Gênesis 19

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ayiwa, o mɛlɛkɛ fla tagara se Sodɔmu o lon wulada fɛ. Lutu tun siginin bɛ dugu donda ra. A ka o ye minkɛ, a wurira ka taga o kunbɛn. A k’a kinbiri gban, k’a ɲa biri dugu ma ka o fo ni bonya ye.
1 À tarde chegaram os dois anjos a Sodoma. Ló estava sentado à porta de Sodoma e, vendo-os, levantou-se para os receber; prostrou-se com o rosto em terra,
2 A ko: «Ne matigicɛw, aw ye sabari ka na jigi aw ta jɔncɛ ta so, janko ne ye ji di aw ma, aw ye aw senw ko. O kɔ, aw bɛ si yan. Aw bɛna wuri sini sɔgɔmada joona fɛ, ka taga aw ta tagama fɛ.» Mɛlɛkɛw ka Lutu jaabi ko: «Ɔn-ɔn, an bɛna si kɛnɛ ma yan.»
2 e disse: Eis agora, meus senhores, entrai, peço-vos em casa de vosso servo, e passai nela a noite, e lavai os pés; de madrugada vos levantareis e ireis vosso caminho. Responderam eles: Não; antes na praça passaremos a noite.
3 Nka Lutu kumana o fɛ k’a gbɛlɛya, fɔ o tagara ni a ye ka taga jigi a ta so. A ka domuniba labɛn o ye, ka burufunubari kɛ o ye. O ka domuni kɛ.
3 Entretanto, Ló insistiu muito com eles, pelo que foram com ele e entraram em sua casa; e ele lhes deu um banquete, assando-lhes pães ázimos, e eles comeram.
4 Dɔɔnin kɛra, Sodɔmu dugumɔgɔw nana bon lamini, k’a sɔrɔ lonanw yɛrɛ tun ma la fɔlɔ. Denmisɛn o, mɔgɔkɔrɔba o, o bɛɛ le tun nana.
4 Mas antes que se deitassem, cercaram a casa os homens da cidade, isto é, os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados;
5 O ka Lutu wele k’a fɔ a ye ko: «Mɔgɔ minw nana i fɛ bi su fɛ, o bɛ min le? O labɔ yan, an bɛ jɛn ni o ye.»
5 e, chamando a Ló, perguntaram-lhe: Onde estão os homens que entraram esta noite em tua casa? Traze-os cá fora a nós, para que os conheçamos.
6 Lutu bɔra ka na o kɔ kɛnɛ ma, ka bon dasɔgɔ lonanw da ra yi.
6 Então Ló saiu-lhes à porta, fechando-a atrás de si,
7 A ko mɔgɔw ma ko: «Ne balemaw, aw ye sabari, aw kana sɔn nin kojugu ɲɔgɔn ma.
7 e disse: Meus irmãos, rogo-vos que não procedais tão perversamente;
8 Ne denmuso fla bɛ yan, o si ma cɛko lɔn fɔlɔ; ne bɛna olugu labɔ aw fɛ kɛnɛ ma yan. Ni fɛn o fɛn ka aw diya, aw ye o kɛ olugu ra. Aw kana foyi kɛ nin mɔgɔw ra; sabu o nana jigi ne ta so le.»
8 eis aqui, tenho duas filhas que ainda não conheceram varão; eu vo-las trarei para fora, e lhes fareis como bem vos parecer: somente nada façais a estes homens, porquanto entraram debaixo da sombra do meu telhado.
9 Mɔgɔw k’a fɔ Lutu ye ko: «Ele ye bɔ yi dɛ!» Dɔw ko: «Aw ye cɛ nin flɛ dɛ! Ale min ye lonan ye, ale nana kɛ ko a bɛ sariya yira an na sisan!»
9 Eles, porém, disseram: Sai daí. Disseram mais: Esse indivíduo, como estrangeiro veio aqui habitar, e quer se arvorar em juiz! Agora te faremos mais mal a ti do que a eles. E arremessaram-se sobre o homem, isto é, sobre Ló, e aproximavam-se para arrombar a porta.
