Gênesis 37

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ayiwa, Yakuba sigira Kanaana jamana ra. A facɛ fana tun sigira o jamana le ra.
1 E Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Yakuba dencɛw ta kow flɛ nin ye.
2 Estas são as gerações de Jacó: Sendo José de dezessete anos, apascentava as ovelhas com seus irmãos; e estava este jovem com os filhos de Bila e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e José trazia uma má fama deles a seu pai.
3 Yusufu ko le tun ka di Yakuba ye ka tɛmɛ a ta den tɔw bɛɛ kan, sabu a tun ka Yusufu sɔrɔ k’a kɔrɔnin to; o kosɔn Yakuba tun ka forokiya ɲumannin ɲɛgɛnɲɛgɛnman dɔ karan Yusufu ye.
3 E Israel amava a José mais do que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica de várias cores.
4 Yusufu kɔrɔcɛw k’a ye ko o facɛ bɛ Yusufu le kanuna ka tɛmɛ olugu kan minkɛ, o ka Yusufu kɔninya; hali kumaɲuman yɛrɛ tun tɛ se ka bɔ o da ra k’a fɔ Yusufu ye tuun.
4 Vendo, pois, seus irmãos que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, aborreceram-no e não podiam falar com ele pacificamente.
5 Lon dɔ, Yusufu nana siko dɔ kɛ; a ka o lakari a kɔrɔcɛw ye minkɛ, o ka dɔ fara o ta kɔninya kan.
5 Sonhou também José um sonho, que contou a seus irmãos; por isso, o aborreciam ainda mais.
6 A k’a fɔ o ye ko: «Aw ye sabari ka ne ta siko lamɛn!
6 E disse-lhes: Ouvi, peço-vos, este sonho, que tenho sonhado:
7 Ne sikora k’a ye ko an tun bɛ foro ra, an bɛ siman tigɛra k’a siri. Ne ta simansiri nana wuri ka lɔ, aw ta simansiriw nana ne ta lamini ka biribiri a kɔrɔ k’a kɛ i n’a fɔ o bɛ a bonyara.»
7 Eis que estávamos atando molhos no meio do campo, e eis que o meu molho se levantava e também ficava em pé; e eis que os vossos molhos o rodeavam e se inclinavam ao meu molho.
8 Yusufu kɔrɔcɛw ko: «O tuma ele bɛ a miiri ko ele le bɛna sigi an kunna ka kɛ an ta masacɛ ye kɛ.» O k’a kɔninya tuun o siko kosɔn, ani o kumaw kosɔn.
8 Então, lhe disseram seus irmãos: Tu, pois, deveras reinarás sobre nós? Tu deveras terás domínio sobre nós? Por isso, tanto mais o aborreciam por seus sonhos e por suas palavras.
9 Ayiwa, Yusufu nana siko dɔ wɛrɛ kɛ; a ka o fana fɔ a kɔrɔcɛw ye. A ko: «Ne ka siko dɔ wɛrɛ kɛ tuun; ne ka tere ni karo ni lolo tan ni kelen ye, o nana o yɛrɛ majigi ne kɔrɔ.»
9 E sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que ainda sonhei um sonho; e eis que o sol, e a lua, e onze estrelas se inclinavam a mim.
10 A ka o siko fɔ a facɛ ni a kɔrɔcɛw ye. A facɛ sɔngɔra a ra, k’a fɔ a ye ko: «Nin siko kɔrɔ le ye di? O tuma i b’a fɛ ne ni i bamuso ni i kɔrɔcɛw, an bɛɛ le ye na an kinbiri gban ele kɔrɔ kɛ?»
10 E, contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o seu pai e disse-lhe: Que sonho é este que sonhaste? Porventura viremos eu, e tua mãe, e teus irmãos a inclinar-nos perante ti em terra?
11 A ɲangboya donna a kɔrɔcɛw ra; nka a facɛ ka o kumaw to a yɛrɛ kɔnɔ.
11 Seus irmãos, pois, o invejavam; seu pai, porém, guardava este negócio no seu coração.
12 Ayiwa, Yusufu kɔrɔcɛw tun tagara Sikɛmu ni o facɛ ta bɛganw ye.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai, junto de Siquém.
