Gênesis 29
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARIB
1 Yakuba wurira ka sira mina ka taga terebɔyanfan jamana fan fɛ.
1 Então pôs-se Jacó a caminho e chegou à terra dos filhos do Oriente.
2 A tagara kɔlɔn dɔ ye kongo kɔnɔ. Sagakuru saba tun bɛ yi, o sagaw tun lanin bɛ kɔlɔnda ra. O tun bɛ o sagaw lamin o kɔlɔn le ra. O tun bɛ kɔlɔn datugu ni kabakuru min ye, o kabakuru tun ka bon kosɛbɛ.
2 E olhando, viu ali um poço no campo, e três rebanhos de ovelhas deitadas junto dele; pois desse poço se dava de beber aos rebanhos; e havia uma grande pedra sobre a boca do poço.
3 O tun bɛ sagaw bɛɛ lajɛn o yɔrɔ le ra; ni sagaw bɛɛ nana, o bɛ sɔrɔ ka kabakuruba kolonkolon ka bɔ kɔlɔn da ra, ka sagaw lamin. Ni sagaw minna, o bɛ kabakuruba kolonkolon k’a bla kɔlɔn da ra tuun.
3 Ajuntavam-se ali todos os rebanhos; os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a pôr a pedra no seu lugar sobre a boca do poço.
4 Yakuba ka o sagagbɛnbagaw ɲininka ko: «Ne balemaw, aw bɔra yɔrɔ juman le?» O ko: «Anw bɔra Karan le.»
4 Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam eles: Somos de Harã.
5 Yakuba ko: «Yala aw ka Laban lɔn wa, Nahɔri dencɛ?» O ko: «An k’a lɔn.»
5 Perguntou-lhes mais: Conheceis a Labão, filho de Naor; Responderam: Conhecemos.
6 Yakuba ko: «Yala a ka kɛnɛ wa?» O ko: «A ka kɛnɛ kosɛbɛ. A denmuso Rasɛli yɛrɛ natɔ ye nin ye, ni sagaw ye.»
6 Perguntou-lhes ainda: vai ele bem? Responderam: Vai bem; e eis ali Raquel, sua filha, que vem chegando com as ovelhas.
7 Ayiwa, Yakuba ko sagagbɛnbagaw ma ko: «Sagaw lajɛntuma ma se fɔlɔ dɛ! Aw m’a ye ko tere tɔ ka jan hali bi wa? Aw ye sagaw to o ye min, o kɔ, aw ye taga ni o ye, o ye bin ɲimi.»
7 Disse ele: Eis que ainda vai alto o dia; não é hora de se ajuntar o gado; dai de beber às ovelhas, e ide apascentá-las.
8 Sagagbɛnbagaw ko: «An tɛ se ka o kɛ; fɔ sagaw bɛɛ le ye lajɛn fɔlɔ, an bɛ sɔrɔ ka kabakuru kolonkolon ka bɔ kɔlɔnda ra, ka sagaw lamin.»
8 Responderam: Não podemos, até que todos os rebanhos se ajuntem, e seja removida a pedra da boca do poço; assim é que damos de beber às ovelhas.
9 Ka Yakuba to o kuma ra ni sagagbɛnbagaw ye, Rasɛli sera ni a facɛ ta sagaw ye. Ale le tun bɛ o sagaw gbɛnna.
9 Enquanto Jacó ainda lhes falava, chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porquanto era ela quem as apascentava.
10 Yakuba ka Rasɛli ye minkɛ, a belencɛ Laban denmuso, ani a belencɛ ta sagaw, a tagara kabakuru kolonkolon ka bɔ kɔlɔnda ra, k’a belencɛ Laban ta sagaw lamin.
10 Quando Jacó viu a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, irmão de sua mãe, chegou-se, revolveu a pedra da boca do poço e deu de beber às ovelhas de Labão, irmão de sua mãe.
11 Yakuba ka Rasɛli fo ni kanuya ye, ka kasi kosɛbɛ.
11 Então Jacó beijou a Raquel e, levantando a voz, chorou.
12 A k’a fɔ Rasɛli ye ko ale ye a facɛ ta mɔgɔ le ye; ko ale ye a facɛ dɔgɔmuso Rebeka dencɛ le ye. Rasɛli borira ka taga so ka taga o fɔ a facɛ ye.
12 E Jacó anunciou a Raquel que ele era irmão de seu pai, e que era filho de Rebeca. Raquel, pois foi correndo para anunciá-lo a, seu pai.
13 Kabini Laban k’a dɔgɔmuso dencɛ Yakuba ko mɛn, a borira ka taga a nɔ fɛ, ka taga a boro melege a ma, k’a fo ni kanuya ye, ka taga ni a ye so kɔnɔ. Ko minw ka Yakuba sɔrɔ, a ka o bɛɛ lakari Laban ye.
13 Quando Labão ouviu essas novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou à sua casa. E Jacó relatou a Labão todas essas, coisas.
14 Laban ka o mɛn minkɛ, a ko: «Ka can fɔ, ele ni ne bɛɛ ye mɔgɔ kelen le ye.» Yakuba tora Laban fɛ ka na se fɔ karo kelen.
14 Disse-lhe Labão: Verdadeiramente tu és meu osso e minha carne. E Jacó ficou com ele um mês inteiro.
15 Lon dɔ, Laban nana a fɔ Yakuba ye ko: «Ne ta mɔgɔ le bɛ i ye, o ye can ye, nka o bɛɛ n’a ta, i man kan ka baara kɛ ne ye gbansan. I sara ka kan ka kɛ min ye, o fɔ ne ye.»
15 Depois perguntou Labão a Jacó: Por seres meu irmão hás de servir-me de graça? Declara-me, qual será o teu salário?
16 Ayiwa, o y’a sɔrɔ denmuso fla tun bɛ Laban fɛ. Kɔrɔmusoman tɔgɔ tun ye ko Leya; a dɔgɔmuso le tun ye Rasɛli ye.
16 Ora, Labão tinha duas filhas; o nome da mais velha era Léia, e o da mais moça Raquel.
17 Leya ɲadenw le tun cɛ ka ɲi; nka Rasɛli fari tun cɛ ka ɲi, a ɲada fana tun cɛ ka ɲi.
17 Léia tinha os olhos enfermos, enquanto que Raquel era formosa de porte e de semblante.
18 Rasɛli ko le tun ka di Yakuba ye. A ko Laban ma ko: «Ne bɛna baara kɛ i ye san wolonfla i denmuso flanan Rasɛli kosɔn.»
18 Jacó, porquanto amava a Raquel, disse: Sete anos te servirei para ter a Raquel, tua filha mais moça.
19 Laban ko: «Ne ye a di ele ma, o ka fisa ne ye a di mɔgɔ wɛrɛ ma. To ni ne ye yan.»
19 Respondeu Labão: Melhor é que eu a dê a ti do que a outro; fica comigo.
20 O cogo ra, Yakuba tora Laban fɛ ka baara kɛ fɔ san wolonfla Rasɛli kosɔn. Nka Rasɛli diyanya kosɔn, o san wolonfla kɛra a ɲa na i ko tere dama dɔrɔn.
20 Assim serviu Jacó sete anos por causa de Raquel; e estes lhe pareciam como poucos dias, pelo muito que a amava.
21 San wolonfla bannin kɔ, Yakuba ko Laban ma ko: «Ne ta muso di ne ma sisan sabu wagati min tun yirara, o dafara; ne b’a fɛ ka jɛn ni a ye sisan.»
21 Então Jacó disse a Labão: Dá-me minha mulher, porque o tempo já está cumprido; para que eu a tome por mulher.
22 Laban ka o yɔrɔ mɔgɔw bɛɛ lajɛn, ka domuniba tobi, o ka o yɛrɛ ɲanagbɛ.
22 Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar, e fez um banquete.
23 Ayiwa, su fɛ, Laban k’a denmuso Leya ta ka taga ni a ye Yakuba fɛ. Yakuba sira ni a ye o su fɛ.
23 À tarde tomou a Léia, sua filha e a trouxe a Jacó, que esteve com ela.
