Jonas 1
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARC
1 Lon dɔ, Matigi Ala k’a ta kuma lase Amitayi dencɛ Yunusu ma. Ala k’a fɔ a ye ko:
1 E veio a palavra do Senhor a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 «Wuri joona ka taga Ninive, Ninive duguba kɔnɔ, i ye taga kuma o fɛ k’a gbɛlɛya, k’a fɔ o ye ko o ta juguya warara ne ɲa kɔrɔ.»
2 Levanta-te, vai à grande cidade de Nínive e clama contra ela, porque a sua malícia subiu até mim.
3 Nka Yunusu wurira ko ale bɛ bori ka taga fɔ Tarisisi, ko ale bɛ taga fɔ yɔrɔjan, ka bɔ Matigi Ala ɲa kɔrɔ. A tagara Zafa; a tagara kurunba dɔ sɔrɔ yi, min tun bɛ tagara Tarisisi. A ka kurunsara di kuruntigi ma, ka don kurun kɔnɔ, ko a bɛ taga ni o ye Tarisisi, ko a bɛ taga fɔ yɔrɔjan ka bɔ Matigi Ala ɲa kɔrɔ.
3 E Jonas se levantou para fugir de diante da face do Senhor para Társis; e, descendo a Jope, achou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, de diante da face do Senhor .
4 Ayiwa, Matigi Ala ka fɔɲɔba dɔ wuri kɔgɔji kan. Fɔɲɔ bonyara ji kan, fɔ kurunba tun bɛ ɲini ka cɛn.
4 Mas o Senhor mandou ao mar um grande vento, e fez-se no mar uma grande tempestade, e o navio estava para quebrar-se.
5 Kurun baarakɛdenw siranna kosɛbɛ. O bɛɛ ka kɛ kule ci ye, ka kɛ o ta alaw daari ye, ko o ye olugu kisi. A ma na ɲa, o ka kurunkɔnɔminanw bɛɛ firi kɔgɔji ra janko kurun ye fiyɛnya.
5 Então, temeram os marinheiros, e clamava cada um ao seu deus, e lançavam no mar as fazendas que estavam no navio, para o aliviarem do seu peso; Jonas, porém, desceu aos lugares do porão, e se deitou, e dormia um profundo sono.
6 Kuruntigi tagara Yunusu kɔ. O k’a lakunu k’a ɲininka ko: «Cɛ, a kɛra di ele bɛ sunɔgɔra? I fana tɛ wuri ka i ta ala daari wa? Jɔn k’a lɔn ni ale tɛna makari an na ka an kisi, janko an kana halaki?»
6 E o mestre do navio chegou-se a ele e disse-lhe: Que tens, dormente? Levanta-te, invoca o teu Deus; talvez assim Deus se lembre de nós para que não pereçamos.
7 Ayiwa, kurun baarakɛdenw k’a fɔ ɲɔgɔn ye ko: «Aw ye na an ye kara la*, k’a lɔn mɔgɔ min kosɔn nin kojuguba bɛ sera an ma.» O ka kara la minkɛ, Yunusu le yirara.
7 E dizia cada um ao seu companheiro: Vinde, e lancemos sortes, para que saibamos por que causa nos sobreveio este mal. E lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 O ko Yunusu ma ko: «Ele ka ko min kɛ k’a to nin kojuguba ka an sɔrɔ, o fɔ an ye. I bɔra min le? I bɛ mun baara le kɛ? Jamana juman mɔgɔ le bɛ ele ye? Siya juman mɔgɔ le bɛ i ye?»
8 Então, lhe disseram: Declara-nos tu, agora, por que razão nos sobreveio este mal. Que ocupação é a tua? E donde vens? Qual é a tua terra? E de que povo és tu?
9 Yunusu ka o jaabi, ko: «Ne ye Heburu le ye. Ne bɛ Matigi Ala, sankolo tigi Ala le bato, min ka kɔgɔji dan, ka dugukolo dan.»
9 E ele lhes disse: Eu sou hebreu e temo ao Senhor , o Deus do céu, que fez o mar e a terra seca.
10 Yunusu k’a ta ko ɲafɔ o ye. O k’a mɛn ko a bɛ dogora Matigi Ala le ɲa minkɛ, o siranna kosɛbɛ. O k’a ɲininka ko: «Mun le kosɔn i sɔnna ka nin ko ɲɔgɔn kɛ?»
10 Então, os homens se encheram de grande temor e lhe disseram: Por que fizeste tu isso? Pois sabiam os homens que fugia de diante do Senhor , porque ele lho tinha declarado.
11 O ka Yunusu ɲininka tuun ko: «Sisan an ka kan ka mun le kɛ i ra janko kɔgɔji ye mala.» O ka o fɔ sabu fɔɲɔ tun bɛ juguyara ka taga a fɛ.
11 E disseram-lhe: Que te faremos nós, para que o mar se acalme? Por que o mar se elevava e engrossava cada vez mais.
12 Yunusu ka o jaabi ko: «Aw ye ne ta ka ne firi kɔgɔji ra; ni o kɛra, kɔgɔji bɛna mala aw ye, sabu ne k’a lɔn ko ne le kosɔn nin fɔɲɔba wurira ji kan.»
12 E ele lhes disse: Levantai-me e lançai-me ao mar, e o mar se aquietará; porque eu sei que, por minha causa, vos sobreveio esta grande tempestade.
13 O bɛɛ n’a ta, kurun baarakɛdenw belen ka ko bɛɛ kɛ ko o bɛ kurun lataga jida ra dugukolo fan fɛ, nka o ma se, sabu kɔgɔji tun bɛ fariyara ka taga.
13 Entretanto, os homens remavam, esforçando-se por alcançar a terra, mas não podiam, porquanto o mar se ia embravecendo cada vez mais contra eles.
14 O ka Matigi Ala daari ko: «E, Matigi Ala, i kana an halaki nin cɛ kosɔn. I kana mɔgɔ jarakibari fagari hakɛ ben an kan, sabu a ma foyi kɛ an na. Nin ko bɛɛ kɛra ka kaɲa ni ele yɛrɛ sago le ye.»
14 Então, clamaram ao Senhor e disseram: Ah! Senhor ! Nós te rogamos! Não pereçamos por causa da vida deste homem, e não ponhas sobre nós o sangue inocente; porque tu, Senhor , fizeste como te aprouve.
15 O kɔ, o ka Yunusu ta k’a firi kɔgɔji ra. A firira kɔgɔji ra yɔrɔ min na dɔrɔn, o yɔrɔnin bɛɛ ra, kɔgɔji mankan malara.
15 E levantaram Jonas e o lançaram ao mar; e cessou o mar da sua fúria.
16 Kurun baarakɛdenw k’a ye ten minkɛ, o siranna Matigi Ala ɲa kosɛbɛ. O ka saraka bɔ Matigi Ala ye, ka dajuru ta Ala ye.
16 Temeram, pois, estes homens ao Senhor com grande temor; e ofereceram sacrifícios ao Senhor e fizeram votos.
17 — ausente —
17 Deparou, pois, o Senhor um grande peixe, para que tragasse a Jonas; e esteve Jonas três dias e três noites nas entranhas do peixe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.