Gênesis 19
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NAA
1 Ayiwa, o mɛlɛkɛ fla tagara se Sodɔmu o lon wulada fɛ. Lutu tun siginin bɛ dugu donda ra. A ka o ye minkɛ, a wurira ka taga o kunbɛn. A k’a kinbiri gban, k’a ɲa biri dugu ma ka o fo ni bonya ye.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram a Sodoma. Ló estava sentado junto ao portão da cidade. Quando viu os anjos, levantou-se e, indo ao encontro deles, prostrou-se com o rosto em terra
2 A ko: «Ne matigicɛw, aw ye sabari ka na jigi aw ta jɔncɛ ta so, janko ne ye ji di aw ma, aw ye aw senw ko. O kɔ, aw bɛ si yan. Aw bɛna wuri sini sɔgɔmada joona fɛ, ka taga aw ta tagama fɛ.» Mɛlɛkɛw ka Lutu jaabi ko: «Ɔn-ɔn, an bɛna si kɛnɛ ma yan.»
2 e lhes disse: — Por favor, meus senhores, venham para a casa deste servo de vocês. Poderão passar a noite, lavar os pés, levantar-se de madrugada e seguir o seu caminho. Mas eles responderam: — Não; passaremos a noite na praça.
3 Nka Lutu kumana o fɛ k’a gbɛlɛya, fɔ o tagara ni a ye ka taga jigi a ta so. A ka domuniba labɛn o ye, ka burufunubari kɛ o ye. O ka domuni kɛ.
3 Ló insistiu tanto, que eles foram e entraram na casa dele. Deu-lhes um banquete, fez assar uns pães sem fermento, e eles comeram.
4 Dɔɔnin kɛra, Sodɔmu dugumɔgɔw nana bon lamini, k’a sɔrɔ lonanw yɛrɛ tun ma la fɔlɔ. Denmisɛn o, mɔgɔkɔrɔba o, o bɛɛ le tun nana.
4 Mas, antes que eles se deitassem, os homens daquela cidade cercaram a casa. Eram os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados.
5 O ka Lutu wele k’a fɔ a ye ko: «Mɔgɔ minw nana i fɛ bi su fɛ, o bɛ min le? O labɔ yan, an bɛ jɛn ni o ye.»
5 E chamaram Ló e lhe disseram: — Onde estão os homens que, à noitinha, entraram na sua casa? Traga-os aqui fora para que abusemos deles.
6 Lutu bɔra ka na o kɔ kɛnɛ ma, ka bon dasɔgɔ lonanw da ra yi.
6 Então Ló foi até a porta, fechou-a atrás de si
7 A ko mɔgɔw ma ko: «Ne balemaw, aw ye sabari, aw kana sɔn nin kojugu ɲɔgɔn ma.
7 e lhes disse: — Meus irmãos, peço-lhes que não cometam essa maldade.
8 Ne denmuso fla bɛ yan, o si ma cɛko lɔn fɔlɔ; ne bɛna olugu labɔ aw fɛ kɛnɛ ma yan. Ni fɛn o fɛn ka aw diya, aw ye o kɛ olugu ra. Aw kana foyi kɛ nin mɔgɔw ra; sabu o nana jigi ne ta so le.»
8 Olhem aqui! Tenho duas filhas, virgens, e vou trazê-las para vocês. Façam com elas o que quiserem, porém não façam nada a estes homens, porque se acham sob a proteção do meu teto.
9 Mɔgɔw k’a fɔ Lutu ye ko: «Ele ye bɔ yi dɛ!» Dɔw ko: «Aw ye cɛ nin flɛ dɛ! Ale min ye lonan ye, ale nana kɛ ko a bɛ sariya yira an na sisan!»
9 Eles, porém, disseram: — Saia daí! E acrescentaram: — Ele é estrangeiro, veio morar entre nós e pretende ser juiz em tudo? Vamos fazer com você pior do que com eles. E atiraram-se contra o homem, contra Ló, e se aproximaram para arrombar a porta.
