Gênesis 37

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ayiwa, Yakuba sigira Kanaana jamana ra. A facɛ fana tun sigira o jamana le ra.
1 Habitou Jacó na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Yakuba dencɛw ta kow flɛ nin ye.
2 Esta é a história de Jacó. Tendo José dezessete anos, apascentava os rebanhos com seus irmãos; sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 Yusufu ko le tun ka di Yakuba ye ka tɛmɛ a ta den tɔw bɛɛ kan, sabu a tun ka Yusufu sɔrɔ k’a kɔrɔnin to; o kosɔn Yakuba tun ka forokiya ɲumannin ɲɛgɛnɲɛgɛnman dɔ karan Yusufu ye.
3 Ora, Israel amava mais a José que a todos os seus filhos, porque era filho da sua velhice; e fez-lhe uma túnica talar de mangas compridas.
4 Yusufu kɔrɔcɛw k’a ye ko o facɛ bɛ Yusufu le kanuna ka tɛmɛ olugu kan minkɛ, o ka Yusufu kɔninya; hali kumaɲuman yɛrɛ tun tɛ se ka bɔ o da ra k’a fɔ Yusufu ye tuun.
4 Vendo, pois, seus irmãos que o pai o amava mais que a todos os outros filhos, odiaram-no e já não lhe podiam falar pacificamente.
5 Lon dɔ, Yusufu nana siko dɔ kɛ; a ka o lakari a kɔrɔcɛw ye minkɛ, o ka dɔ fara o ta kɔninya kan.
5 Teve José um sonho e o relatou a seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 A k’a fɔ o ye ko: «Aw ye sabari ka ne ta siko lamɛn!
6 Pois lhes disse: Rogo-vos, ouvi este sonho que tive:
7 Ne sikora k’a ye ko an tun bɛ foro ra, an bɛ siman tigɛra k’a siri. Ne ta simansiri nana wuri ka lɔ, aw ta simansiriw nana ne ta lamini ka biribiri a kɔrɔ k’a kɛ i n’a fɔ o bɛ a bonyara.»
7 Atávamos feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé; e os vossos feixes o rodeavam e se inclinavam perante o meu.
8 Yusufu kɔrɔcɛw ko: «O tuma ele bɛ a miiri ko ele le bɛna sigi an kunna ka kɛ an ta masacɛ ye kɛ.» O k’a kɔninya tuun o siko kosɔn, ani o kumaw kosɔn.
8 Então, lhe disseram seus irmãos: Reinarás, com efeito, sobre nós? E sobre nós dominarás realmente? E com isso tanto mais o odiavam, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Ayiwa, Yusufu nana siko dɔ wɛrɛ kɛ; a ka o fana fɔ a kɔrɔcɛw ye. A ko: «Ne ka siko dɔ wɛrɛ kɛ tuun; ne ka tere ni karo ni lolo tan ni kelen ye, o nana o yɛrɛ majigi ne kɔrɔ.»
9 Teve ainda outro sonho e o referiu a seus irmãos, dizendo: Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam perante mim.
10 A ka o siko fɔ a facɛ ni a kɔrɔcɛw ye. A facɛ sɔngɔra a ra, k’a fɔ a ye ko: «Nin siko kɔrɔ le ye di? O tuma i b’a fɛ ne ni i bamuso ni i kɔrɔcɛw, an bɛɛ le ye na an kinbiri gban ele kɔrɔ kɛ?»
10 Contando-o a seu pai e a seus irmãos, repreendeu-o o pai e lhe disse: Que sonho é esse que tiveste? Acaso, viremos, eu e tua mãe e teus irmãos, a inclinar-nos perante ti em terra?
11 A ɲangboya donna a kɔrɔcɛw ra; nka a facɛ ka o kumaw to a yɛrɛ kɔnɔ.
11 Seus irmãos lhe tinham ciúmes; o pai, no entanto, considerava o caso consigo mesmo.
12 Ayiwa, Yusufu kɔrɔcɛw tun tagara Sikɛmu ni o facɛ ta bɛganw ye.
12 E, como foram os irmãos apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 Lon dɔ, Yusufu facɛ Yakuba ko a ma ko: «I kɔrɔcɛw tagara ni bɛganw ye Sikɛmu; na, ne bɛ i ci o fɛ.» Yusufu nana.
