Atos 22
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH
1 «Ne balemaw, ani ne faw, ne bɛna kuma min fɔ sisan k’a yira aw ra ko ne ma kojugu si kɛ, aw ye o lamɛn!»
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Mɔgɔw k’a ye ko a bɛ kumana o fɛ aramekan na minkɛ, o bɛɛ jera, ka mankan bɛɛ dabla. Pɔli ko:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 «Ne ye Yahudiya le ye, ne worora Tarisi, Silisi jamana ra. Nka ne lamɔna Zeruzalɛmu yan. Ne ta karamɔgɔfa tun ye Gamaliyɛli ye; ale le ka ne karan ka ɲa, ka kaɲa ni an bɛmaw ta sariya* kow bɛɛ ye. Ne fana tun cɛsirinin lo Ala ko ra kosɛbɛ, i n’a fɔ aw bɛ cogo min na bi.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Mɔgɔ minw bɛ nin sira kan, ne ka olugu tɔɔrɔ fɔ ka dɔw faga, ka o siri ka o bla kaso ra, cɛ fara muso kan.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Sarakalasebagaw kuntigiba*, ani cɛkɔrɔbaw ta ɲamɔgɔw ta jɛnkuru ye ne seerew ye o kow ra. Ne yɛrɛ tun ka sɛbɛ sɔrɔ o fɛ ka taga a di Damasi Yahudiyaw ma, janko ni ne tagara lanabaga dɔw sɔrɔ o yɔrɔ ra, ne ye olugu mina ka o siri ka na ni o ye Zeruzalɛmu, janko ka o tɔɔrɔ.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 «Ayiwa, ka ne tagatɔ to sira ra, ne surunyara Damasi ra minkɛ, teregban fɛ, yeelenba dɔ barara ka bɔ sankolo ra ka manamana ka ne lamini.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Ne benna dugu ma; ne ka kumakan dɔ mɛn, ko: ‹Sɔli, Sɔli, mun kosɔn i bɛ ne tɔɔrɔra?›
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Ne k’a ɲininka ko: ‹Ele ye jɔn ye, Matigi?› A ko ne ma ko: ‹Ne ye Yesu Nazarɛtikacɛ le ye; i bɛ ne le tɔɔrɔra.›
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Ayiwa, mɔgɔ minw tun bɛ ni ne ye, olugu ka yeelenba ye, nka min tun bɛ kumana ne fɛ, o ma o tigi kan mɛn.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Ne ka ɲininkari kɛ, ko: ‹Ne ka kan ka mun le kɛ, Matigi?› Matigi ko ne ma ko: ‹Wuri ka taga Damasi; Ala b’a fɛ i ye min kɛ, o bɛna taga o fɔ i ye.›
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 I n’a fɔ yeelen bonyakojugu kosɔn ne tun tɛ foyi yera tuun, mɔgɔ minw tun bɛ ni ne ye, olugu ka ne boro mina ka taga ni ne ye Damasi.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 «O y’a sɔrɔ cɛ dɔ tun bɛ Damasi, a tɔgɔ ye ko Ananiyasi. Alaɲasiranbaga tun lo, ani sariya siratagamabaga; Damasi Yahudiyaw bɛɛ tun bɛ a tɔgɔɲuman fɔ.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 A nana ne fɛ ka na lɔ ne kɔrɔ k’a fɔ ne ye ko: ‹Ne balemacɛ Sɔli, i ɲa yɛlɛ ka flɛri kɛ.› O yɔrɔnin kelen bɛɛ, ne ɲa yɛlɛra, ne k’a ye.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 A k’a fɔ ne ye ko: ‹An bɛmaw ta Ala ka i ɲanawoloma, janko i ye a sago lɔn. Min kelenpe terennin bɛ, a k’a to i ye o ye, ani ka a yɛrɛ kumakan mɛn.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Sabu i ka min ye, ani i ka min mɛn, i bɛna kɛ a seere ye mɔgɔw bɛɛ ɲa kɔrɔ, ka o bɛɛ fɔ o ye.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Ayiwa, sisan i kana sigi ka fɛn wɛrɛ makɔnɔ tuun. Wuri ka batize k’a to i ta jurumunw ye yafa i ma Matigi Yesu tɔgɔ baraka ra.›
