Êxodo 13
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NVT
1 Matigi Ala k’a fɔ Musa ye ko:
1 O S enhor disse a Moisés:
2 «Izirayɛlimɔgɔw dencɛ fɔlɔw bɛɛ bla danna ka o kɛ ne ta ye. Mɔgɔw dencɛ fɔlɔw, ani bɛganw ta den fɔlɔ cɛmanw bɛɛ; sabu o ye ne ta le ye.»
2 “Consagre a mim todos os primeiros filhos homens dos israelitas. O primeiro filho de cada família e a primeira cria dos animais me pertencem”.
3 Musa k’a fɔ mɔgɔw ye ko: «Aw ye aw hakiri to nin lon na, aw bɔra Misiran jɔnya ra lon min na; sabu Matigi Ala ka aw labɔ Misiran ni a yɛrɛ ta sebagaya baraka le ye. O kosɔn aw kana burufununin domu o lon na.
3 Então Moisés disse ao povo: “Este é um dia a ser lembrado: é o dia em que vocês deixaram o Egito, onde eram escravos. Hoje o S enhor os tirou de lá pela força de sua mão poderosa. (Lembrem-se de não comer coisa alguma com fermento.)
4 Aw bɛna bɔ bi le, nin karo ra, min ye Abibu karo ye.
4 Neste dia, no mês de abibe, vocês foram libertos.
5 «Matigi Ala karira aw bɛmaw ye ko a bɛna Kanaanakaw, ni Hɛtikaw, ni Amɔrikaw, ni Hevikaw, ni Yebusikaw ta jamana le di aw ma, nɔnɔ ni li bɛ woyo o jamana min na. Ni Matigi Ala nana aw ladon o jamana ra tuma min na, san o san, ni nin karo sera, aw ye Jɔnyaban ɲanagbɛ* kɛ ka Matigi Ala bonya.
5 Depois que o S enhor os fizer entrar na terra dos cananeus, dos hititas, dos amorreus, dos heveus e dos jebuseus, celebrem esta cerimônia neste mesmo mês, a cada ano. (Ele jurou a seus antepassados que lhes daria essa terra, uma terra que produz leite e mel com fartura.)
6 Aw bɛna burufunubari domu fɔ tere wolonfla. A tere wolonflanan bɛna kɛ ɲanagbɛba ye ka Matigi Ala bonya.
6 Durante sete dias, vocês deverão comer pão sem fermento. No sétimo dia, façam uma festa ao S enhor .
7 Bɛɛ bɛna burufunubari le domu fɔ tere wolonfla. Burufununin man kan ka sɔrɔ aw ta bonw si kɔnɔ; burufunufɛn si man kan ka ye yɛrɛ jamana yɔrɔ si ra fana.
7 Comam pão sem fermento nos sete dias. Nesse período, não deverá haver nenhuma comida fermentada nem a mínima quantidade de fermento dentro do seu território.
8 «O ɲanagbɛ wagati ra, aw ka kan k’a ɲafɔ aw ta denw ye ko: ‹Matigi Ala ka koba min kɛ an ye an bɔtɔ Misiran, an bɛ nin kɛra ka an hakiri jigi o le ra.›
8 “No sétimo dia, cada um explique a seus filhos: ‘Hoje celebro aquilo que o S enhor fez por mim quando saí do Egito’.
9 Nin ɲanagbɛ bɛna kɛ hakirijigifɛn le ye aw fɛ, ka kɛ i n’a fɔ tagamasiyɛn aw borow ra, ani aw tenw kan. A bɛna aw hakiri jigi, ko aw ka kan ka to ka Matigi Ala ta sariya ko fɔ tuma bɛɛ; sabu Matigi Ala le ka aw labɔ Misiran a ta sebagaya baraka ra.
9 Essa festa anual será um sinal visível para vocês, como uma marca gravada na mão ou um símbolo colocado na testa. Ela servirá para lembrá-los sempre de manter as instruções do S enhor em seus lábios, pois o S enhor os resgatou do Egito com mão poderosa.
10 O le kosɔn aw bɛna to ka nin landa kɛ a wagati ra san o san.
10 Portanto, cumpram a ordem de realizar a festa a cada ano na data estabelecida.
11 «Matigi Ala karira aw ni aw bɛmaw ye, ko a bɛna Kanaanakaw ta jamana di aw ma; ni a nana o jamana kɛ aw ta ye tuma min na, ka aw ladon o jamana ra,
11 “É isto que farão quando o S enhor cumprir o juramento dele a seus antepassados. Quando ele lhes der a terra onde hoje vivem os cananeus,
12 o tuma aw bɛna aw dencɛ fɔlɔw bɛɛ di Matigi Ala ma, hali aw ta bɛganw ta den fɔlɔ cɛmanw. O den cɛmanw ye Matigi Ala ta le ye.
12 apresentem ao S enhor todos os primeiros filhos homens e todos os machos das primeiras crias, pois pertencem ao S enhor .
13 «Ni faliden lo, aw ye sagaden, walama baden dɔ di a nɔ ra, k’a kunmabɔ. Ni aw t’a fɛ k’a kunmabɔ, o tuma aw ye o faliden kan kari k’a faga. Aw ka kan ka aw yɛrɛ dencɛ fɔlɔw fana kunmabɔ.
