2 Samuel 1
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ARC
1 Sawuli sawagati k’a sɔrɔ Dawuda tun bɔra Amalɛkikaw kɛrɛyɔrɔ ra, ka sekɔ ka na Sikilagi dugu kɔnɔ. A tun ka tere fla kɛ Sikilagi ka ban.
1 E, depois da morte de Saul, voltando Davi da derrota dos amalequitas e ficando Davi dois dias em Ziclague,
2 A tere sabanan, cɛ dɔ barara ka na; a tun bɔra Sawuli ta kɛrɛkɛjama sigiyɔrɔ ra. A ta faniw tun farannin bɛ, buguri bɛ a kun na. A sera Dawuda kɔrɔ minkɛ, a k’a yɛrɛ ben dugu ma k’a kinbiri gban Dawuda kɔrɔ.
2 sucedeu, ao terceiro dia, que um homem veio do arraial de Saul com as vestes rotas e com terra sobre a cabeça; e sucedeu que, chegando ele a Davi, se lançou no chão e se inclinou.
3 Dawuda k’a ɲininka ko: «Ele bɔra min le?» A ko: «Ne borira ka bɔ Izirayɛli ta kɛrɛkɛjama sigiyɔrɔ le ra.»
3 E Davi lhe disse: De onde vens? E ele lhe disse: Escapei do exército de Israel.
4 Dawuda ko: «O tuma a kɛra cogo di? Ko min kɛra, o lakari ne ye kɛ!» Cɛ ko: «Izirayɛlimɔgɔw borira o kɛrɛkɛɲɔgɔnw ɲa. O caman fagara yɛrɛ le. Hali Sawuli ni a dencɛ Yonatan sara.»
4 E disse-lhe Davi: Como foi lá isso? Peço-te, dize-me. E ele lhe respondeu: O povo fugiu da batalha, e muitos do povo caíram e morreram, assim como também Saul e Jônatas, seu filho, foram mortos.
5 Dawuda ko kanbelen ma ko: «Ele kɛra cogo di k’a lɔn ko Sawuli ni a dencɛ Yonatan sara?»
5 E disse Davi ao jovem que lhe trazia as novas: Como sabes tu que Saul e Jônatas, seu filho, são mortos?
6 Kanbelen ko: «O wagati y’a sɔrɔ ne tun bɛ Giliboha kuru kan. Sawuli tun tintinnin bɛ a ta taman kan; nka sowotorow ni sotigiw nana tugu a kɔ k’a degu kosɛbɛ.
6 Então, disse o jovem que lhe dava a notícia: Cheguei por acaso à montanha de Gilboa, e eis que Saul estava encostado sobre a sua lança, e eis que os carros e capitães de cavalaria apertavam com ele.
7 A k’a ɲa munu ka ne ye minkɛ, a ka ne wele. Ne ko: ‹Naamu!›
7 E, olhando ele para trás de si, viu-me a mim e chamou-me; e eu disse: Eis-me aqui.
8 A ko ne ma ko: ‹Ele ye jɔn le ye?› Ne ko: ‹Ne ye Amalɛkika le ye.›
8 E ele me disse: Quem és tu? E eu lhe disse: Sou amalequita.
9 A ko ne ma tuun ko: ‹Gbara ne ra, i ye na ne faga, sabu ne bɛ nin na, nka ɲanamini bɛ ne ra.›
9 Então, ele me disse: Peço-te, arremessa-te sobre mim e mata-me, porque angústias me têm cercado, pois toda a minha vida está ainda em mim.
10 Ne gbarara a ra k’a faga, sabu ne tun k’a lɔn ko a tun tɛna kisi kɛrɛ ra tuun. Masafugula min tun bɛ a kun na, ani bororanɛgɛ min tun bɛ a boro ra, ne ka o bɔ ka na ni o ye, ka na o di ne matigicɛ ma.»
10 Arremessei-me, pois, sobre ele, e o matei, porque bem sabia eu que não viveria depois da sua queda, e tomei a coroa que tinha na cabeça e a manilha que trazia no braço, e as trouxe aqui a meu senhor.
11 Dawuda k’a ta faniw faran; a ta mɔgɔ minw tun bɛ ni a ye, olugu fana ka o ta faniw faran.
11 Então, apanhou Davi as suas vestes e as rasgou, como também todos os homens que estavam com ele.
12 O jusukun tɔɔrɔra, o kasira; o ka sun don fɔ ka taga wula se, Sawuli ni a dencɛ Yonatan kosɔn, ani Matigi Ala ta kɛrɛkɛjama kosɔn, ani Izirayɛlimɔgɔ minw bɛɛ tun fagara o kɛrɛ ra.
12 E prantearam, e choraram, e jejuaram até à tarde por Saul, e por Jônatas, seu filho, e pelo povo do Senhor , e pela casa de Israel, porque tinham caído à espada.
13 O kɔ, Dawuda ka o kanbelen ɲininka tuun ko: «Ele bɔra min le?» A ko: «Amalɛkika minw siginin bɛ yan lonanya ra, ne ye o dɔ ta den le ye.»
13 Disse, então, Davi ao jovem que lhe trouxera a nova: De onde és tu? E disse ele: Sou filho de um homem estrangeiro, amalequita.
14 Dawuda ko a ma ko: «A kɛra cogo di ko Matigi Ala ka mɔgɔ min ɲanawoloma k’a sigi masaya ra, ele ma siran ka i boro se o ma k’a faga?»
14 E Davi lhe disse: Como não temeste tu estender a mão para matares o ungido do Senhor ?
15 Dawuda k’a nɔfɛkanbelen dɔ wele k’a fɔ o ye ko: «Gbara, i ye nin cɛ faga!» Kanbelen benna Amalɛkikacɛ kan, k’a faga.
15 Então, chamou Davi a um dos jovens e disse: Chega e lança-te sobre ele. E ele o feriu, e morreu.
16 Dawuda tun k’a fɔ a ye ko: «I fagari kunko ye ben i yɛrɛ kan; i yɛrɛ da le ka i jaraki, sabu i ko, ko Matigi Ala ka mɔgɔ min ɲanawoloma k’a sigi masaya ra, ko ele ka o faga!»
16 E disse-lhe Davi: O teu sangue seja sobre a tua cabeça, porque a tua própria boca testificou contra ti, dizendo: Eu matei o ungido do Senhor .
17 Dawuda ka nin sangadɔnkiri la Sawuli ni Yonatan kosɔn.
17 E lamentou Davi a Saul e a Jônatas, seu filho, com esta lamentação,
18 O kɔ, Dawuda ko o ye Zuda mara mɔgɔw karan o dɔnkiri ra; o dɔnkiri le bɛ wele ko «kalan dɔnkiri.» A dɔnkiri sɛbɛnin bