Atos 28
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH
1 Ayiwa, an kisira ka bɔ kɔgɔji ra wagati min na, o k’a fɔ an ye ko o yɔrɔ tɔgɔ ye ko Maliti.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 O yɔrɔ mɔgɔw ka an mina ka ɲa kosɛbɛ. I n’a fɔ sanji tun bɛ benna, nɛnɛ fana tun bɛ yi, o ka tasumaba dɔ mana ka an bɛɛ wele ka na o tasuma kɔrɔ.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Pɔli nana lɔgɔmisɛn caman cɛ ko a b’a kɛ tasuma ra minkɛ, sajugu dɔ bɔra o ra tafundɛnin kosɔn ka nɔrɔ Pɔli boro ra.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 O yɔrɔ mɔgɔw ka sa nɔrɔnin ye Pɔli boro ra minkɛ, o k’a fɔ ɲɔgɔn ye ko: «Sigiya t’a ra, i b’a sɔrɔ nin cɛ kɔni ye mɔgɔfagabaga yɛrɛ le ye; sabu a kisira ka bɔ kɔgɔji ra, o bɛɛ n’a ta, an ta jo cantigi ma sɔn a ye ɲanamanya.»
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Nka Pɔli ka a boro yuguyugu ka sa ben tasuma ra; Pɔli yɔrɔ si ma a dimi.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 K’a sɔrɔ o mɔgɔw tun b’a miirira ko Pɔli fari bɛna funu o yɔrɔnin kelen bɛɛ ra, walama ko a bɛna ben ka sa. Nka o nana makɔnɔni kɛ ka mɛɛn, k’a ye ko foyi ma kɛ Pɔli ra minkɛ, o ta miiriya yɛlɛmana; o ko, ko Pɔli ye ala dɔ le ye.
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Cɛ min tun ye o yɔrɔ ɲamɔgɔ fɔlɔ ye, min tɔgɔ ye ko Pubilusi, ale ta sigiyɔrɔ tun bɛ an kɛrɛ fɛ. A ka an bonya kosɛbɛ ka an lajigi a ta so kɔnɔ fɔ tere saba.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Pubilusi facɛ tun man kɛnɛ, sumaya ni tɔgɔtɔgɔni tun b’a ra. Pɔli tagara a fɛ ka taga Ala daari a ye ka a boro la a kan; a kɛnɛyara.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Kabini o kɛra, o yɔrɔ banabagatɔw bɛɛ nana Pɔli fɛ; o bɛɛ kɛnɛyara fana.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 O mɔgɔw ka bonya suguya bɛɛ la an kan. An tagawagati nana se ka taga kurun ta minkɛ, o ka an makoɲafɛnw bɛɛ di an ma.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 An tun ka karo saba le kɛ o yɔrɔ ra. An tagalon, an donna Alɛsandiri kurun dɔ le kɔnɔ. O kurun tun lɔra o yɔrɔ ra ka nɛnɛba banwagati kɔnɔ; o kurun tɔgɔ tun ye «Flaninw».