13 perguntou Israel a José: Não apascentam teus irmãos o rebanho em Siquém? Vem, enviar-te-ei a eles. Respondeu-lhe José: Eis-me aqui.
14 Yakuba ko: «Taga a flɛ, ni i kɔrɔcɛw ka kɛnɛ, ani ni foyi tɛ bɛganw na; i ye na o kibaroya fɔ ne ye.»
14 Disse-lhe Israel: Vai, agora, e vê se vão bem teus irmãos e o rebanho; e traze-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 Ayiwa, cɛ dɔ tagara bɛn ni Yusufu yaalayaalatɔ ye kongo kɔnɔ. A k’a ɲininka ko: «Ele bɛ mun le ɲinina?»
15 E um homem encontrou a José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: Que procuras?
16 Yusufu ko: «Ne bɛ ne kɔrɔcɛw le yɔrɔ ɲinina. O bɛ min le? Sabari ka o yɔrɔ yira ne ra.»
16 Respondeu: Procuro meus irmãos; dize-me: Onde apascentam eles o rebanho?
17 Cɛ ko: «O bɔra yan; sabu ne tun k’a mɛn o fɛ ko o bɛ taga Dotan.»
17 Disse-lhe o homem: Foram-se daqui, pois ouvi-os dizer: Vamos a Dotã. Então, seguiu José atrás dos irmãos e os achou em Dotã.
18 A kɔrɔcɛw k’a ye yɔrɔjan a bɛ nana. Sani a ye se o ma, o ka janfa siri a kama ko o b’a faga.
18 De longe o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 O ko: «An ta sikobagawara natɔ ye nin ye.
19 E dizia um ao outro: Vem lá o tal sonhador!
20 Aw ye na an ye a faga, k’a firi kɔlɔnkolon dɔ kɔnɔ. An bɛ taga a fɔ ko wara dɔ le k’a faga k’a domu. A ta sikow bɛna kɛ min ye, an bɛna o ye.»
20 Vinde, pois, agora, matemo-lo e lancemo-lo numa destas cisternas; e diremos: Um animal selvagem o comeu; e vejamos em que lhe darão os sonhos.
21 Rubɛn ka o kuma mɛn minkɛ, ale tun b’a fɛ ka Yusufu kisi ka bɔ o boro; a ko: «An kana a to a ye sa.»
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: Não lhe tiremos a vida.
22 Rubɛn k’a fɔ tuun ko: «Aw kana a faga; aw ye a firi kɔlɔnkolon kɔnɔ, kongo kɔnɔ yan; aw kana aw boro se a ma.»
22 Também lhes disse Rúben: Não derrameis sangue; lançai-o nesta cisterna que está no deserto, e não ponhais mão sobre ele; isto disse para o livrar deles, a fim de o restituir ao pai.
23 Ayiwa, Yusufu nana se o kɔrɔ minkɛ, o k’a ta forokiya ɲumannin ɲɛgɛnɲɛgɛnman sama ka bɔ a kan na.
23 Mas, logo que chegou José a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia.
24 O k’a mina k’a firi kɔlɔnkolon kɔnɔ. Ji foyi tun tɛ kɔlɔn kɔnɔ.
24 E, tomando-o, o lançaram na cisterna, vazia, sem água.
25 O kɔ, o sigira ka domuni kɛ. O nana flɛri kɛ, ka Sumayila ta mɔgɔ dɔw natɔ ye ni o ta ɲɔgɔmɛw ye ka bɔ Galadi. Wusunanw, ani kasadiyananw, ani latikɔlɔn tun bɛ o ta doniw na ɲɔgɔmɛw kɔ ra. O tun bɛ tagara ni o ye Misiran.