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 «O kɔ, ne sekɔra ka na Zeruzalɛmu minkɛ, lon dɔ, ka ne to Aladaari ra Alabatosoba kɔnɔ, Ala ka fɛn dɔ yira ne ra.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Ne ka Matigi ye, a k’a fɔ ne ye ko: ‹I teliya ka bɔ Zeruzalɛmu dugu kɔnɔ, sabu i bɛna kuma min fɔ ne ta ko ra, mɔgɔ si tɛna sɔn o ma yan.›
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Ne ko: ‹Matigi, ne tun bɛ donna karansow* kɔnɔ cogo min na ka lanabagaw mina ka o bugɔ ka o bla kaso ra, o yɛrɛ ka o lɔn.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Hali o tun bɛ i ta seere Etiyɛni fagara wagati min na, ne yɛrɛ tun bɛ o yɔrɔ ra. Ne tun sɔnna Etiyɛni fagari ma; ne ka a fagabagaw ta deregew mina o ye.›
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Nka Matigi ko: ‹Taga, sabu ne bɛna i ci ka taga yɔrɔjan, siya wɛrɛ mɔgɔw* le fɛ.› »
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Ayiwa, jama bɛɛ tun jera ka Pɔli lamɛn fɔ ka na se nin kumaw ma. Nka kabini Pɔli ka nin kumaw fɔ minkɛ, jama ka kɛ pɛrɛn ye ko: «Nin mɔgɔ suguya ka kan ka faga ka bɔ dunuɲa kɔnɔ, a ɲanaman man kan ka to!»
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 O tun bɛ pɛrɛnna, ka o ta deregew bɔ ka o fifafifa, ka buguri cɛ ka o seri san fɛ ka gbangban lawuri.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Sorasiw kuntigiba k’a fɔ sorasiw ye ko o ye don ni Pɔli ye bonba kɔnɔ, ka a bugɔ ni gbɛɲɛ ye, k’a jagboya ka kuma. A ka ko min kɛ k’a to mɔgɔw bɛ pɛrɛnna a kunna, a ye o fɔ.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Wagati min o ka Pɔli siri ko o b’a bugɔ, sorasikuntigi min tun bɛ Pɔli kɛrɛ fɛ, Pɔli ko o ma ko: «Ka kaɲa ni sariya ye, yala a bɛnnin lo ko aw ye Rɔmu jamanaden dɔ bugɔ ni gbɛɲɛ ye k’a sɔrɔ kiti ma ben a kan wa?»
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Sorasikuntigi ka o mɛn minkɛ, a tagara o fɔ sorasiw kuntigiba ye, ko: «Ele tun b’a fɛ ka mun le kɛ tan? Cɛ nin ye Rɔmu jamanaden le ye dɛ!»
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Sorasiw kuntigiba yɛrɛ tagara Pɔli ɲininka ko: «Yala can lo ko ele ye Rɔmuka le ye wa?» Pɔli ko: «Ɔnhɔn.»
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Sorasiw kuntigiba ko: «Ne ka wariba le sara ka sɔrɔ ka kɛ Rɔmuka ye dɛ!» Pɔli ko: «Ne worora a ra le!»
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 O yɔrɔnin bɛɛ ra minw tun b’a fɛ ka Pɔli bugɔ k’a jagboya ka kuma, olugu bɔra a kɔrɔ. Sorasiw kuntigiba yɛrɛ siranna, sabu ale le k’a to o ka Pɔli siri, k’a sɔrɔ Rɔmuka lo.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ayiwa, Pɔli jarakikun yɛrɛ tun ye fɛn min ye Yahudiyaw fɛ, sorasiw kuntigiba tun b’a fɛ ka o lɔn. O le kosɔn o lon dugusagbɛ, a ka nɛgɛjɔrɔkɔ bɔ Pɔli ra, ka sarakalasebagaw* kuntigiw ni kititigɛjama bɛɛ wele ka o lajɛn. O kɔ, o tagara ni Pɔli ye ka taga a lɔ o cɛ ma.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.