10 O tuma ra, mɛlɛkɛ fla ka da yɛlɛ ka Lutu mina k’a ladon bon kɔnɔ, ka da sɔgɔ.
10 Porém os homens, estendendo a mão, puxaram Ló para dentro e fecharam a porta.
11 Mɔgɔ minw bɛɛ tun bɛ bonda ra, mɛlɛkɛw ka olugu bɛɛ fiyen; k’a ta denmisɛnw na ka taga a bla mɔgɔkɔrɔbaw ra, o bɛɛ. A kɛra ten, o ka da yɔrɔɲini ka dɛsɛ.
11 E feriram de cegueira os que estavam do lado de fora, desde o menor até o maior, de modo que se cansaram à procura da porta.
12 Mɛlɛkɛ fla k’a fɔ Lutu ye ko: «Mɔgɔ o mɔgɔ ye i ta mɔgɔ ye yan, i burancɛw, i dencɛw, i denmusow, mɔgɔ o mɔgɔ ye i ta mɔgɔ ye yan, o bɛɛ labɔ dugu nin kɔnɔ.
12 Então os homens disseram a Ló: — Você tem aqui mais alguém dos seus? Genro, filhos, filhas, todos quantos você tem na cidade, faça-os sair daqui,
13 An bɛna nin dugu bɛɛ halaki le; sabu o bɛ nin dugumɔgɔw jarakira kojugu minw na, o jarakikow cayara ka tɛmɛ a dan kan Matigi Ala ɲa kɔrɔ. O kosɔn Matigi Ala ka an ci ka na dugu halaki.»
13 pois vamos destruir este lugar, porque o seu clamor tem aumentado, chegando até a presença do Senhor , e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Ayiwa, Lutu bɔra ka taga kuma a burancɛw fɛ, minw tun bɛna a denmusow furu; a ko o ma ko: «Aw ye wuri, an ye taga ka bɔ dugu nin kɔnɔ, sabu Matigi Ala bɛna dugu halaki!» Nka a kɛra a burancɛw ɲa na i ko Lutu bɛ toron le kɛra o fɛ.
14 Então Ló saiu e foi falar com os seus genros, os que estavam para casar com as suas filhas. Ele disse: — Levantem-se e saiam deste lugar, porque o Mas eles pensaram que Ló estava brincando.
15 Kɛnɛbɔda fɛ, mɛlɛkɛw kumana Lutu fɛ tuun, ka a gbɛlɛya a ma; o ko: «Wuri, i ta muso boro mina, ani i denmuso fla minw bɛ i fɛ yan, janko kiti min bɛna ben nin dugu kan, aw fana kana na halaki o kiti ra ni o ye.»
15 Ao amanhecer, os anjos apressaram Ló, dizendo: — Levante-se, pegue a sua mulher e as suas duas filhas, que aqui se encontram, e saia daqui, para que você não morra quando a cidade for castigada.
16 Ayiwa, mɛlɛkɛw nana a ye ko o tɛ teliyara minkɛ, o ka Lutu mina a boro ma, ani a muso, ni a denmuso fla. Mɛlɛkɛw bɔra ni o ye ka taga o bla dugu kɔ fɛ; sabu Matigi Ala tun b’a fɛ ka o tanga.
16 Como, porém, ele se demorasse, aqueles homens o pegaram pela mão, a ele, a sua mulher e as duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e o tiraram, e o puseram fora da cidade.
17 O bɔnin kɔ dugu kɔnɔ, mɛlɛkɛ kelen ko Lutu ma ko: «Aw ye bori ka aw yɛrɛ kisi. Aw kana flɛri kɛ kɔ fɛ, aw fana kana lɔ kɛnɛgbɛba nin yɔrɔ si ra. Aw ye bori ka taga fɔ kuruw fan fɛ, janko aw kana halaki.»
