Gênesis 43

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ayiwa, kɔngɔ nana juguya jamana kɔnɔ.
1 A fome continuava gravíssima na terra.
2 Yakuba dencɛw tun nana ni siman min ye ka bɔ Misiran, o nana o domu ka ban tuma min na, Yakuba k’a fɔ o ye ko: «Aw ye sekɔ ka taga domuni dɔ ɲini an ye Misiran.»
2 Quando eles acabaram de consumir o cereal que tinham trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem e comprem mais um pouco de mantimento para nós.
3 A dencɛ Zuda k’a jaabi ko: «Misirankacɛ k’a fɔ an ye ka a gbɛlɛya kosɛbɛ ko ni an ma taga ni an dɔgɔcɛ ye, an ɲa tɛna la ale kan.
3 Mas Judá lhe disse: — Aquele homem nos advertiu solenemente, dizendo: “Vocês não verão o meu rosto, se o outro irmão não vier com vocês.”
4 O ra, ni i bɛ sɔn ka an dɔgɔcɛ Boniyaminu bla ka taga ni an ye, an bɛna taga domuni san i ye.
4 Se o senhor resolver enviar conosco o nosso irmão, iremos e compraremos mantimento para o senhor.
5 Nka ni i tɛ sɔn k’a bla ka taga ni an ye, an tɛ taga; sabu cɛ k’a fɔ an ye ko ni an dɔgɔcɛ tɛ ni an ye, an ɲa tɛna la ale kan.»
5 Mas, se o senhor não o enviar, não iremos, pois o homem nos disse: “Vocês não verão o meu rosto, se o outro irmão não vier com vocês.”
6 O facɛ Yakuba ko: «Aw ka kojugu kɛ ne ra dɛ! Mun na aw k’a fɔ cɛ nin ye ko dɔgɔcɛ wɛrɛ bɛ aw fɛ dɛ? Han?»
6 Israel respondeu: — Por que vocês me fizeram esse mal, dando a saber àquele homem que vocês tinham outro irmão?
7 A dencɛw k’a jaabi ko: «Cɛ yɛrɛ le ka ɲininkari caman gban an na an ta somɔgɔw bɛɛ ta ko ra. A ko: ‹Yala aw facɛ bɛ si ra wa? Yala balemacɛ wɛrɛ bɛ aw fɛ wa?› Anw fana k’a ta ɲininkariw jaabi. An tun bɛ se k’a lɔn cogo di ko a bɛna a fɔ an ye ko an ye na ni an dɔgɔcɛ ye?»
7 Eles responderam: — O homem nos fez perguntas específicas a respeito de nós e de nossa parentela, dizendo: “O pai de vocês ainda é vivo? Vocês têm outro irmão?” Nós apenas respondemos o que ele nos perguntou. Como podíamos adivinhar que ele nos diria: “Tragam o outro irmão?”
8 Zuda ko a facɛ Yakuba ma ko: «Baba, den to ne boro, a ye taga ni an ye; a to an ye wuri ka taga domuni ɲini, janko kɔngɔ kana na an bɛɛ faga yan, ele ni anw, ani an ta denw.
8 Então Judá disse a Israel, seu pai: — Deixe o jovem ir comigo, e nos levantaremos e iremos, para que vivamos e não morramos, nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 «Ne le bɛna lɔ ni den kunko ye. Ni ko k’a sɔrɔ, i ye ne ɲininka. Ni ne ma sekɔ ni a ye fiyewu ka na a lɔ i ɲa kɔrɔ yan, o tuma o jaraki bɛna to ne kan tuma bɛɛ;
9 Eu serei responsável por ele; da minha mão o senhor poderá requerê-lo. Se eu não o trouxer de volta e não o puser diante do senhor, serei culpado para com o senhor pelo resto da minha vida.
10 sabu ni tagama tun ma lalɔ tan, i b’a sɔrɔ ko an tun tagara ka kɔsegi ka ban fɔ siɲaga fla.»
10 Se não nos tivéssemos demorado, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 O facɛ Yakuba ko: «Ayiwa, i n’a fɔ jagboya le ye a taga ye, o tuma aw bɛna min kɛ, o flɛ: Aw ye an ta jamana fɛnɲumanman dɔw bla aw ta bɔrɔw kɔnɔ, ka taga o sama Misirankacɛ ma. Aw ye turu dɔɔnin ta, ani li, ani kasadiyananw, ani turu kasadiman, ani yiriden dɔw, ani saraden, ani amande.
11 Então Israel, seu pai, disse: — Se é assim, então façam o seguinte: peguem do mais precioso desta terra, ponham nos sacos para o mantimento e levem de presente a esse homem: um pouco de bálsamo e um pouco de mel, especiarias e mirra, nozes de pistácia e amêndoas.