10 O tuma ra, mɛlɛkɛ fla ka da yɛlɛ ka Lutu mina k’a ladon bon kɔnɔ, ka da sɔgɔ.
10 Aqueles homens, porém, estendendo as mãos, fizeram Ló entrar para dentro da casa, e fecharam a porta;
11 Mɔgɔ minw bɛɛ tun bɛ bonda ra, mɛlɛkɛw ka olugu bɛɛ fiyen; k’a ta denmisɛnw na ka taga a bla mɔgɔkɔrɔbaw ra, o bɛɛ. A kɛra ten, o ka da yɔrɔɲini ka dɛsɛ.
11 e feriram de cegueira os que estavam do lado de fora, tanto pequenos como grandes, de maneira que cansaram de procurar a porta.
12 Mɛlɛkɛ fla k’a fɔ Lutu ye ko: «Mɔgɔ o mɔgɔ ye i ta mɔgɔ ye yan, i burancɛw, i dencɛw, i denmusow, mɔgɔ o mɔgɔ ye i ta mɔgɔ ye yan, o bɛɛ labɔ dugu nin kɔnɔ.
12 Então disseram os homens a Ló: Tens mais alguém aqui? Teu genro, e teus filhos, e tuas filhas, e todos quantos tens na cidade, tira-os para fora deste lugar;
13 An bɛna nin dugu bɛɛ halaki le; sabu o bɛ nin dugumɔgɔw jarakira kojugu minw na, o jarakikow cayara ka tɛmɛ a dan kan Matigi Ala ɲa kɔrɔ. O kosɔn Matigi Ala ka an ci ka na dugu halaki.»
13 porque nós vamos destruir este lugar, porquanto o seu clamor se tem avolumado diante do Senhor, e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Ayiwa, Lutu bɔra ka taga kuma a burancɛw fɛ, minw tun bɛna a denmusow furu; a ko o ma ko: «Aw ye wuri, an ye taga ka bɔ dugu nin kɔnɔ, sabu Matigi Ala bɛna dugu halaki!» Nka a kɛra a burancɛw ɲa na i ko Lutu bɛ toron le kɛra o fɛ.
14 Tendo saído Ló, falou com seus genros, que haviam de casar com suas filhas, e disse-lhes: Levantai-vos, saí deste lugar, porque o Senhor há de destruir a cidade. Mas ele pareceu aos seus genros como quem estava zombando.
15 Kɛnɛbɔda fɛ, mɛlɛkɛw kumana Lutu fɛ tuun, ka a gbɛlɛya a ma; o ko: «Wuri, i ta muso boro mina, ani i denmuso fla minw bɛ i fɛ yan, janko kiti min bɛna ben nin dugu kan, aw fana kana na halaki o kiti ra ni o ye.»
15 E ao amanhecer os anjos apertavam com Ló, dizendo: levanta-te, toma tua mulher e tuas duas filhas que aqui estão, para que não pereças no castigo da cidade.
16 Ayiwa, mɛlɛkɛw nana a ye ko o tɛ teliyara minkɛ, o ka Lutu mina a boro ma, ani a muso, ni a denmuso fla. Mɛlɛkɛw bɔra ni o ye ka taga o bla dugu kɔ fɛ; sabu Matigi Ala tun b’a fɛ ka o tanga.
16 Ele, porém, se demorava; pelo que os homens pegaram-lhe pela mão a ele, à sua mulher, e às suas filhas, sendo-lhe misericordioso o Senhor. Assim o tiraram e o puseram fora da cidade.
17 O bɔnin kɔ dugu kɔnɔ, mɛlɛkɛ kelen ko Lutu ma ko: «Aw ye bori ka aw yɛrɛ kisi. Aw kana flɛri kɛ kɔ fɛ, aw fana kana lɔ kɛnɛgbɛba nin yɔrɔ si ra. Aw ye bori ka taga fɔ kuruw fan fɛ, janko aw kana halaki.»