17 Havendo-os levado para fora, um deles disse: — Corra, para sair daqui com vida! Não olhe para trás, nem pare em toda a campina. Fuja para o monte, para que você não morra.
18 Lutu ko: «E! Matigi, an tɛna se ka o yɔrɔ sɔrɔ.
18 Mas Ló disse a eles: — Assim não, meu Senhor!
19 Aw makarira an na, aw ɲana an ma ka an kisi ka na se fɔ yan; nka an kɔni tɛna se ka bori ka se fɔ kuruw yɔrɔ ra, sabu sani an ye se yi, cɛnri bɛna kɛ, anw fana bɛna halaki.
19 Eis que o teu servo encontrou favor diante dos teus olhos, e engrandeceste a tua misericórdia para comigo, salvando-me a vida. Mas não posso fugir para o monte, pois receio que a destruição vá me alcançar, e eu morra.
20 Dugu dɔ flɛ nin ye, o yɔrɔ man jan. An bɛ se ka bori ka se o ma, ka taga dogo yi; o dugu fana man bon. E! Aw ye sabari k’a to an ye taga dogo o dugudennin na, janko an ye kisi. Duguba tɛ o. Aw y’a to an ye taga an yɛrɛ kisi o yɔrɔ ra.»
20 Eis aqui perto uma cidadezinha para a qual eu posso fugir. Ela é bem pequena. Permita que eu fuja para lá — ela é bem pequena, não é verdade? —, e nela poderei salvar a minha vida.
21 Mɛlɛkɛ ko: «Ne bɛ o kelen fana kɛ aw ye tuun. I ka dugu min ko fɔ, ne tɛna o halaki.
21 O anjo respondeu: — Quanto a isso, estou de acordo, para não destruir a cidade de que você acaba de falar.
22 Aw ye teliya ka taga dogo yi, sabu ni aw ma se yi, ne tɛna se ka foyi kɛ.»
22 Vá depressa e refugie-se nela; pois nada posso fazer, enquanto você não tiver chegado lá. Por isso, a cidade recebeu o nome de Zoar.
23 Teresun wurituma le kɛra Lutu dontuma ye Sowari dugu kɔnɔ.
23 O sol estava nascendo sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 O tuma ra Matigi Ala ka kiribi ni tasuma lajigi Sodɔmu dugu ni Gomɔri dugu kan i ko sanji. Matigi Ala yɛrɛ le tun ka o kɛ.
24 Então o Senhor fez chover enxofre e fogo sobre Sodoma e Gomorra. Isso veio da parte do Senhor , desde os céus.
25 A ka o duguw bɛɛ jɛni, ani o kɛnɛgbɛ bɛɛ, ani a dugumɔgɔw bɛɛ, ani a yirisunw bɛɛ.
25 Ele destruiu aquelas cidades, e toda a campina, e todos os moradores das cidades, e o que nascia na terra.
26 Ayiwa, o tagatɔ, Lutu ta muso k’a kɔflɛ; a yɛlɛmana ka kɛ kɔgɔkuru ye.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e virou uma estátua de sal.
27 Ayiwa, o dugusagbɛ sɔgɔmada joona fɛ, Iburahima tun kumana ni Matigi Ala ye yɔrɔ min na, a wurira ka taga o yɔrɔ kelen na.
27 Na manhã seguinte, Abraão se levantou de madrugada e foi para o lugar onde tinha estado na presença do Senhor .
28 A k’a ɲa kɔrɔta ka flɛri kɛ Sodɔmu ni Gomɔri duguw fan fɛ, ani o yɔrɔ kɛnɛgbɛba bɛɛ ra. A ka sisiba dɔ wuritɔ ye ka bɔ yi i ko dibiba dɔ sisi.
28 Abraão olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina e viu que da terra subia fumaça, como se fosse a fumaça de uma fornalha.