12 «Aw ye aw ta wari ɲɔgɔn fla ta. O tun ka wari min bla aw ta bɔrɔw kɔnɔ, aw ye sekɔ ni o ye. I b’a sɔrɔ o firira le.
12 Levem dinheiro em dobro. E devolvam o dinheiro restituído na boca dos sacos de cereal; é possível que tenha havido algum engano.
13 Ayiwa, aw ye aw dɔgɔcɛ ta, aw ye wuri ka taga Misirankacɛ fɛ.
13 Levem também o irmão de vocês. Levantem-se e voltem àquele homem.
14 Ala Sebɛɛtigi ye aw makari don cɛ ra, janko a ye aw balemacɛ tɔ kelen ni Boniyaminu bla o ye na. Nka ni ne ka kan ka bɔnɔ ne ta denw na le, o tuma ne ye bɔnɔ o ra.»
14 Deus Todo-Poderoso lhes dê misericórdia diante do homem, para que restitua o outro irmão e deixe que Benjamim volte com vocês. Quanto a mim, se eu perder os filhos, sem filhos ficarei.
15 Ayiwa, Yusufu kɔrɔcɛw ka o samafɛnw ta; o tun ka kan ka wari min ta, o ka o ɲɔgɔn fla ta. O wurira, o ni Boniyaminu, ka taga Misiran, Yusufu fɛ.
15 Então os homens pegaram os presentes, o dinheiro em dobro e Benjamim; levantaram-se, foram ao Egito e se apresentaram diante de José.
16 Kabini Yusufu ka Boniyaminu ye ni o ye, a k’a fɔ a ta baaradenw kuntigi ye ko: «Nin mɔgɔw ladon so kɔnɔ, i ye bɛgan dɔ faga k’a labɛn; o bɛna tererafana domu ni ne yɛrɛ le ye.»
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao administrador de sua casa: — Leve estes homens para casa, mate um animal e prepare tudo, pois estes homens comerão comigo ao meio-dia.
17 Yusufu ka min fɔ, cɛ ka o kɛ. A tagara ni Yusufu kɔrɔcɛw ye Yusufu ta so kɔnɔ.
17 Ele fez como José lhe havia ordenado e levou os homens para a casa de José.
18 Yusufu kɔrɔcɛw k’a ye ko o tagara ni olugu ye Yusufu ta so minkɛ, o siranna. O ko: «Wari min tora an ta bɔrɔ kɔnɔ an nako fɔlɔ ra, i b’a sɔrɔ o le kosɔn o nana ni an ye yan. O bɛna ben an kan le, ka jɛn an na, ka an mina ka an kɛ o ta jɔnw ye, ka an ta faliw fana mina.»
18 Os homens tiveram medo, porque foram levados à casa de José. E diziam: — É por causa do dinheiro que da outra vez voltou nos sacos de cereal que nós fomos trazidos para cá, para que possa nos acusar e atacar, nos escravizar e tomar os nossos jumentos.
19 O siranya kosɔn, o gbarara Yusufu ta baaradenw kuntigi ra, so donda ra, ka kuma a fɛ.
19 E se aproximaram do administrador da casa de José, e lhe falaram à porta,
20 O ko: «Hakɛ to, an matigicɛ, anw nana siman san yan kakɔrɔ.
20 e disseram: — Meu senhor, já estivemos aqui uma vez para comprar mantimento.
21 An ta siman sanko fɔlɔ, an sekɔtɔ, an sera an siyɔrɔ ra minkɛ, an ka an ta bɔrɔw dayɛlɛ k’a ye ko an bɛɛ ta wari dafanin bɛ an ta bɔrɔw da ra, dɔ ma bɔ a ra; a bɛ i ko an tun nana ni a ye cogo min na. O kosɔn an sekɔra ni a ye ka na a di.
21 Mas, quando chegamos à estalagem, ao abrir os sacos de cereal, eis que o dinheiro de cada um estava na boca do saco de cereal, nosso dinheiro intacto. Por isso, trouxemos esse dinheiro de volta.
22 An nana ni wari wɛrɛ ye fana ka na siman dɔ wɛrɛ san. Nka an m’a lɔn jɔn le ka wari bla an ta bɔrɔw da ra.»
22 Trouxemos também outro dinheiro conosco, para comprar mantimento. Não sabemos quem pôs o nosso dinheiro nos sacos de cereal.
23 Baaradenw kuntigi ko o ma ko: «Aw ye aw hakiri sigi, aw kana siran! Aw ta Ala, aw facɛ ta Ala, ale le ka o wari bla aw fɛ bɔrɔ kɔnɔ. Ni o tɛ, aw tun ka wari min di, o sera ne ma.»
