Jonas 1
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NVI
1 Lon dɔ, Matigi Ala k’a ta kuma lase Amitayi dencɛ Yunusu ma. Ala k’a fɔ a ye ko:
1 A palavra do Senhor veio a Jonas, filho de Amitai com esta ordem:
2 «Wuri joona ka taga Ninive, Ninive duguba kɔnɔ, i ye taga kuma o fɛ k’a gbɛlɛya, k’a fɔ o ye ko o ta juguya warara ne ɲa kɔrɔ.»
2 "Vá depressa à grande cidade de Nínive e pregue contra ela, porque a sua maldade subiu até a minha presença".
3 Nka Yunusu wurira ko ale bɛ bori ka taga fɔ Tarisisi, ko ale bɛ taga fɔ yɔrɔjan, ka bɔ Matigi Ala ɲa kɔrɔ. A tagara Zafa; a tagara kurunba dɔ sɔrɔ yi, min tun bɛ tagara Tarisisi. A ka kurunsara di kuruntigi ma, ka don kurun kɔnɔ, ko a bɛ taga ni o ye Tarisisi, ko a bɛ taga fɔ yɔrɔjan ka bɔ Matigi Ala ɲa kɔrɔ.
3 Mas Jonas fugiu da presença do Senhor, dirigindo-se para Társis. Desceu à cidade de Jope, onde encontrou um navio que se destinava àquele porto. Depois de pagar a passagem, embarcou para Társis, para fugir do Senhor.
4 Ayiwa, Matigi Ala ka fɔɲɔba dɔ wuri kɔgɔji kan. Fɔɲɔ bonyara ji kan, fɔ kurunba tun bɛ ɲini ka cɛn.
4 O Senhor, porém, fez soprar um forte vento sobre o mar, e caiu uma tempestade tão violenta que o barco ameaçava arrebentar-se.
5 Kurun baarakɛdenw siranna kosɛbɛ. O bɛɛ ka kɛ kule ci ye, ka kɛ o ta alaw daari ye, ko o ye olugu kisi. A ma na ɲa, o ka kurunkɔnɔminanw bɛɛ firi kɔgɔji ra janko kurun ye fiyɛnya.
5 Todos os marinheiros ficaram com medo e cada um clamava ao seu próprio deus. E atiraram as cargas ao mar para tornar mais leve o navio. Enquanto isso, Jonas, que tinha descido para o porão e se deitado, dormia profundamente.
6 Kuruntigi tagara Yunusu kɔ. O k’a lakunu k’a ɲininka ko: «Cɛ, a kɛra di ele bɛ sunɔgɔra? I fana tɛ wuri ka i ta ala daari wa? Jɔn k’a lɔn ni ale tɛna makari an na ka an kisi, janko an kana halaki?»
6 O capitão dirigiu-se a ele e disse: "Como você pode ficar aí dormindo? Levante-se e clame ao seu deus! Talvez ele tenha piedade de nós e não morramos".
7 Ayiwa, kurun baarakɛdenw k’a fɔ ɲɔgɔn ye ko: «Aw ye na an ye kara la*, k’a lɔn mɔgɔ min kosɔn nin kojuguba bɛ sera an ma.» O ka kara la minkɛ, Yunusu le yirara.
7 Então os marinheiros combinaram entre si: "Vamos tirar sortes para descobrir quem é o responsável por esta desgraça que se abateu sobre nós". Tiraram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 O ko Yunusu ma ko: «Ele ka ko min kɛ k’a to nin kojuguba ka an sɔrɔ, o fɔ an ye. I bɔra min le? I bɛ mun baara le kɛ? Jamana juman mɔgɔ le bɛ ele ye? Siya juman mɔgɔ le bɛ i ye?»
8 Por isso lhe perguntaram: "Diga-nos, quem é o responsável por esta calamidade? Qual é a sua profissão? De onde você vem? Qual é a sua terra? A que povo você pertence? "
9 Yunusu ka o jaabi, ko: «Ne ye Heburu le ye. Ne bɛ Matigi Ala, sankolo tigi Ala le bato, min ka kɔgɔji dan, ka dugukolo dan.»
9 Ele respondeu: "Eu sou hebreu, adorador do Senhor, o Deus dos céus, que fez o mar e a terra".
10 Yunusu k’a ta ko ɲafɔ o ye. O k’a mɛn ko a bɛ dogora Matigi Ala le ɲa minkɛ, o siranna kosɛbɛ. O k’a ɲininka ko: «Mun le kosɔn i sɔnna ka nin ko ɲɔgɔn kɛ?»
10 Com isso eles ficaram apavorados e perguntaram: "O que foi que você fez? ", pois sabiam que Jonas estava fugindo do Senhor, porque ele já lhes tinha dito.
11 O ka Yunusu ɲininka tuun ko: «Sisan an ka kan ka mun le kɛ i ra janko kɔgɔji ye mala.» O ka o fɔ sabu fɔɲɔ tun bɛ juguyara ka taga a fɛ.
11 Visto que o mar estava cada vez mais agitado, eles lhe perguntaram: "O que devemos fazer com você, para que o mar se acalme? "
12 Yunusu ka o jaabi ko: «Aw ye ne ta ka ne firi kɔgɔji ra; ni o kɛra, kɔgɔji bɛna mala aw ye, sabu ne k’a lɔn ko ne le kosɔn nin fɔɲɔba wurira ji kan.»
12 Respondeu ele: "Peguem-me e joguem-me ao mar, e ele se acalmará. Pois eu sei que é por minha causa que esta violenta tempestade caiu sobre vocês".
13 O bɛɛ n’a ta, kurun baarakɛdenw belen ka ko bɛɛ kɛ ko o bɛ kurun lataga jida ra dugukolo fan fɛ, nka o ma se, sabu kɔgɔji tun bɛ fariyara ka taga.
13 Ao invés disso, os homens se esforçaram ao máximo para remar de volta à terra. Mas não conseguiram, porque o mar tinha ficado ainda mais violento.
14 O ka Matigi Ala daari ko: «E, Matigi Ala, i kana an halaki nin cɛ kosɔn. I kana mɔgɔ jarakibari fagari hakɛ ben an kan, sabu a ma foyi kɛ an na. Nin ko bɛɛ kɛra ka kaɲa ni ele yɛrɛ sago le ye.»
14 Então eles clamaram ao Senhor: "Senhor, nós suplicamos, não nos deixes morrer por tirarmos a vida deste homem. Não caia sobre nós a culpa de matar um inocente, porque tu, ó Senhor, fizeste o que desejavas".
15 O kɔ, o ka Yunusu ta k’a firi kɔgɔji ra. A firira kɔgɔji ra yɔrɔ min na dɔrɔn, o yɔrɔnin bɛɛ ra, kɔgɔji mankan malara.
15 Então, pegaram Jonas e o lançaram ao mar enfurecido, e este se aquietou.
16 Kurun baarakɛdenw k’a ye ten minkɛ, o siranna Matigi Ala ɲa kosɛbɛ. O ka saraka bɔ Matigi Ala ye, ka dajuru ta Ala ye.
16 Ao verem isso, os homens adoraram ao Senhor com temor, oferecendo-lhe sacrifício e fazendo-lhe votos.
17 — ausente —
17 Então o Senhor fez com que um grande peixe engolisse Jonas, e ele ficou dentro do peixe três dias e três noites.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.