Gênesis 50
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH
1 Yusufu k’a ye ko a facɛ sara minkɛ, a facɛ kanuya kosɔn, a ka ɲa biri a facɛ ɲada kan, k’a boro mini a kan na, ka kasi.
1 José se atirou sobre o pai, chorando e beijando o seu rosto.
2 Flakɛbaga minw tun bɛ baara kɛ a ye, a k’a fɔ olugu ye ko o ye a facɛ su labɛn ka ɲa ni kasatigɛnan ye. Flakɛbagaw k’a su labɛn ni kasatigɛnan ye.
2 Ele deu ordem aos médicos que estavam ao seu serviço para embalsamarem o corpo do seu pai, e assim eles fizeram.
3 O k’a labɛn ka se fɔ tere binaani. Misirankaw k’a su kasi fɔ tere biwolonfla.
3 Gastaram quarenta dias para fazer isso, o tempo normal para embalsamar um corpo. E os egípcios ficaram de luto setenta dias.
4 O sukasilonw dafara minkɛ, Yusufu k’a fɔ Farawona ta somɔgɔw ye ko: «Ni can ra ne ko ka di aw ye, aw ye taga kuma Farawona fɛ ne ye. Aw ye a fɔ a ye ko,
4 Quando passou o tempo do luto, José falou com os altos funcionários do palácio do rei do Egito. Ele disse: — Façam o favor de levar ao rei a seguinte mensagem:
5 sani ne facɛ ye sa, a tun k’a fɔ ne ye ko ne ye kari ale ye, ko ni ale nana sa, ale tun ka kaburu min san Kanaana jamana ra, ko ne ye taga ale su don yi. O kosɔn ne b’a fɛ ka taga ne facɛ su don, ka sekɔ ka na.»
5 “Quando o meu pai estava para morrer, ele me fez jurar que eu o sepultaria no túmulo que ele mesmo preparou no país de Canaã. Por favor, deixe-me ir sepultar o meu pai, que depois eu voltarei.”
6 Ayiwa, o kuma sera Farawona ma minkɛ, Farawona k’a fɔ Yusufu ye ko: «Taga i facɛ su don i n’a fɔ i karira a ye cogo min na.»
6 O rei respondeu: — Vá e sepulte o seu pai, como ele fez você jurar que faria.
7 Yusufu tagatɔ a facɛ sudonyɔrɔ ra, Farawona ta jamana ɲamɔgɔw bɛɛ tagara a blasira, ani Farawona ta cɛkɔrɔbaw, ani Misiran jamana cɛkɔrɔba tɔw bɛɛ,
7 E assim José foi sepultar o seu pai. Com ele foram as autoridades ligadas ao rei, os altos funcionários do palácio e todos os líderes do Egito.
8 ani Yusufu ta somɔgɔw bɛɛ, ani a balemaw, ani a facɛ ta somɔgɔw bɛɛ. Denmisɛnw, ani sagaw ni baw, ani misiw dɔrɔn le tora Gosɛni mara ra yi, Misiran jamana ra.
8 Foram também as famílias de José, dos seus irmãos e de Jacó. Deixaram na terra de Gosém somente as crianças pequenas, as ovelhas, as cabras e o gado.
9 Sowotorotigiw, ani sotigiw fana tun bɛ ni o ye. Jama caman le tun bɛ ɲɔgɔn kɔ ka taga.
9 Também foram homens a cavalo e em carretas, de modo que o grupo era muito grande.
10 Kɛnɛgbɛ min tɔgɔ ye ko Atadi, o sera o yɔrɔ ra minkɛ, Zuridɛn kɔba kɔ fɛ, o ka sukasi kɛ, ka kulekanbaw bɔ o yɔrɔ ra. Yusufu ka tere wolonfla le bla k’a facɛ sanga kɛ. O k’a facɛ sanga kɛ o yɔrɔ ra k’a su kasi.
10 Quando chegaram a Atade, que fica a leste do rio Jordão, fizeram uma cerimônia de sepultamento num terreiro onde o trigo é malhado. Ali choraram muito alto durante sete dias.
11 Kanaanaka minw bɛ o jamana ra, olugu ka o sanga ko ye Atadi kɛnɛgbɛ ra, o ko: «Nin kɛra sangaba ye Misirankaw fɛ dɛ!» O le kosɔn, o ka o yɔrɔ tɔgɔ la ko: Abɛli Misirayimu; o yɔrɔ bɛ Zuridɛn ba kɔ fɛ.
11 Quando os moradores de Canaã viram tanta gente chorando, disseram: “Como é impressionante o choro desses egípcios!” Por isso puseram naquele lugar o nome de Abel-Misraim .
12 O cogo ra, Yakuba satɔ tun ka min fɔ a ta sanga ko ra, a dencɛw ka o kɛ.
12 Assim, os filhos de Jacó fizeram com o seu pai tudo o que ele havia ordenado.
13 O tagara ni a su ye Kanaana jamana ra. Kuruwo min bɛ Makipela foro ra, o tagara a su don yi. Iburahima tun ka o yɔrɔ le san Hɛtikacɛ Efurɔn fɛ, k’a kɛ sudonyɔrɔ ye; a bɛ Mamire ta yɔrɔ kɔrɔ.