13 Lon dɔ, Yusufu facɛ Yakuba ko a ma ko: «I kɔrɔcɛw tagara ni bɛganw ye Sikɛmu; na, ne bɛ i ci o fɛ.» Yusufu nana.
13 Disse, pois, Israel a José: Não apascentam os teus irmãos junto de Siquém? Vem, e enviar-te-ei a eles. E ele lhe disse: Eis-me aqui.
14 Yakuba ko: «Taga a flɛ, ni i kɔrɔcɛw ka kɛnɛ, ani ni foyi tɛ bɛganw na; i ye na o kibaroya fɔ ne ye.»
14 E ele lhe disse: Ora, vai, e vê como estão teus irmãos e como está o rebanho, e traze-me resposta. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e José veio a Siquém.
15 Ayiwa, cɛ dɔ tagara bɛn ni Yusufu yaalayaalatɔ ye kongo kɔnɔ. A k’a ɲininka ko: «Ele bɛ mun le ɲinina?»
15 E achou-o um varão, porque ele andava errado pelo campo, e perguntou-lhe o varão, dizendo: Que procuras?
16 Yusufu ko: «Ne bɛ ne kɔrɔcɛw le yɔrɔ ɲinina. O bɛ min le? Sabari ka o yɔrɔ yira ne ra.»
16 E ele disse: Procuro meus irmãos; dize-me, peço-te, onde eles apascentam.
17 Cɛ ko: «O bɔra yan; sabu ne tun k’a mɛn o fɛ ko o bɛ taga Dotan.»
17 E disse aquele varão: Foram-se daqui, porque ouvi-lhes dizer: Vamos a Dotã. José, pois, seguiu seus irmãos e achou-os em Dotã.
18 A kɔrɔcɛw k’a ye yɔrɔjan a bɛ nana. Sani a ye se o ma, o ka janfa siri a kama ko o b’a faga.
18 E viram-no de longe e, antes que chegasse a eles, conspiraram contra ele, para o matarem.
19 O ko: «An ta sikobagawara natɔ ye nin ye.
19 E disseram uns aos outros: Eis lá vem o sonhador-mor!
20 Aw ye na an ye a faga, k’a firi kɔlɔnkolon dɔ kɔnɔ. An bɛ taga a fɔ ko wara dɔ le k’a faga k’a domu. A ta sikow bɛna kɛ min ye, an bɛna o ye.»
20 Vinde, pois, agora, e matemo-lo, e lancemo-lo numa destas covas, e diremos: Uma besta-fera o comeu; e veremos que será dos seus sonhos.
21 Rubɛn ka o kuma mɛn minkɛ, ale tun b’a fɛ ka Yusufu kisi ka bɔ o boro; a ko: «An kana a to a ye sa.»
21 E, ouvindo-o Rúben, livrou-o das suas mãos e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 Rubɛn k’a fɔ tuun ko: «Aw kana a faga; aw ye a firi kɔlɔnkolon kɔnɔ, kongo kɔnɔ yan; aw kana aw boro se a ma.»
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cova que está no deserto e não lanceis mãos nele; para livrá-lo das suas mãos e para torná-lo a seu pai.
23 Ayiwa, Yusufu nana se o kɔrɔ minkɛ, o k’a ta forokiya ɲumannin ɲɛgɛnɲɛgɛnman sama ka bɔ a kan na.
23 E aconteceu que, chegando José a seus irmãos, tiraram a José a sua túnica, a túnica de várias cores que trazia.
24 O k’a mina k’a firi kɔlɔnkolon kɔnɔ. Ji foyi tun tɛ kɔlɔn kɔnɔ.
24 E tomaram-no e lançaram-no na cova; porém a cova estava vazia, não havia água nela.
25 O kɔ, o sigira ka domuni kɛ. O nana flɛri kɛ, ka Sumayila ta mɔgɔ dɔw natɔ ye ni o ta ɲɔgɔmɛw ye ka bɔ Galadi. Wusunanw, ani kasadiyananw, ani latikɔlɔn tun bɛ o ta doniw na ɲɔgɔmɛw kɔ ra. O tun bɛ tagara ni o ye Misiran.