24 Laban tun k’a ta baaradenmuso dɔ di Leya ma, k’a kɛ a ta baaradenmuso ye. O tɔgɔ tun ye ko Zilipa.
24 E Labão deu sua serva Zilpa por serva a Léia, sua filha.
25 Dugu nana gbɛ minkɛ, Yakuba k’a ye ko Leya lo. A ko Laban ma ko: «I ka mun le kɛ ne ra tan? O tuma ne ma baara kɛ i ye Rasɛli le kosɔn wa? Mun kosɔn i ka ne janfa?»
25 Quando amanheceu, eis que era Léia; pelo que perguntou Jacó a Labão: Que é isto que me fizeste? Porventura não te servi em troca de Raquel? Por que, então, me enganaste?
26 Laban ko: «An ta landa ra yan, an tɛ se ka dɔgɔmuso di furu ra kɔrɔmuso ɲa.
26 Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra; não se dá a menor antes da primogênita.
27 Lɔgɔkun tɔ kɛ ni Leya ye. Ni lɔgɔkun banna, an bɛna dɔgɔmusoman fana di i ma, ni i ka san wolonfla wɛrɛ baara kɛ ne fɛ.»
27 Cumpre a semana desta; então te daremos também a outra, pelo trabalho de outros sete anos que ainda me servirás.
28 Yakuba k’a kɛ ten; a ka lɔgɔkun tɔ kɛ ni Leya ye. O kɔ, Laban k’a denmuso Rasɛli fana di a ma.
28 Assim fez Jacó, e cumpriu a semana de Léia; depois Labão lhe deu por mulher sua filha Raquel.
29 Laban k’a ta baaradenmuso dɔ di Rasɛli ma; o tɔgɔ tun ye ko Bila.
29 E Labão deu sua serva Bila por serva a Raquel, sua filha.
30 Yakuba jɛnna ni Rasɛli fana ye. Ale le ko diyara a ye ka tɛmɛ Leya kan; Yakuba ka baara kɛ Laban ye tuun fɔ san wolonfla.
30 Então Jacó esteve também com Raquel; e amou a Raquel muito mais do que a Léia; e serviu com Labão ainda outros sete anos.
31 Matigi Ala k’a ye ko Leya ko tun man di Yakuba ye; o kosɔn Ala ka denworo nɔgɔya Leya ma, nka Rasɛli ma se ka den sɔrɔ.
31 Viu, pois, o Senhor que Léia era desprezada e tornou-lhe fecunda a madre; Raquel, porém, era estéril.
32 Leya nana kɔnɔ ta ka dencɛ woro; a k’a tɔgɔ la ko Rubɛn, ko: «Matigi Ala ka ne ta sɛgɛ ye; sisan ne cɛ bɛna ne kanu.»
32 E Léia concebeu e deu à luz um filho, a quem chamou Rúben; pois disse: Porque o Senhor atendeu à minha aflição; agora me amará meu marido.
33 A nana kɔnɔ ta tuun, ka dencɛ wɛrɛ woro; a ko: «Matigi Ala k’a mɛn ko ne ko man di ne cɛ ye, o kosɔn a ka nin fana di ne ma.» A ka o tɔgɔ la ko Simeyɔn.
33 Concebeu outra vez, e deu à luz um filho; e disse: Porquanto o Senhor ouviu que eu era desprezada, deu-me também este. E lhe chamou Simeão.
34 Leya ka kɔnɔ ta tuun ka dencɛ wɛrɛ woro; a ko: «Sisan kɔni ne cɛ bɛna nɔrɔ ne ra, sabu ne ka dencɛ saba le woro a ye.» O kosɔn a ka o tɔgɔ la ko Levi.
34 Concebeu ainda outra vez e deu à luz um filho e disse: Agora esta vez se unirá meu marido a mim, porque três filhos lhe tenho dado. Portanto lhe chamou Levi.
35 A ka kɔnɔ wɛrɛ ta ka dencɛ naaninan woro. A ko: «Sisan ne bɛna Matigi tando le.» O kosɔn a ka o tɔgɔ la ko Zuda.
35 De novo concebeu e deu à luz um filho; e disse: Esta vez louvarei ao Senhor. Por isso lhe chamou Judá. E cessou de ter filhos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.