Gênesis 43

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ayiwa, kɔngɔ nana juguya jamana kɔnɔ.
1 A fome continuava muito grande em Canaã.
2 Yakuba dencɛw tun nana ni siman min ye ka bɔ Misiran, o nana o domu ka ban tuma min na, Yakuba k’a fɔ o ye ko: «Aw ye sekɔ ka taga domuni dɔ ɲini an ye Misiran.»
2 Quando as famílias de Jacó e dos seus filhos comeram todo o mantimento que tinha sido trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem ao Egito e comprem mais um pouco de alimento para nós.
3 A dencɛ Zuda k’a jaabi ko: «Misirankacɛ k’a fɔ an ye ka a gbɛlɛya kosɛbɛ ko ni an ma taga ni an dɔgɔcɛ ye, an ɲa tɛna la ale kan.
3 Mas Judá lembrou: — Aquele homem deixou bem claro que, se o nosso irmão não fosse junto com a gente, ele não nos receberia.
4 O ra, ni i bɛ sɔn ka an dɔgɔcɛ Boniyaminu bla ka taga ni an ye, an bɛna taga domuni san i ye.
4 Se o senhor deixar que ele vá, nós iremos comprar mantimentos para o senhor.
5 Nka ni i tɛ sɔn k’a bla ka taga ni an ye, an tɛ taga; sabu cɛ k’a fɔ an ye ko ni an dɔgɔcɛ tɛ ni an ye, an ɲa tɛna la ale kan.»
5 Se o senhor não deixar, não iremos. Aquele homem disse assim: “Eu só os receberei se vocês trouxerem o seu irmão mais novo.”
6 O facɛ Yakuba ko: «Aw ka kojugu kɛ ne ra dɛ! Mun na aw k’a fɔ cɛ nin ye ko dɔgɔcɛ wɛrɛ bɛ aw fɛ dɛ? Han?»
6 Jacó disse: — Por que vocês fizeram cair tamanha desgraça sobre mim? Por que foram dizer ao tal homem que tinham outro irmão?
7 A dencɛw k’a jaabi ko: «Cɛ yɛrɛ le ka ɲininkari caman gban an na an ta somɔgɔw bɛɛ ta ko ra. A ko: ‹Yala aw facɛ bɛ si ra wa? Yala balemacɛ wɛrɛ bɛ aw fɛ wa?› Anw fana k’a ta ɲininkariw jaabi. An tun bɛ se k’a lɔn cogo di ko a bɛna a fɔ an ye ko an ye na ni an dɔgɔcɛ ye?»
7 Eles responderam: — Aquele homem fez muitas perguntas a respeito de nós e da nossa família. Ele perguntou: “O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm mais um irmão?” Nós tivemos de responder às perguntas dele. Por acaso podíamos adivinhar que ele ia pedir que levássemos o nosso irmão?
8 Zuda ko a facɛ Yakuba ma ko: «Baba, den to ne boro, a ye taga ni an ye; a to an ye wuri ka taga domuni ɲini, janko kɔngɔ kana na an bɛɛ faga yan, ele ni anw, ani an ta denw.
8 Aí Judá disse ao pai: — Deixe o rapaz por minha conta. Nós partiremos agora mesmo, e assim ninguém morrerá: nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 «Ne le bɛna lɔ ni den kunko ye. Ni ko k’a sɔrɔ, i ye ne ɲininka. Ni ne ma sekɔ ni a ye fiyewu ka na a lɔ i ɲa kɔrɔ yan, o tuma o jaraki bɛna to ne kan tuma bɛɛ;
9 Eu fico responsável por Benjamim. Se eu não o trouxer de volta são e salvo, o senhor poderá pôr a culpa em mim. Serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.
10 sabu ni tagama tun ma lalɔ tan, i b’a sɔrɔ ko an tun tagara ka kɔsegi ka ban fɔ siɲaga fla.»
10 Se não tivéssemos demorado tanto, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 O facɛ Yakuba ko: «Ayiwa, i n’a fɔ jagboya le ye a taga ye, o tuma aw bɛna min kɛ, o flɛ: Aw ye an ta jamana fɛnɲumanman dɔw bla aw ta bɔrɔw kɔnɔ, ka taga o sama Misirankacɛ ma. Aw ye turu dɔɔnin ta, ani li, ani kasadiyananw, ani turu kasadiman, ani yiriden dɔw, ani saraden, ani amande.
11 Então o pai disse: — Já que não existe outro jeito, façam o seguinte: ponham nos sacos alguns presentes para aquele homem. Levem os melhores produtos desta terra: um pouco de bálsamo, um pouco de mel,
12 «Aw ye aw ta wari ɲɔgɔn fla ta. O tun ka wari min bla aw ta bɔrɔw kɔnɔ, aw ye sekɔ ni o ye. I b’a sɔrɔ o firira le.