25 Depois, assentaram-se a comer pão, e levantaram os olhos, e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade; e seus camelos traziam especiarias, e bálsamo, e mirra; e iam levar isso ao Egito.
26 O ra, Zuda k’a fɔ a balemaw ye ko: «Ni an ka an dɔgɔnin faga k’a dogo, o bɛna mun le ɲa an ye?
26 Então, Judá disse aos seus irmãos: Que proveito haverá em que matemos a nosso irmão e escondamos a sua morte?
27 Aw y’a to an y’a fiyeere Sumayila ta mɔgɔw ma. An kana an boro se a ma k’a faga, sabu an dɔgɔnin lo, an yɛrɛ dɔ lo.»
27 Vinde, e vendamo-lo a estes ismaelitas; e não seja nossa mão sobre ele, porque ele é nosso irmão, nossa carne. E seus irmãos obedeceram.
28 Madiyanka jagokɛbagaw, Sumayila ta mɔgɔw, olugu tɛmɛtɔ, o ka Yusufu sama k’a labɔ kɔlɔn kɔnɔ, k’a fiyeere olugu ma warigbɛ mugan. Sumayila ta mɔgɔw k’a san ka taga ni a ye Misiran.
28 Passando, pois, os mercadores midianitas, tiraram, e alçaram a José da cova, e venderam José por vinte moedas de prata aos ismaelitas, os quais levaram José ao Egito.
29 Ayiwa, Rubɛn sekɔra ka na kɔlɔnda ra, ko a bɛna Yusufu labɔ. A nana a ye ko Yusufu tɛ kɔlɔn kɔnɔ tuun. A jusu kasira, fɔ a k’a ta derege mina k’a faran.
29 Tornando, pois, Rúben à cova, eis que José não estava na cova; então, rasgou as suas vestes,
30 A nana a dɔgɔcɛw fɛ ka na a fɔ o ye ko: «E! Den tɛ kɔlɔn kɔnɔ tuun! Ne bɛna taga min ni nin ko ye?»
30 e tornou a seus irmãos, e disse: O moço não aparece; e, eu, aonde irei?
31 O ka Yusufu ta forokiyanin ta, ka bakɔrɔnin dɔ faga, ka forokiyanin don o jori ra.
31 Então, tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e tingiram a túnica no sangue.
32 O kɔ, o ka Yusufu ta forokiyanin bla ka taga a di a facɛ ma k’a fɔ a ye ko: «An ka forokiya nin ye kongo kɔnɔ; a flɛ ni a kɛra i dencɛ ta forokiya lo walama ni o tɛ.»
32 E enviaram a túnica de várias cores, e fizeram levá-la a seu pai, e disseram: Temos achado esta túnica; conhece agora se esta será ou não a túnica de teu filho.
33 Yakuba k’a flɛ, k’a ye ko a dencɛ ta derege lo. A ko: «E! Ne dencɛ ta derege lo; wara dɔ le k’a domu. E! Wara dɔ le ka Yusufu tigɛtigɛ tan!»
33 E conheceu-a e disse: É a túnica de meu filho; uma besta-fera o comeu, certamente foi despedaçado José.
34 Yakuba k’a ta derege mina k’a faran, ka bɔrɔ dɔ don a yɛrɛ ra, ka kasi a dencɛ saya ko ra tere caman.
34 Então, Jacó rasgou as suas vestes, e pôs pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou a seu filho muitos dias.
35 A dencɛw ni a denmusow nana ko o bɛna a jusu saaro, nka a tun t’a fɛ mɔgɔ si ye a jusu saaro. A tun b’a fɔra ko: «Ne bɛna to kasi le ra fɔ ka na sa ka taga lahara ne dencɛ nɔ fɛ.» A tora ka kasi.
35 E levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; recusou, porém, ser consolado e disse: Na verdade, com choro hei de descer ao meu filho até à sepultura. Assim, o chorou seu pai.
36 Ayiwa, Madiyanka jagokɛbagaw tagara Yusufu fiyeere Misiran, Farawona ta sorasiw kuntigiba ma; o tɔgɔ ye ko Potifari.
36 E os midianitas venderam-no no Egito a Potifar, eunuco de Faraó, capitão da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.