23 O administrador disse: — Que a paz esteja com vocês! Não tenham medo. O seu Deus e o Deus do pai de vocês colocou esse tesouro nos sacos de cereal. Eu recebi o dinheiro que vocês trouxeram. Então ele trouxe Simeão para fora.
24 A ka o ladon Yusufu ta bon kɔnɔ, ka ji di o ma, o ka o senw ko. A ka domuni di o ta faliw fana ma.
24 Depois, o administrador levou aqueles homens à casa de José e lhes deu água, e eles lavaram os pés. Também deu ração aos seus jumentos.
25 O tun nana ni samafɛn minw ye, o ka o labɛn ka bla, sani Yusufu ye na teregban fɛ; sabu a tun fɔra o ye ko o ni Yusufu bɛna domuni kɛ Yusufu ta so.
25 Então prepararam o presente, para quando José viesse ao meio-dia, pois ouviram que ali haviam de comer.
26 Yusufu nana so kɔnɔ tuma min na, o ka samafɛnw di a ma, ka o kinbiri gban a kɔrɔ k’a fo.
26 Quando José chegou à sua casa, trouxeram-lhe para dentro o presente que tinham em mãos e se inclinaram até o chão diante dele.
27 Yusufu ka o ɲininka ko: «Aw ka kɛnɛ wa?» A ka o ɲininka fana ko: «Aw ka aw facɛ min ko fɔ ko a kɔrɔra, yala a bɛ si ra hali bi wa?»
27 Ele lhes perguntou como tinham passado e disse: — O pai de vocês, aquele velho de quem me falaram, vai bem? Ainda vive?
28 O ka Yusufu jaabi ko: «I ta jɔncɛ min ye an facɛ ye, a bɛ si ra, a fana ka kɛnɛ.»
28 Responderam: — O seu servo, nosso pai, vai bem e ainda vive. E abaixaram a cabeça e se inclinaram.
29 Yusufu k’a ɲa kɔrɔta k’a dɔgɔcɛ Boniyaminu flɛ, a yɛrɛ baden dɔgɔnin. A ko: «Aw ka aw dɔgɔcɛ min ko fɔ, ale le ye nin ye wa?» Yusufu ko Boniyaminu ma ko: «Ne dencɛ, Ala ye baraka don i ra.»
29 Quando José levantou os olhos, viu Benjamim, seu irmão, filho de sua mãe, e disse: — É este o irmão mais novo de vocês, de quem me falaram? E acrescentou: — Deus lhe conceda a sua graça, meu filho.
30 Yusufu k’a dɔgɔcɛ ye minkɛ, a hina donna a ra, fɔ ka kasilɔgɔ bla a ra. A teliyara ka don bon kɔnɔ ka taga kasi.
30 José, profundamente emocionado por causa do seu irmão, apressou-se e procurou um lugar onde chorar. Entrou no quarto e ali chorou.
31 O kɔ, a k’a ɲa ko, ka bɔ kɛnɛ ma. Kasilɔgɔ tun b’a ra belen, nka a jijara k’a yɛrɛ mina. A k’a fɔ a ta baaradenw ye ko o ye na ni domuni ye.
31 Depois, lavou o rosto e saiu; conteve-se e disse: — Sirvam a refeição.
32 O ka Yusufu ta domuni bɔ danna, k’a kɔrɔcɛw ta bɔ danna. Misiranka minw tun bɛ ni o ye, o ka olugu fana ta bɔ danna, sabu Misirankaw tɛ sɔn ka domuni kɛ ni Heburuw ye; Misirankaw bɛ ɲigi o ra.
32 Serviram a comida dele numa mesa à parte, e a comida deles também numa mesa à parte. Também os egípcios que comiam com ele foram servidos numa mesa à parte, porque os egípcios não podiam comer com os hebreus, pois isso é abominação para os egípcios.
33 Yusufu kɔrɔcɛw sigira a ɲa kɔrɔ, ka gbangban ɲɔgɔn na, ka kaɲa ni o sandaw ye; k’a damina kɔrɔ ra ka taga a bla dɔgɔnin na. O ka kɛ ɲɔgɔn flɛ ye; o kabakoyara.
33 E sentaram-se diante dele por ordem de idade, desde o mais velho ao mais novo. Eles olhavam uns para os outros cheios de espanto.
34 Domuni min tun bɛ Yusufu kɔrɔ, a ka o dɔ di o ma. A ka tɔw ta ɲɔgɔn looru di Boniyaminu ma. O ka domuni kɛ, ka min, ka ɲagari ni Yusufu ye.
34 Então José lhes apresentou as porções que estavam diante dele, e a porção de Benjamim era cinco vezes maior do que a dos outros. E beberam com ele até ficarem alegres.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.