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 An tagara se Sirakusi; an ka tere saba kɛ o dugu ra.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 An bɔra o dugu ra, an tɛmɛna kɔgɔji konkonda fɛ ka taga se Rezo. O dugusagbɛ, an tagatɔ, fɔɲɔ dɔ bɔra an numanboroyanfan fɛ ka na kɛ an kan. An ka tere fla le kɛ ka sɔrɔ ka se Puzɔli.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 An ka lanabaga dɔw ye o dugu kɔnɔ; olugu ka an daari ko an ye lɔgɔkun kelen kɛ ni o ye. An nana bɔ o yɔrɔ le ra ka taga se Rɔmu*.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Ayiwa, Rɔmu lanabagaw tun ka an nako kibaroya mɛn minkɛ, olugu nana an kunbɛn fɔ Apiyusi lɔgɔfiyɛ ra, ani Lonanjigiyɔrɔ saba yɔrɔ ra. Kabini Pɔli ka olugu ye, a ka baraka la Ala ye, a jigi sigira.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 An sera Rɔmu minkɛ, sorasikuntigi ka kasodenw di sorasiw kuntigiba ma. Nka o sɔnna ko Pɔli ye taga to yɔrɔ dɔ ra a danna; o ka sorasicɛ kelen bla ni a ye k’a kɔrɔsi.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Ayiwa, tere saba tɛmɛnin kɔ, Pɔli ka Rɔmu* Yahudiyaw ta ɲamɔgɔw wele ka na. O nana lajɛn tuma min na, Pɔli ko o ma ko: «Ne balemaw, hali k’a sɔrɔ ne ma kojugu si kɛ an ta siyamɔgɔw ra, ne ma kojugu si kɛ an bɛmaw ta landakow kama fana, o bɛɛ n’a ta, o ka ne mina Zeruzalɛmu ka ne di Rɔmu fagamaw ma.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Olugu nana ne ɲininka tuma min na, o tun b’a fɛ ka ne labla, sabu o ma foyi si sɔrɔ ne ta ko ra min bɛ ne fagakun bɔ.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Nka Yahudiyaw ma sɔn ko o ye ne bla. O kosɔn, a tun kɛra ne fɛ jagboya ye ko ne ye ne ta koɲaw to masacɛba Sezari boro. Nka o t’a yira ko ne b’a fɛ ka ne ta siya jaraki dɛ!
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 O le kosɔn, ne ka aw wele ka na yan ka kuma ni aw ye; sabu Izirayɛlimɔgɔw jigi bɛ Kisibaga* min kan, ne sirinin bɛ ni nɛgɛjɔrɔkɔ ye o le kosɔn.»
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 O ka Pɔli jaabi ko: «Anw ma sɛbɛ si sɔrɔ ka bɔ Zude, ele ta ko ra; an balema si ma bɔ yi fana ka na kuma dɔ fɔ an ye, walama ka i tɔgɔjugu fɔ an ye yan.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Nka an b’a fɛ ka i yɛrɛ lamɛn, ka i ta miiriya lɔn; sabu an k’a lɔn ko mɔgɔw wurira nin sira kama yɔrɔ bɛɛ ra.»
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Ayiwa, o ka lon dɔ sigi; o lon na o caman nana Pɔli fɛ a ta bon kɔnɔ. Pɔli kumana o fɛ, ka Ala ta Masaya* ko ɲafɔ o ye. A tun bɛ cogoya bɛɛ kɛra janko o ye Yesu ta ko lɔn ka kaɲa ni cira Musa ta sariya* ni cira tɔw ta kitabuw kumaw ye. O tora o ra k’a ta sɔgɔma fɔ wula fɛ.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Dɔw sɔnna Pɔli ta ma, nka dɔw ma sɔn ka la a ra.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 O mɔgɔw tun ma na bɛn kelen ma; o tagatɔ Pɔli ka nin kuma kelen le fɔ o ye; a ko: «Cira Ezayi tun ka kuma min fɔ aw bɛmaw ye Nin Saninman* baraka ra, o tun ye can yɛrɛ le ye!
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 A ko:
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Sabu nin siya mɔgɔw ka o jusukun gbɛlɛya;
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 Pɔli k’a fɔ o ye tuun ko: «Aw ka kan ka a lɔn ko kisiri min bɔra Ala fɛ, ko o nana siya wɛrɛ mɔgɔw fana kama; olugu kɔni bɛna a lamɛn!»
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 [Pɔli ka o fɔ minkɛ, Yahudiyaw tagara; o ka kɛ ɲɔgɔn sɔsɔ ye kosɛbɛ.]
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Pɔli ka san fla dafanin kɛ a ta bon kɔnɔ; a tun ka o bon ta sara ra. Mɔgɔ minw bɛɛ tun bɛ na bɔ a ye, a tun bɛ sigi ka olugu bɛɛ lamɛn.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 A tun bɛ Ala ta Masaya ko waajuri kɛ, ka mɔgɔw karan, ka Matigi Yesu Kirisita ta ko yira o ra. A tun bɛ o kɛ, siranya tun t’a ra, mɔgɔ si tun t’a bari fana.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.