17 Quando os tinham tirado para fora, disse um deles: Escapa-te, salva tua vida; não olhes para trás de ti, nem te detenhas em toda esta planície; escapa-te lá para o monte, para que não pereças.
18 Lutu ko: «E! Matigi, an tɛna se ka o yɔrɔ sɔrɔ.
18 Respondeu-lhe Ló: Ah, assim não, meu Senhor!
19 Aw makarira an na, aw ɲana an ma ka an kisi ka na se fɔ yan; nka an kɔni tɛna se ka bori ka se fɔ kuruw yɔrɔ ra, sabu sani an ye se yi, cɛnri bɛna kɛ, anw fana bɛna halaki.
19 Eis que agora o teu servo tem achado graça aos teus olhos, e tens engrandecido a tua misericórdia que a mim me fizeste, salvando-me a vida; mas eu não posso escapar-me para o monte; não seja caso me apanhe antes este mal, e eu morra.
20 Dugu dɔ flɛ nin ye, o yɔrɔ man jan. An bɛ se ka bori ka se o ma, ka taga dogo yi; o dugu fana man bon. E! Aw ye sabari k’a to an ye taga dogo o dugudennin na, janko an ye kisi. Duguba tɛ o. Aw y’a to an ye taga an yɛrɛ kisi o yɔrɔ ra.»
20 Eis ali perto aquela cidade, para a qual eu posso fugir, e é pequena. Permite que eu me escape para lá {porventura não é pequena?}, e viverá a minha alma.
21 Mɛlɛkɛ ko: «Ne bɛ o kelen fana kɛ aw ye tuun. I ka dugu min ko fɔ, ne tɛna o halaki.
21 Disse-lhe: Quanto a isso também te hei atendido, para não subverter a cidade de que acabas de falar.
22 Aw ye teliya ka taga dogo yi, sabu ni aw ma se yi, ne tɛna se ka foyi kɛ.»
22 Apressa-te, escapa-te para lá; porque nada poderei fazer enquanto não tiveres ali chegado. Por isso se chamou o nome da cidade Zoar.
23 Teresun wurituma le kɛra Lutu dontuma ye Sowari dugu kɔnɔ.
23 Tinha saído o sol sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 O tuma ra Matigi Ala ka kiribi ni tasuma lajigi Sodɔmu dugu ni Gomɔri dugu kan i ko sanji. Matigi Ala yɛrɛ le tun ka o kɛ.
24 Então o Senhor, da sua parte, fez chover do céu enxofre e fogo sobre Sodoma e Gomorra.
25 A ka o duguw bɛɛ jɛni, ani o kɛnɛgbɛ bɛɛ, ani a dugumɔgɔw bɛɛ, ani a yirisunw bɛɛ.
25 E subverteu aquelas cidades e toda a planície, e todos os moradores das cidades, e o que nascia da terra.
26 Ayiwa, o tagatɔ, Lutu ta muso k’a kɔflɛ; a yɛlɛmana ka kɛ kɔgɔkuru ye.
26 Mas a mulher de Ló olhou para trás e ficou convertida em uma estátua de sal.
27 Ayiwa, o dugusagbɛ sɔgɔmada joona fɛ, Iburahima tun kumana ni Matigi Ala ye yɔrɔ min na, a wurira ka taga o yɔrɔ kelen na.
27 E Abraão levantou-se de madrugada, e foi ao lugar onde estivera em pé diante do Senhor;
28 A k’a ɲa kɔrɔta ka flɛri kɛ Sodɔmu ni Gomɔri duguw fan fɛ, ani o yɔrɔ kɛnɛgbɛba bɛɛ ra. A ka sisiba dɔ wuritɔ ye ka bɔ yi i ko dibiba dɔ sisi.
28 e, contemplando Sodoma e Gomorra e toda a terra da planície, viu que subia da terra fumaça como a de uma fornalha.
