala ale tun ka Izirayɛlimɔgɔw sɔsɔ, walama ka o kɛrɛ wa?
25 Você pensa que é melhor do que Balaque, filho de Zipor, que era rei de Moabe? Será que alguma vez ele desafiou Israel? Quando foi que ele guerreou contra nós?
26 Izirayɛlimɔgɔw siginin bɛ Hɛsibɔn dugu ni a kɛrɛfɛduguw ra, ani Arowɛri ni a kɛrɛfɛduguw, ani dugu minw bɛɛ bɛ Arinɔn kɔda ra, nin ye a san kɛmɛ saba le ye. Mun kosɔn aw ma o gbɛn kabini o wagati ra?
26 Durante trezentos anos o povo de Israel morou em Hesbom e Aroer. Morou também nas cidades vizinhas e em todas as outras cidades das margens do rio Arnom. Por que foi que vocês não tomaram essas cidades de volta durante todo esse tempo?
27 «Anw kɔni ma jaraki, sabu an ma foyi kɛ aw ra; aw le jarakira, sabu aw b’a fɛ ka anw kɛrɛ. Matigi Ala yɛrɛ ye nin kiti tigɛ anw Izirayɛlimɔgɔw ni aw Amɔnkaw cɛ; ale le ye kititigɛbaga ye.»
27 Não! Eu não fiz nada de errado contra vocês. Vocês é que fazem mal, querendo lutar contra mim. O Senhor é o juiz. Ele decidirá hoje entre os israelitas e os amonitas.
28 Ayiwa, Amɔnkaw ta masacɛ ma sɔn ka Zɛfite ta kuma lamɛn.
28 Mas o rei dos amonitas não quis ouvir a mensagem que Jefté havia mandado.
29 Matigi Ala Nin* jigira Zɛfite kan. A ka Galadi ta jamana ni Manase ta jamana cɛtigɛ; o kɔ, a tagara Misipa, Galadi jamana ra, Amɔnkaw kama.
29 Então o Espírito do Senhor dominou Jefté, e ele atravessou Gileade e Manassés e voltou para Mispa, em Gileade. Dali foi para Amom
30 Zɛfite ka dajuru dɔ ta Matigi Ala fɛ. A ko: «Matigi Ala, ni i k’a to ne ka se sɔrɔ Amɔnkaw kan,
30 e prometeu ao Senhor o seguinte: — Se fizeres com que eu vença os amonitas,
31 ne sesɔrɔbaga sekɔtɔ ka bɔ kɛrɛkɛyɔrɔ ra Amɔnkaw fɛ, ni mɔgɔ o mɔgɔ kɔnna ka bɔ ne ta so, ka na ne kunbɛn, ne bɛna o tigi kɛ saraka jɛnita* ye ka o di i ma.»
31 eu queimarei em sacrifício aquele que sair primeiro da minha casa para me encontrar quando eu voltar da guerra. Eu o oferecerei em sacrifício a ti.
32 Zɛfite tagara Amɔnkaw kɛrɛ; Matigi Ala k’a to a ka se sɔrɔ o kan.
32 Então Jefté atravessou o rio para lutar contra os amonitas, e o Senhor lhe deu a vitória.
33 A ka se sɔrɔ Amɔnkaw bɛɛ kan, k’a ta Arowɛri dugu yɔrɔ ra, ka taga a bla fɔ Miniti dugu ra; dugu mugan le tun bɛ o yɔrɔ ra; a ka o bɛɛ mina, ka taga se fɔ Abɛli Keramimu dugu ma. Amɔnkaw tora Izirayɛlimɔgɔw ta fanga kɔrɔ.
33 Ele derrotou os amonitas desde Aroer até perto de Minite — vinte cidades ao todo — e continuou até Abel-Queramim. Houve uma grande matança, e os israelitas derrotaram os amonitas.
34 Ayiwa, Zɛfite bɔtɔ kɛrɛkɛyɔrɔ ra ka na a ta so kɔnɔ Misipa, a barara k’a denmuso natɔ ye a bɛ dɔn kɛra ka na a kunbɛn ni dundunw ye. O denmuso kelen le tun bɛ Zɛfite fɛ; dencɛ tun t’a fɛ, denmuso wɛrɛ fana tun tɛ a fɛ.
34 Quando Jefté voltou para a sua casa, em Mispa, a sua filha saiu ao seu encontro, dançando e tocando pandeiro. Era filha única; ele não tinha mais nenhuma filha ou filho.
35 Zɛfite k’a ye minkɛ, jigitigɛ kosɔn, a k’a yɛrɛ ta derege mina k’a faran, k’a fɔ ko: «E, ne denmuso, i ka kojuguba lase ne ma dɛ! Ele yɛrɛ le kɛra ne jigitigɛbaga ye bi. Ne ka dajuru ta Matigi Ala fɛ, ne fana tɛ se ka to a kɛbari ye.»
35 Quando Jefté a viu, ficou desesperado, rasgou as suas roupas e disse: — Ah! Minha filha! Você está partindo o meu coração! Por que tem de ser você quem me vai fazer sofrer? Eu fiz uma promessa a Deus, o
36 A denmuso ko a ma ko: «Ni a kɛra ko i ka dajuru le ta Matigi Ala fɛ, i ka min fɔ Ala ye, ne kɛ o ye; sabu Matigi Ala ka i dimibɔ i juguw ra, minw ye Amɔnkaw ye.»
36 Ela respondeu: — Se o senhor fez uma promessa ao
37 A k’a fɔ a facɛ ye fana ko: «Ne bɛ fɛn kelen ɲini i fɛ. A to ne ye karo fla kɛ, ka taga yaala kuruw kan, ka kasi ni ne kafiɲɔgɔnw ye, sabu ne furubari bɛna sa.»
37 E continuou: — Só peço uma coisa: deixe que eu vá com as minhas amigas pelos montes e chore durante dois meses porque nunca chegarei a ser mãe.
38 A facɛ ko: «Taga!» A k’a to a yɛrɛ ma fɔ karo fla. A tagara yaala kuruw cɛ ra, ka kasi ni a kafiɲɔgɔnw ye, ko sabu ale furubari bɛna sa.
38 E o pai deixou que ela fosse por dois meses. Então ela e as suas amigas saíram pelas montanhas, chorando porque ela nunca chegaria a ser mãe.
39 Karo fla dafara minkɛ, a sekɔra ka na a facɛ fɛ. Zɛfite tun ka dajuru min ta, a ka o dafa a denmuso ra. A tun ma cɛ lɔn ka ye.
39 Depois dos dois meses, ela voltou para o pai. E ele fez o que havia prometido a Deus. Assim ela morreu virgem. Daí veio o costume de as mulheres israelitas
40 san o san Izirayɛli sunguruw bɛ bɔ ka taga tere naani kɛ ka o hakiri jigi Galadikacɛ Zɛfite denmuso ra.
40 saírem durante quatro dias, todos os anos, para chorar pela filha de Jefté, o gileadita.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.