Atos 22
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NVT
1 «Ne balemaw, ani ne faw, ne bɛna kuma min fɔ sisan k’a yira aw ra ko ne ma kojugu si kɛ, aw ye o lamɛn!»
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Mɔgɔw k’a ye ko a bɛ kumana o fɛ aramekan na minkɛ, o bɛɛ jera, ka mankan bɛɛ dabla. Pɔli ko:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 «Ne ye Yahudiya le ye, ne worora Tarisi, Silisi jamana ra. Nka ne lamɔna Zeruzalɛmu yan. Ne ta karamɔgɔfa tun ye Gamaliyɛli ye; ale le ka ne karan ka ɲa, ka kaɲa ni an bɛmaw ta sariya* kow bɛɛ ye. Ne fana tun cɛsirinin lo Ala ko ra kosɛbɛ, i n’a fɔ aw bɛ cogo min na bi.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Mɔgɔ minw bɛ nin sira kan, ne ka olugu tɔɔrɔ fɔ ka dɔw faga, ka o siri ka o bla kaso ra, cɛ fara muso kan.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Sarakalasebagaw kuntigiba*, ani cɛkɔrɔbaw ta ɲamɔgɔw ta jɛnkuru ye ne seerew ye o kow ra. Ne yɛrɛ tun ka sɛbɛ sɔrɔ o fɛ ka taga a di Damasi Yahudiyaw ma, janko ni ne tagara lanabaga dɔw sɔrɔ o yɔrɔ ra, ne ye olugu mina ka o siri ka na ni o ye Zeruzalɛmu, janko ka o tɔɔrɔ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 «Ayiwa, ka ne tagatɔ to sira ra, ne surunyara Damasi ra minkɛ, teregban fɛ, yeelenba dɔ barara ka bɔ sankolo ra ka manamana ka ne lamini.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Ne benna dugu ma; ne ka kumakan dɔ mɛn, ko: ‹Sɔli, Sɔli, mun kosɔn i bɛ ne tɔɔrɔra?›
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ne k’a ɲininka ko: ‹Ele ye jɔn ye, Matigi?› A ko ne ma ko: ‹Ne ye Yesu Nazarɛtikacɛ le ye; i bɛ ne le tɔɔrɔra.›
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Ayiwa, mɔgɔ minw tun bɛ ni ne ye, olugu ka yeelenba ye, nka min tun bɛ kumana ne fɛ, o ma o tigi kan mɛn.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ne ka ɲininkari kɛ, ko: ‹Ne ka kan ka mun le kɛ, Matigi?› Matigi ko ne ma ko: ‹Wuri ka taga Damasi; Ala b’a fɛ i ye min kɛ, o bɛna taga o fɔ i ye.›
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 I n’a fɔ yeelen bonyakojugu kosɔn ne tun tɛ foyi yera tuun, mɔgɔ minw tun bɛ ni ne ye, olugu ka ne boro mina ka taga ni ne ye Damasi.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 «O y’a sɔrɔ cɛ dɔ tun bɛ Damasi, a tɔgɔ ye ko Ananiyasi. Alaɲasiranbaga tun lo, ani sariya siratagamabaga; Damasi Yahudiyaw bɛɛ tun bɛ a tɔgɔɲuman fɔ.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 A nana ne fɛ ka na lɔ ne kɔrɔ k’a fɔ ne ye ko: ‹Ne balemacɛ Sɔli, i ɲa yɛlɛ ka flɛri kɛ.› O yɔrɔnin kelen bɛɛ, ne ɲa yɛlɛra, ne k’a ye.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 A k’a fɔ ne ye ko: ‹An bɛmaw ta Ala ka i ɲanawoloma, janko i ye a sago lɔn. Min kelenpe terennin bɛ, a k’a to i ye o ye, ani ka a yɛrɛ kumakan mɛn.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Sabu i ka min ye, ani i ka min mɛn, i bɛna kɛ a seere ye mɔgɔw bɛɛ ɲa kɔrɔ, ka o bɛɛ fɔ o ye.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ayiwa, sisan i kana sigi ka fɛn wɛrɛ makɔnɔ tuun. Wuri ka batize k’a to i ta jurumunw ye yafa i ma Matigi Yesu tɔgɔ baraka ra.›