29 Lon min Ala tun bɛ o kɛnɛgbɛba ta duguw halakira, a hakiri tora Iburahima ra; o kosɔn a ka Lutu kisi ka bɔ tasuma ra. Lutu tun tagara sigi o dugu minw na, o tasuma le ka o duguw bɛɛ halaki.
29 Assim, quando destruiu as cidades da campina, Deus se lembrou de Abraão e tirou Ló do meio da destruição, quando subverteu as cidades em que Ló tinha morado.
30 Ayiwa, Lutu ma sɔn ka to Sowari dugu kɔnɔ. A bɔra ka taga sigi kuruw fanfɛyɔrɔ dɔ ra, sabu a tun bɛ siranna. A tagara to kuruwo dɔ ra, ale ni a denmuso fla.
30 Ló partiu de Zoar e habitou no monte, ele e as duas filhas, porque receavam permanecer em Zoar. Ló habitou numa caverna, e com ele as duas filhas.
31 Lon dɔ, Lutu denmuso kɔrɔba k’a fɔ a dɔgɔmuso ye ko: «An facɛ kɔrɔra; cɛ fana tɛ yan min bɛ se ka an furu i n’a fɔ a bɛ kɛ yɔrɔ tɔw ra cogo min na.
31 Então a primogênita disse à mais moça: — Nosso pai está velho, e não há homem na terra que venha unir-se conosco, segundo o costume de toda terra.
32 A to an ye duvɛn di an facɛ ma, a y’a min ka ɲanamini. Ni o kɛra, an bɛ la ni a ye, janko an ye den sɔrɔ, k’a to an facɛ ta siya kana tunu.»
32 Venha, vamos embebedá-lo com vinho, deitemo-nos com ele e conservemos a descendência de nosso pai.
33 O lon su fɛ, o ka duvɛn di o facɛ ma, a k’a min fɔ ka ɲanamini; kɔrɔmusoman ka taga la ni a ye o lon su fɛ. Facɛ m’a latuma lɔn, a m’a wurituma lɔn fana.
33 Naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a primogênita, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Dugu gbɛra minkɛ, kɔrɔmusoman ko dɔgɔmusoman ma ko: «Su ra ne lara ni an facɛ ye. Bi su fɛ an ye duvɛn dɔ wɛrɛ di a ma tuun, a y’a min fɔ ka ɲanamini; ele ye taga la ni a ye, janko i ye den sɔrɔ, k’a to an facɛ ta siya kana tunu.»
34 No dia seguinte, a primogênita disse à mais nova: — Ontem à noite, deitei-me com o meu pai. Vamos embebedá-lo também esta noite; entre e deite-se com ele, para que preservemos a descendência de nosso pai.
35 O lon su fɛ, o ka duvɛn di o facɛ ma tuun, a k’a min fɔ ka ɲanamini. Dɔgɔmusoman ka taga la ni a ye. Facɛman m’a latuma lɔn, a m’a wurituma lɔn fana.
35 De novo, naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a mais nova, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Ayiwa, denmuso fla nana kɔnɔ ta o facɛ Lutu fɛ o cogo le ra.
36 E assim as duas filhas de Ló ficaram grávidas do próprio pai.
37 Kɔrɔmusoman nana dencɛ woro; a k’a tɔgɔ la ko Mohabu. Ale le kɛra Mohabukaw bɛmacɛ ye ka na se fɔ bi ma.
37 A primogênita deu à luz um filho e lhe deu o nome de Moabe. Este é o pai dos moabitas, até o dia de hoje.
38 Dɔgɔmusoman fana nana dencɛ woro; a k’a tɔgɔ la ko Bɛni Ami. Ale le kɛra Amɔnkaw bɛmacɛ ye ka na se fɔ bi ma.
38 A mais nova também deu à luz um filho e lhe deu o nome de Ben-Ami. Este é o pai dos amonitas, até o dia de hoje.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.