Gênesis 44
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NVT
1 Ayiwa, o kɔ, Yusufu k’a fɔ a ta baaradenw kuntigi ye ko: «Nin mɔgɔw ta bɔrɔw fa siman na; o fanga bɛ se min o min kɔrɔ, o di o ma. O kɔ, i ye o bɛɛ ta wari bla o ta bɔrɔ kɔnɔ, bɔrɔ da ra.
1 Então José deu a seguinte ordem ao administrador do palácio: “Coloque nos sacos que eles trouxeram todo o cereal que puderem carregar, e coloque o dinheiro de cada um de volta no saco.
2 I ye ne ta jiminminan warigbɛraman fana bla o bɛɛ ra fitini ta bɔrɔ kɔnɔ, a ta wari kan.»
2 Depois, coloque meu copo de prata na boca do saco de mantimento do mais novo, junto com o dinheiro dele”. O administrador fez tudo conforme José ordenou.
3 Dugu gbɛra minkɛ dɔrɔn, sɔgɔmada fɛ o ka sira di Yakuba dencɛw ma. O ka o ta doniw lala o ta faliw kɔ ra, ka taga.
3 Assim que amanheceu, os irmãos se levantaram e partiram com os jumentos carregados.
4 O bɔra dugu kɔnɔ minkɛ, k’a sɔrɔ o yɔrɔ tun ma janya fɔlɔ, Yusufu k’a ta baaradenw kuntigi wele k’a fɔ a ye ko a ye wuri ka tugu o kɔ; ko ni a kunna o ra, a ye a fɔ o ye ko: «Mun na aw ka ne ta koɲuman sara ni kojugu ye?
4 Quando haviam percorrido apenas uma distância curta e mal haviam saído da cidade, José disse ao administrador do palácio: “Vá atrás deles e detenha-os. Quando os alcançar, diga-lhes: ‘Por que retribuíram o bem com o mal?
5 Yala aw ma ne matigicɛ ta jiminminan ta wa, a bɛ lagbɛri kɛ ni min ye? Aw ka kojuguba le kɛ nin ye dɛ!»
5 Por que roubaram o copo de prata do meu senhor, que ele usa para prever o futuro? Vocês agiram muito mal!’”.
6 Ayiwa, baaradenw kuntigi tagara kun o ra, a ka o kuma fɔ o ye ten.
6 Quando o administrador do palácio alcançou os homens, repetiu para eles as palavras de José.
7 O k’a jaabi ko: «An matigicɛ, mun na i bɛ o kuma ɲɔgɔn fɔ? Ala ye an kisi o ko ɲɔgɔn kɛri ma.
7 “Do que o senhor está falando?”, disseram os irmãos. “Somos seus servos e jamais faríamos uma coisa dessas!
8 An tun ka wari min ye an ta bɔrɔw kɔnɔ, an ma na ni o ye ka bɔ Kanaana ka na o di i ma wa? An bɛna sɔn cogo di ka warigbɛ walama sanin sonya i matigicɛ ta so kɔnɔ?
8 Por acaso não devolvemos o dinheiro que encontramos nos sacos? Nós o trouxemos de volta da terra de Canaã. Por que roubaríamos ouro ou prata da casa do seu senhor?
9 Ayiwa, ni minan ka ye i ta jɔn min o min fɛ anw na, aw ye o tigi faga, tɔw ye kɛ an matigicɛ ta jɔnw ye.»
9 Se encontrar o copo de prata com um de nós, que morra quem estiver com ele! E nós, os restantes, seremos seus escravos.”
10 Baaradenw kuntigi ko: «Ayiwa, aw ka min fɔ, ne sɔnna o ma; nka ni minan yera mɔgɔ min kun, o tigi le bɛ kɛ ne ta jɔn ye, foyi tɛ kɛ tɔw ra.»
10 “Sua proposta é justa”, respondeu ele. “Mas apenas aquele que roubou o copo de prata se tornará meu escravo. Os outros estarão livres.”
11 O yɔrɔnin bɛɛ, o bɛɛ ka o ta bɔrɔw jigi, ka o dayɛlɛ.
11 Sem demora, eles descarregaram os sacos e os abriram.
12 Baaradenw kuntigi ka kɛ bɔrɔw kɔnɔ flɛflɛ ye. A k’a damina o bɛɛ ra kɔrɔba ra, ka taga a laban fitini na. Minan tagara ye Boniyaminu ta bɔrɔ kɔnɔ.