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 «O kɔ, ne sekɔra ka na Zeruzalɛmu minkɛ, lon dɔ, ka ne to Aladaari ra Alabatosoba kɔnɔ, Ala ka fɛn dɔ yira ne ra.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Ne ka Matigi ye, a k’a fɔ ne ye ko: ‹I teliya ka bɔ Zeruzalɛmu dugu kɔnɔ, sabu i bɛna kuma min fɔ ne ta ko ra, mɔgɔ si tɛna sɔn o ma yan.›
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Ne ko: ‹Matigi, ne tun bɛ donna karansow* kɔnɔ cogo min na ka lanabagaw mina ka o bugɔ ka o bla kaso ra, o yɛrɛ ka o lɔn.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Hali o tun bɛ i ta seere Etiyɛni fagara wagati min na, ne yɛrɛ tun bɛ o yɔrɔ ra. Ne tun sɔnna Etiyɛni fagari ma; ne ka a fagabagaw ta deregew mina o ye.›
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Nka Matigi ko: ‹Taga, sabu ne bɛna i ci ka taga yɔrɔjan, siya wɛrɛ mɔgɔw* le fɛ.› »
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Ayiwa, jama bɛɛ tun jera ka Pɔli lamɛn fɔ ka na se nin kumaw ma. Nka kabini Pɔli ka nin kumaw fɔ minkɛ, jama ka kɛ pɛrɛn ye ko: «Nin mɔgɔ suguya ka kan ka faga ka bɔ dunuɲa kɔnɔ, a ɲanaman man kan ka to!»
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 O tun bɛ pɛrɛnna, ka o ta deregew bɔ ka o fifafifa, ka buguri cɛ ka o seri san fɛ ka gbangban lawuri.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Sorasiw kuntigiba k’a fɔ sorasiw ye ko o ye don ni Pɔli ye bonba kɔnɔ, ka a bugɔ ni gbɛɲɛ ye, k’a jagboya ka kuma. A ka ko min kɛ k’a to mɔgɔw bɛ pɛrɛnna a kunna, a ye o fɔ.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Wagati min o ka Pɔli siri ko o b’a bugɔ, sorasikuntigi min tun bɛ Pɔli kɛrɛ fɛ, Pɔli ko o ma ko: «Ka kaɲa ni sariya ye, yala a bɛnnin lo ko aw ye Rɔmu jamanaden dɔ bugɔ ni gbɛɲɛ ye k’a sɔrɔ kiti ma ben a kan wa?»
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Sorasikuntigi ka o mɛn minkɛ, a tagara o fɔ sorasiw kuntigiba ye, ko: «Ele tun b’a fɛ ka mun le kɛ tan? Cɛ nin ye Rɔmu jamanaden le ye dɛ!»
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Sorasiw kuntigiba yɛrɛ tagara Pɔli ɲininka ko: «Yala can lo ko ele ye Rɔmuka le ye wa?» Pɔli ko: «Ɔnhɔn.»
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Sorasiw kuntigiba ko: «Ne ka wariba le sara ka sɔrɔ ka kɛ Rɔmuka ye dɛ!» Pɔli ko: «Ne worora a ra le!»
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 O yɔrɔnin bɛɛ ra minw tun b’a fɛ ka Pɔli bugɔ k’a jagboya ka kuma, olugu bɔra a kɔrɔ. Sorasiw kuntigiba yɛrɛ siranna, sabu ale le k’a to o ka Pɔli siri, k’a sɔrɔ Rɔmuka lo.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Ayiwa, Pɔli jarakikun yɛrɛ tun ye fɛn min ye Yahudiyaw fɛ, sorasiw kuntigiba tun b’a fɛ ka o lɔn. O le kosɔn o lon dugusagbɛ, a ka nɛgɛjɔrɔkɔ bɔ Pɔli ra, ka sarakalasebagaw* kuntigiw ni kititigɛjama bɛɛ wele ka o lajɛn. O kɔ, o tagara ni Pɔli ye ka taga a lɔ o cɛ ma.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.