13 Para resgatar a primeira cria dos jumentos, entreguem ao S enhor , como substituto, um cordeiro ou um cabrito. Caso não resgatem o animal, terão de quebrar o pescoço dele. Quanto aos primeiros filhos homens, será obrigatório resgatá-los.
14 «Ayiwa, ni aw dencɛw nana aw ɲininka lon dɔ ko: ‹Nin kɛkun ye mun ye aw fɛ?› Aw ye a fɔ o ye ko: ‹An bɛ nin kɛ, sabu Matigi Ala ka an kunmabɔ ka bɔ jɔnya ra Misiran, a ta sebagaya baraka ra.
14 “No futuro, seus filhos lhes perguntarão: ‘O que significa tudo isso?’, e vocês responderão: ‘Com a força de sua mão poderosa, o S enhor nos tirou do Egito, onde éramos escravos.
15 Farawona tun t’a fɛ ka sɔn fiyewu k’a to an ye taga minkɛ, Matigi Ala ka Misiran jamana den fɔlɔ cɛmanw bɛɛ faga; k’a damina mɔgɔw ta den fɔlɔw ra, fɔ ka taga se bɛganw ta den fɔlɔw ma. O le kosɔn an bɛ bɛganden fɔlɔ cɛmanw bɛɛ di Ala ma saraka ye, ka an yɛrɛ dencɛ fɔlɔw bɛɛ kunmabɔ.›
15 O faraó se recusou teimosamente a nos deixar sair, por isso o S enhor matou todos os primeiros filhos homens da terra do Egito, e também os machos das primeiras crias dos animais. É por isso que hoje sacrificamos todos os machos das primeiras crias ao S enhor , mas sempre resgatamos os primeiros filhos homens’.
16 «Ayiwa, nin bɛna kɛ hakirijigifɛn le ye aw fɛ, ka kɛ i n’a fɔ tagamasiyɛn, aw boro ra walama aw ten kan. Aw ka kan ka aw hakiri jigi a ra ko Matigi Ala le ka aw labɔ Misiran jɔnya ra a ta sebagaya baraka ra.»
16 Essa cerimônia será como uma marca gravada na mão ou um símbolo colocado na testa. É uma lembrança de que a força da mão poderosa do S enhor nos tirou do Egito”.
17 Tuma min na Farawona sɔnna k’a to Izirayɛlimɔgɔw ye taga, Ala m’a to o ye tɛmɛ Filisikaw ta jamana sira fɛ, k’a sɔrɔ o sira le ka surun. A tun k’a lɔn ko ni o ka o sira ta, ni o ka taga bɛn nin siya wɛrɛw ye minw b’a fɛ ka o kɛrɛ, o bɛna siran, ka o ta miiriya yɛlɛma, ka kɔsegi Misiran tuun.
17 Quando, por fim, o faraó deixou o povo sair, Deus não os conduziu pela estrada principal que corta o território dos filisteus, embora fosse o caminho mais curto. Deus disse: “Se eles tiverem de enfrentar uma batalha, pode ser que mudem de ideia e voltem ao Egito”.
18 O le kosɔn Ala k’a to o munumununa kongokolon sira fɛ, ka taga fɔ Kɔgɔjiwulen fan fɛ.
18 Por isso, Deus fez o povo dar a volta pelo deserto, rumo ao mar Vermelho. Assim, os israelitas saíram do Egito como um exército preparado para marchar.
19 Musa ka Yusufu kolow ta ka taga ni o ye o boro; sabu sani Yusufu tun ye sa, a tun k’a balemacɛw jagboya ko o ye kari ale ye. A tun k’a fɔ o ye ko: «Sigiya t’a ra, Ala bɛna na, ka na aw labɔ yan; ni ne sara, aw tagatɔ, aw ye taga ni ne kolow ye.»
19 Moisés levou consigo os ossos de José, pois José havia feito os filhos de Israel jurarem, dizendo: “Deus certamente virá ajudá-los. Quando isso acontecer, levem meus ossos daqui com vocês”.
20 Ayiwa, Izirayɛlimɔgɔw bɔra Sukɔti, ka taga o ta fanibonw lɔ Etamu, kongokolon kɛrɛ fɛ.
20 O povo saiu de Sucote e acampou em Etã, à beira do deserto.
21 Ayiwa, Matigi Ala yɛrɛ le tun bɛ o ɲa, ka sira yira o ra. Tere fɛ, sankaba jamijan dɔ le tun bɛ kɛ o ɲa, ka sira yira o ra. Su fɛ, a tun bɛ kɛ tasumamana jamijan dɔ ye, ka yeelen bɔ o ye, janko o ye tagama su ni tere.
21 O S enhor ia adiante deles. Durante o dia, guiava-os com uma coluna de nuvem e, durante a noite, fornecia luz com uma coluna de fogo. Isso permitia que caminhassem de dia e de noite.
22 Sankaba jamijan tun tɛ bɔ o ɲa fiyewu tere fɛ; tasumamana jamijan fana tun tɛ bɔ o ɲa su fɛ.
22 E a coluna de nuvem não se afastava do povo durante o dia, nem a coluna de fogo durante a noite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.