12 Levem também o dinheiro em dobro, pois vocês precisam devolver a quantia que foi encontrada na boca dos sacos de mantimentos que vocês trouxeram. Deve ter havido algum engano.
13 Ayiwa, aw ye aw dɔgɔcɛ ta, aw ye wuri ka taga Misirankacɛ fɛ.
13 Levem o irmão de vocês e vão depressa encontrar-se outra vez com aquele homem.
14 Ala Sebɛɛtigi ye aw makari don cɛ ra, janko a ye aw balemacɛ tɔ kelen ni Boniyaminu bla o ye na. Nka ni ne ka kan ka bɔnɔ ne ta denw na le, o tuma ne ye bɔnɔ o ra.»
14 Que o Deus Todo-Poderoso faça com que ele tenha pena de vocês e deixe que o seu outro irmão e Benjamim voltem para casa. Quanto a mim, se tenho de perder os meus filhos, o que é que eu posso fazer?
15 Ayiwa, Yusufu kɔrɔcɛw ka o samafɛnw ta; o tun ka kan ka wari min ta, o ka o ɲɔgɔn fla ta. O wurira, o ni Boniyaminu, ka taga Misiran, Yusufu fɛ.
15 Assim, os filhos de Jacó pegaram os presentes e o dinheiro em dobro e foram para o Egito, levando Benjamim. Logo que chegaram, foram falar com José.
16 Kabini Yusufu ka Boniyaminu ye ni o ye, a k’a fɔ a ta baaradenw kuntigi ye ko: «Nin mɔgɔw ladon so kɔnɔ, i ye bɛgan dɔ faga k’a labɛn; o bɛna tererafana domu ni ne yɛrɛ le ye.»
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao funcionário administrador da sua casa: — Leve esses homens até a minha casa. Mate um animal e prepare tudo, pois eles vão almoçar comigo hoje, ao meio-dia.
17 Yusufu ka min fɔ, cɛ ka o kɛ. A tagara ni Yusufu kɔrɔcɛw ye Yusufu ta so kɔnɔ.
17 O administrador cumpriu a ordem e levou os irmãos até a casa de José.
18 Yusufu kɔrɔcɛw k’a ye ko o tagara ni olugu ye Yusufu ta so minkɛ, o siranna. O ko: «Wari min tora an ta bɔrɔ kɔnɔ an nako fɔlɔ ra, i b’a sɔrɔ o le kosɔn o nana ni an ye yan. O bɛna ben an kan le, ka jɛn an na, ka an mina ka an kɛ o ta jɔnw ye, ka an ta faliw fana mina.»
18 Quando chegaram lá, eles ficaram com medo e disseram uns aos outros: — Trouxeram a gente para cá por causa do dinheiro que da outra vez foi colocado de volta nos sacos de mantimentos. Com certeza eles vão nos atacar, vão tomar de nós os nossos jumentos e obrigar a gente a trabalhar como escravos.
19 O siranya kosɔn, o gbarara Yusufu ta baaradenw kuntigi ra, so donda ra, ka kuma a fɛ.
19 Assim que chegaram à porta da casa, disseram ao administrador:
20 O ko: «Hakɛ to, an matigicɛ, anw nana siman san yan kakɔrɔ.
20 — Por favor, senhor! Já viemos aqui uma vez para comprar mantimentos.
21 An ta siman sanko fɔlɔ, an sekɔtɔ, an sera an siyɔrɔ ra minkɛ, an ka an ta bɔrɔw dayɛlɛ k’a ye ko an bɛɛ ta wari dafanin bɛ an ta bɔrɔw da ra, dɔ ma bɔ a ra; a bɛ i ko an tun nana ni a ye cogo min na. O kosɔn an sekɔra ni a ye ka na a di.
21 Porém, quando chegamos ao lugar onde íamos passar a noite, abrimos os sacos de mantimentos, e na boca dos sacos cada um encontrou o seu dinheiro, sem faltar nada. Trouxemos esse dinheiro de volta
22 An nana ni wari wɛrɛ ye fana ka na siman dɔ wɛrɛ san. Nka an m’a lɔn jɔn le ka wari bla an ta bɔrɔw da ra.»
22 e também temos mais dinheiro aqui para comprar mantimentos. Nós não sabemos quem colocou o dinheiro nos sacos de mantimentos.
23 Baaradenw kuntigi ko o ma ko: «Aw ye aw hakiri sigi, aw kana siran! Aw ta Ala, aw facɛ ta Ala, ale le ka o wari bla aw fɛ bɔrɔ kɔnɔ. Ni o tɛ, aw tun ka wari min di, o sera ne ma.»