12 O administrador do palácio examinou a bagagem de cada um, começando pelo mais velho até o mais novo. E o copo foi encontrado no saco de mantimento de Benjamim.
13 A kɛra ten minkɛ, o jusu kasira fɔ o ka o ta deregew mina ka o faranfaran. O ka o ta bɔrɔw ta ka o lala faliw kɔ ra ka sekɔ dugu kɔnɔ.
13 Quando os irmãos viram isso, rasgaram as roupas. Depois, colocaram a carga de volta sobre os jumentos e retornaram à cidade.
14 Zuda ni a balemaw tagara se Yusufu ta so, k’a sɔrɔ Yusufu belen tun bɛ yi. O ka o kinbiri gban Yusufu kɔrɔ k’a fo.
14 José ainda estava em seu palácio quando Judá e seus irmãos chegaram, e eles se curvaram até o chão diante dele.
15 Yusufu ko o ma ko: «Aw ka mun ko le kɛ tan? O tuma aw ma a lɔn ko ne ɲɔgɔn bɛ se ka ko dogoninw lɔn wa?»
15 “O que vocês fizeram?”, exigiu ele. “Não sabem que um homem como eu é capaz de prever o que vai acontecer?”
16 Zuda ko: «An matigicɛ, an bɛna mun le fɔ sa? Kuma tɛ an fɛ tuun. An bɛ se ka an yɛrɛ bɔ nin ko ra cogo di? Ala yɛrɛ le ka i ta jɔnw ta hakɛ bɔ kɛnɛ kan. Sisan an ye nin ye, an kɛra an matigicɛ ta jɔnw le ye, anw, ani minan tagara ye min ta bɔrɔ kɔnɔ.»
16 Judá respondeu: “Meu senhor, o que podemos dizer? Que explicação podemos dar? Como podemos provar nossa inocência? Deus está nos castigando por causa de nossa maldade. Todos nós voltamos para ser seus escravos, todos nós, e não apenas nosso irmão com quem foi encontrado o copo de prata”.
17 Yusufu ko: «Ala ye ne kisi o ko ɲɔgɔn kɛri ma. Ne ta minan yera min ta bɔrɔ kɔnɔ, o tigi kelen le bɛna kɛ ne ta jɔn ye. Aw tɔw, aw ye taga hɛra ra aw facɛ fɛ.»
17 José, no entanto, disse: “Eu jamais faria uma coisa dessas! Apenas o homem que roubou o copo será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa de seu pai”.
18 Zuda gbarara Yusufu ra k’a fɔ a ye ko: «Ne matigicɛ, sabari k’a to i ta jɔncɛ ye kuma dɔ fɔ i ye; i kana dimi ne kɔrɔ, sabu ele ni Farawona bɛɛ le ye kelen ye.
18 Então Judá deu um passo à frente e disse: “Por favor, meu senhor, permita que seu servo lhe diga apenas uma palavra. Peço que não perca a paciência comigo, embora o senhor seja tão poderoso quanto o próprio faraó.
19 Ne matigicɛ, an nako fɔlɔ ra yan, ele le tun ka an ɲininka ko yala an facɛ belen bɛ yi wa, ko yala dɔgɔcɛ wɛrɛ bɛ an fɛ wa.
19 “Meu senhor perguntou a nós, seus servos: ‘Vocês têm pai ou irmão?’.
20 An ka i jaabi ko an facɛ bɛ yi, ko a kɔrɔra, ani ko an dɔgɔcɛ fitini dɔ bɛ yi, an facɛ ka ale woro k’a sɔrɔ a tun kɔrɔra kosɛbɛ ka ban. Kɔrɔcɛ dɔ fana tun bɛ an dɔgɔcɛ fitini fɛ, nka ale sara. O fla bɛɛ tun bɛ bamuso kelen na. Ayiwa, o dɔgɔcɛ fitini kelen le tora sisan; an facɛ bɛ a kanu kosɛbɛ.
20 E nós respondemos: ‘Sim, meu senhor, nosso pai é idoso e tem um filho mais novo, nascido em sua velhice. O irmão desse filho, por parte de pai e mãe, morreu. Ele é o único filho de sua mãe, e nosso pai o ama muito’.
21 Ele k’a fɔ an ye ko an ye na ni a ye i fɛ, janko i yɛrɛ ɲa ye a ye.
21 “O senhor nos disse: ‘Tragam-no aqui para que eu possa vê-lo com os próprios olhos’.