29 Lon min Ala tun bɛ o kɛnɛgbɛba ta duguw halakira, a hakiri tora Iburahima ra; o kosɔn a ka Lutu kisi ka bɔ tasuma ra. Lutu tun tagara sigi o dugu minw na, o tasuma le ka o duguw bɛɛ halaki.
29 Ora, aconteceu que, destruindo Deus as cidades da planície, lembrou-se de Abraão, e tirou Ló do meio da destruição, ao subverter aquelas cidades em que Ló habitara.
30 Ayiwa, Lutu ma sɔn ka to Sowari dugu kɔnɔ. A bɔra ka taga sigi kuruw fanfɛyɔrɔ dɔ ra, sabu a tun bɛ siranna. A tagara to kuruwo dɔ ra, ale ni a denmuso fla.
30 E subiu Ló de Zoar, e habitou no monte, e as suas duas filhas com ele; porque temia habitar em Zoar; e habitou numa caverna, ele e as suas duas filhas.
31 Lon dɔ, Lutu denmuso kɔrɔba k’a fɔ a dɔgɔmuso ye ko: «An facɛ kɔrɔra; cɛ fana tɛ yan min bɛ se ka an furu i n’a fɔ a bɛ kɛ yɔrɔ tɔw ra cogo min na.
31 Então a primogênita disse à menor: Nosso pai é já velho, e não há varão na terra que entre a nós, segundo o costume de toda a terra;
32 A to an ye duvɛn di an facɛ ma, a y’a min ka ɲanamini. Ni o kɛra, an bɛ la ni a ye, janko an ye den sɔrɔ, k’a to an facɛ ta siya kana tunu.»
32 vem, demos a nosso pai vinho a beber, e deitemo-nos com ele, para que conservemos a descendência de nosso pai.
33 O lon su fɛ, o ka duvɛn di o facɛ ma, a k’a min fɔ ka ɲanamini; kɔrɔmusoman ka taga la ni a ye o lon su fɛ. Facɛ m’a latuma lɔn, a m’a wurituma lɔn fana.
33 Deram, pois, a seu pai vinho a beber naquela noite; e, entrando a primogênita, deitou-se com seu pai; e não percebeu ele quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Dugu gbɛra minkɛ, kɔrɔmusoman ko dɔgɔmusoman ma ko: «Su ra ne lara ni an facɛ ye. Bi su fɛ an ye duvɛn dɔ wɛrɛ di a ma tuun, a y’a min fɔ ka ɲanamini; ele ye taga la ni a ye, janko i ye den sɔrɔ, k’a to an facɛ ta siya kana tunu.»
34 No dia seguinte disse a primogênita à menor: Eis que eu ontem à noite me deitei com meu pai; demos-lhe vinho a beber também esta noite; e então, entrando tu, deita-te com ele, para que conservemos a descendência de nosso pai.
35 O lon su fɛ, o ka duvɛn di o facɛ ma tuun, a k’a min fɔ ka ɲanamini. Dɔgɔmusoman ka taga la ni a ye. Facɛman m’a latuma lɔn, a m’a wurituma lɔn fana.
35 Tornaram, pois, a dar a seu pai vinho a beber também naquela noite; e, levantando-se a menor, deitou-se com ele; e não percebeu ele quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Ayiwa, denmuso fla nana kɔnɔ ta o facɛ Lutu fɛ o cogo le ra.
36 Assim as duas filhas de Ló conceberam de seu pai.
37 Kɔrɔmusoman nana dencɛ woro; a k’a tɔgɔ la ko Mohabu. Ale le kɛra Mohabukaw bɛmacɛ ye ka na se fɔ bi ma.
37 A primogênita deu a luz a um filho, e chamou-lhe Moabe; este é o pai dos moabitas de hoje.
38 Dɔgɔmusoman fana nana dencɛ woro; a k’a tɔgɔ la ko Bɛni Ami. Ale le kɛra Amɔnkaw bɛmacɛ ye ka na se fɔ bi ma.
38 A menor também deu à luz um filho, e chamou-lhe Ben-Ami; este é o pai dos amonitas de hoje.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.