23 Aí o administrador respondeu: — Fiquem tranquilos, não tenham medo. O Deus de vocês e do seu pai deve ter posto o dinheiro nos sacos de mantimentos para vocês, pois eu recebi o dinheiro que pagaram. O administrador trouxe Simeão ao lugar onde eles estavam.
24 A ka o ladon Yusufu ta bon kɔnɔ, ka ji di o ma, o ka o senw ko. A ka domuni di o ta faliw fana ma.
24 Depois os levou para dentro da casa, deu água para lavarem os pés e também deu de comer aos jumentos.
25 O tun nana ni samafɛn minw ye, o ka o labɛn ka bla, sani Yusufu ye na teregban fɛ; sabu a tun fɔra o ye ko o ni Yusufu bɛna domuni kɛ Yusufu ta so.
25 Os irmãos prepararam os presentes que iam entregar a José quando ele viesse ao meio-dia, pois já sabiam que iam almoçar ali.
26 Yusufu nana so kɔnɔ tuma min na, o ka samafɛnw di a ma, ka o kinbiri gban a kɔrɔ k’a fo.
26 Quando José chegou à sua casa, eles lhe entregaram os presentes que haviam trazido, se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
27 Yusufu ka o ɲininka ko: «Aw ka kɛnɛ wa?» A ka o ɲininka fana ko: «Aw ka aw facɛ min ko fɔ ko a kɔrɔra, yala a bɛ si ra hali bi wa?»
27 José perguntou como iam passando e depois disse: — E como vai o pai de vocês, aquele velho de quem me falaram? Ele ainda vive?
28 O ka Yusufu jaabi ko: «I ta jɔncɛ min ye an facɛ ye, a bɛ si ra, a fana ka kɛnɛ.»
28 Eles responderam: — O seu humilde criado, o nosso pai, ainda está vivo e vai passando bem.
29 Yusufu k’a ɲa kɔrɔta k’a dɔgɔcɛ Boniyaminu flɛ, a yɛrɛ baden dɔgɔnin. A ko: «Aw ka aw dɔgɔcɛ min ko fɔ, ale le ye nin ye wa?» Yusufu ko Boniyaminu ma ko: «Ne dencɛ, Ala ye baraka don i ra.»
29 José olhou em volta e, quando viu Benjamim, o seu irmão por parte de pai e mãe, disse: — É esse o irmão mais moço de vocês, de quem me falaram? Que Deus o abençoe, meu filho!
30 Yusufu k’a dɔgɔcɛ ye minkɛ, a hina donna a ra, fɔ ka kasilɔgɔ bla a ra. A teliyara ka don bon kɔnɔ ka taga kasi.
30 Ao ver o seu irmão, José ficou tão emocionado, que teve vontade de chorar. Então foi para o seu quarto e ali chorou.
31 O kɔ, a k’a ɲa ko, ka bɔ kɛnɛ ma. Kasilɔgɔ tun b’a ra belen, nka a jijara k’a yɛrɛ mina. A k’a fɔ a ta baaradenw ye ko o ye na ni domuni ye.
31 Quando conseguiu se controlar, lavou o rosto e saiu. E disse: — Sirvam o almoço.
32 O ka Yusufu ta domuni bɔ danna, k’a kɔrɔcɛw ta bɔ danna. Misiranka minw tun bɛ ni o ye, o ka olugu fana ta bɔ danna, sabu Misirankaw tɛ sɔn ka domuni kɛ ni Heburuw ye; Misirankaw bɛ ɲigi o ra.
32 Serviram o almoço a José numa mesa e aos seus irmãos em outra. E havia ainda outra mesa para os egípcios que estavam ali, pois estes, por motivos religiosos, eram proibidos de comer junto com os israelitas.
33 Yusufu kɔrɔcɛw sigira a ɲa kɔrɔ, ka gbangban ɲɔgɔn na, ka kaɲa ni o sandaw ye; k’a damina kɔrɔ ra ka taga a bla dɔgɔnin na. O ka kɛ ɲɔgɔn flɛ ye; o kabakoyara.
33 Os irmãos se sentaram de frente para José. Eles foram colocados por ordem de idade, desde o mais velho até o mais moço. Quando viram isso, eles começaram a olhar uns para os outros, muito admirados.
34 Domuni min tun bɛ Yusufu kɔrɔ, a ka o dɔ di o ma. A ka tɔw ta ɲɔgɔn looru di Boniyaminu ma. O ka domuni kɛ, ka min, ka ɲagari ni Yusufu ye.
34 Serviram a eles da mesma comida que foi servida a José e deram a Benjamim cinco vezes mais comida do que aos outros. E eles beberam com José até ficarem alegres.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.