22 An tun ka i jaabi ko den tɛ se ka bɔ a facɛ kɔrɔ. Ni a bɔra a facɛ kɔrɔ, a facɛ bɛ sa jusukasi boro.
22 E nós respondemos: ‘Meu senhor, o rapaz não pode deixar o pai, pois, se o fizesse, o pai morreria’.
23 I k’a fɔ an ye ko ni an dɔgɔcɛ ma na, an ɲa tɛna la ele kan tuun.
23 Mas o senhor nos disse: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’.
24 Ayiwa, tuma min na an sekɔra an facɛ fɛ, an ka an matigicɛ ta kuma fɔ a ye.
24 “Assim, voltamos para seu servo, nosso pai, e contamos a ele o que o senhor tinha dito.
25 Lon min an facɛ nana a fɔ an ye ko an ye sekɔ ka na siman dɔ san,
25 Passado algum tempo, quando ele disse: ‘Voltem e comprem mais mantimentos’,
26 an k’a fɔ a ye ko an tɛ se ka na ni an dɔgɔcɛ tɛ ni an ye, ko sabu Misirankacɛ k’a fɔ an ye ko ni an dɔgɔcɛ tɛ ni an ye, an ɲa tɛna la ale kan.
26 nós respondemos: ‘Só poderemos voltar se nosso irmão mais novo nos acompanhar. Não temos como ver o homem outra vez, a menos que nosso irmão mais novo esteja conosco’.
27 «I ta jɔncɛ, an facɛ k’a fɔ o le ra ko: ‹Aw k’a lɔn ko ne ta muso Rasɛli ka dencɛ fla dɔrɔn le woro ne ye.
27 “Então meu pai nos disse: ‘Como vocês sabem, minha mulher teve dois filhos,
28 Kelen tun bɔra so kɔnɔ lon dɔ; ne bɛ miiri ko wara dɔ le k’a faga, sabu ne m’a ye tuun fɔ ka se bi ma.›
28 e um deles foi embora e nunca mais voltou. Sem dúvida, foi despedaçado por algum animal selvagem, e eu nunca mais o vi.
29 A ko: ‹Ni aw ka na nin fana ta tuun, ni ko dɔ tagara a sɔrɔ yi, o tuma aw bɛna a to ne kɔrɔninba le bɛna sa tɔɔrɔ ra.›
29 Se agora vocês levarem de mim o irmão dele e lhe acontecer algum mal, vocês me mandarão velho e infeliz para a sepultura’.
30 «Ayiwa, sisan ni ne ka sekɔ i ta jɔncɛ fɛ, ne facɛ fɛ, k’a sɔrɔ den min bɛ a ta ko bɛɛ ye, o den tɛ ni an ye,
30 “E agora, meu senhor, não posso voltar para a casa de meu pai sem o rapaz. A vida de nosso pai está ligada à vida do rapaz.
31 ni a k’a ye ko den tɛ ni an ye, a bɛna sa jusukasi boro. O tuma anw minw ye i ta jɔnw ye, anw le bɛna kɛ sababu ye k’a to i ta jɔncɛ, an facɛ kɔrɔninba bɛ sa jusukasi ra;
31 Quando ele vir que o rapaz não está conosco, morrerá. Nós, seus servos, seremos, de fato, responsáveis por mandar para a sepultura seu servo, nosso pai, em profunda tristeza.
32 sabu, ne matigicɛ, ne le k’a fɔ an facɛ ye ko ne bɛ lɔ ni den kunko ye. Ne k’a fɔ a ye ko ni ne ma sekɔ ni den ye a fɛ, o tuma ne facɛ hakɛ ye to ne kan tuma bɛɛ.
32 Meu senhor, garanti a meu pai que levaria o rapaz de volta. Disse-lhe: ‘Se não o trouxer de volta, carregarei a culpa para sempre’.
33 O kosɔn, ne matigicɛ, sabari i y’a to ne ye to yan den nɔ ra, ka kɛ i ta jɔn ye, k’a to den ye taga so ni a kɔrɔcɛw ye.
33 “Por isso, peço ao senhor que me permita ficar aqui como escravo no lugar do rapaz e que o deixe voltar com os irmãos dele.
34 Ne bɛna taga ne facɛ fɛ cogo di, ni den tɛ ni ne ye? E! Ne tɛ se ka taga ne facɛ tɔɔrɔtɔ ye.»
34 Pois, como poderei voltar a meu pai sem o rapaz? Não suportaria ver a angústia que isso lhe causaria!”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.