25 Ora, sentando-se para comer pão, olharam e viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade; seus camelos traziam arômatas, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 O ra, Zuda k’a fɔ a balemaw ye ko: «Ni an ka an dɔgɔnin faga k’a dogo, o bɛna mun le ɲa an ye?
26 Então, disse Judá a seus irmãos: De que nos aproveita matar o nosso irmão e esconder-lhe o sangue?
27 Aw y’a to an y’a fiyeere Sumayila ta mɔgɔw ma. An kana an boro se a ma k’a faga, sabu an dɔgɔnin lo, an yɛrɛ dɔ lo.»
27 Vinde, vendamo-lo aos ismaelitas; não ponhamos sobre ele a mão, pois é nosso irmão e nossa carne. Seus irmãos concordaram.
28 Madiyanka jagokɛbagaw, Sumayila ta mɔgɔw, olugu tɛmɛtɔ, o ka Yusufu sama k’a labɔ kɔlɔn kɔnɔ, k’a fiyeere olugu ma warigbɛ mugan. Sumayila ta mɔgɔw k’a san ka taga ni a ye Misiran.
28 E, passando os mercadores midianitas, os irmãos de José o alçaram, e o tiraram da cisterna, e o venderam por vinte siclos de prata aos ismaelitas; estes levaram José ao Egito.
29 Ayiwa, Rubɛn sekɔra ka na kɔlɔnda ra, ko a bɛna Yusufu labɔ. A nana a ye ko Yusufu tɛ kɔlɔn kɔnɔ tuun. A jusu kasira, fɔ a k’a ta derege mina k’a faran.
29 Tendo Rúben voltado à cisterna, eis que José não estava nela; então, rasgou as suas vestes.
30 A nana a dɔgɔcɛw fɛ ka na a fɔ o ye ko: «E! Den tɛ kɔlɔn kɔnɔ tuun! Ne bɛna taga min ni nin ko ye?»
30 E, voltando a seus irmãos, disse: Não está lá o menino; e, eu, para onde irei?
31 O ka Yusufu ta forokiyanin ta, ka bakɔrɔnin dɔ faga, ka forokiyanin don o jori ra.
31 Então, tomaram a túnica de José, mataram um bode e a molharam no sangue.
32 O kɔ, o ka Yusufu ta forokiyanin bla ka taga a di a facɛ ma k’a fɔ a ye ko: «An ka forokiya nin ye kongo kɔnɔ; a flɛ ni a kɛra i dencɛ ta forokiya lo walama ni o tɛ.»
32 E enviaram a túnica talar de mangas compridas, fizeram-na levar a seu pai e lhe disseram: Achamos isto; vê se é ou não a túnica de teu filho.
33 Yakuba k’a flɛ, k’a ye ko a dencɛ ta derege lo. A ko: «E! Ne dencɛ ta derege lo; wara dɔ le k’a domu. E! Wara dɔ le ka Yusufu tigɛtigɛ tan!»
33 Ele a reconheceu e disse: É a túnica de meu filho; um animal selvagem o terá comido, certamente José foi despedaçado.
34 Yakuba k’a ta derege mina k’a faran, ka bɔrɔ dɔ don a yɛrɛ ra, ka kasi a dencɛ saya ko ra tere caman.
34 Então, Jacó rasgou as suas vestes, e se cingiu de pano de saco, e lamentou o filho por muitos dias.
35 A dencɛw ni a denmusow nana ko o bɛna a jusu saaro, nka a tun t’a fɛ mɔgɔ si ye a jusu saaro. A tun b’a fɔra ko: «Ne bɛna to kasi le ra fɔ ka na sa ka taga lahara ne dencɛ nɔ fɛ.» A tora ka kasi.
35 Levantaram-se todos os seus filhos e todas as suas filhas, para o consolarem; ele, porém, recusou ser consolado e disse: Chorando, descerei a meu filho até à sepultura. E de fato o chorou seu pai.
36 Ayiwa, Madiyanka jagokɛbagaw tagara Yusufu fiyeere Misiran, Farawona ta sorasiw kuntigiba ma; o tɔgɔ ye ko Potifari.
36 Entrementes, os midianitas venderam José no Egito a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.