13 Eles levaram o seu corpo até Canaã e o sepultaram na caverna de Macpela, a leste de Manre, no terreno que Abraão havia comprado de Efrom, o heteu, para ser a sepultura da família.
14 Yusufu k’a facɛ su don ka ban minkɛ, a sekɔra Misiran, ani a balemaw, ani minw bɛɛ tun tagara ni a ye a facɛ sudonyɔrɔ ra.
14 Depois do sepultamento, José voltou para o Egito com os irmãos e com todos os que o haviam acompanhado.
15 Ayiwa, Yusufu balemaw k’a ye ko o facɛ sara minkɛ, o ko: «Ni Yusufu ka wuri an kama sisan do! An ka kojugu min kɛ a ra, ni a ko a bɛ o juru sara an na do!»
15 Depois da morte do pai, os irmãos de José disseram: — Talvez José tenha ódio de nós e vá se vingar de todo o mal que lhe fizemos.
16 O ka mɔgɔ ci ka taga a fɔ Yusufu ye ko: «Sani i facɛ ye sa, a tun k’a fɔ ko
16 Então mandaram dizer a José: — Antes que o seu pai morresse,
17 an ye kuma i fɛ, ko i ye sabari ka i balemaw ta hakɛ ni o ta jurumun yafa o ma, sabu o ka kojugu le kɛ i ra.» O ko Yusufu ma ko: «An ye i facɛ ta Ala ta jɔnw le ye; sabari ka an ta hakɛw yafa an ma.»
17 ele mandou que pedíssemos a você o seguinte: “Por favor, perdoe a maldade e o pecado dos seus irmãos, que o maltrataram.” Portanto, pedimos que perdoe a nossa maldade, pois somos servos do Deus do seu pai. Quando recebeu essa mensagem, José chorou.
18 A kɔrɔcɛw yɛrɛ nana o kinbiri gban a kɔrɔ; o ko: «Anw ye i ta jɔnw le ye.»
18 Depois os próprios irmãos vieram, se curvaram diante dele e disseram: — Aqui estamos; somos seus criados.
19 Yusufu ko o ma ko: «Aw kana siran. Ala ka min latigɛ, o le kɛra.
19 Mas José respondeu: — Não tenham medo; eu não posso me colocar no lugar de Deus.
20 Aw tun b’a fɛ ka kojugu le kɛ ne ra, nka Ala k’a yɛlɛma k’a kɛ koɲuman ye, k’a laban kɛ nin ye bi, janko ka mɔgɔ caman kisi.
20 É verdade que vocês planejaram aquela maldade contra mim, mas Deus mudou o mal em bem para fazer o que hoje estamos vendo, isto é, salvar a vida de muita gente.
21 O ra, aw kana siran, ne bɛna ne janto aw ra, aw ni aw ta denw bɛɛ.»
21 Não tenham medo. Eu cuidarei de vocês e dos seus filhos. Assim, ele os acalmou com palavras carinhosas, que tocaram o coração deles.
22 O kɔ, Yusufu ni a facɛ ta somɔgɔw tora Misiran. Yusufu si tun ye san kɛmɛ ni tan.
22 José ficou morando no Egito, ele e a família do seu pai. José viveu cento e dez anos
23 A k’a dencɛ Efirayimu ta denw ye, ka Efirayimu mamadenw fana ye. A dencɛ Manase dencɛ Makiri, o ta denw worora minkɛ, Yusufu ka olugu kɛ a yɛrɛ ta denw ye.
23 e chegou a ver os netos de Efraim. Ele também pegou no colo, como membros da família, os filhos do seu neto Maquir, que era filho de Manassés.
24 Lon dɔ, Yusufu k’a fɔ a balemaw ye ko: «Ne bɛna sa, nka sigiya t’a ra, Ala bɛna a janto aw ra, ka aw labɔ nin jamana ra yan. A ka layiri ta ko a bɛ jamana min di an bɛmaw Iburahima, ani Isiyaka, ani Yakuba ma, a bɛna taga ni aw ye o jamana ra.»
24 Certo dia José disse aos irmãos: — Eu vou morrer logo, mas estou certo de que Deus virá ajudá-los e os levará deste país para a terra que ele jurou dar a Abraão, a Isaque e a Jacó.
25 O kɔ, Yusufu k’a fɔ a balemaw ye ko: «Aw ye kari ne ye, ko ni Ala nana aw labɔ Misiran, aw tagatɔ, aw ye taga ni ne kolow ye ka bɔ Misiran.»
25 Então José pediu à sua gente que fizesse um juramento. Ele disse: — Estou certo de que Deus virá ajudar vocês. Quando isso acontecer, levem o meu corpo com vocês.
26 Ayiwa, Yusufu nana sa k’a si to san kɛmɛ ni tan. O k’a su labɛn ni kasatigɛnan ye k’a bla kɛsu dɔ kɔnɔ Misiran.
26 José morreu com cento e dez anos. O seu corpo foi embalsamado e posto num caixão, no Egito.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 50, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.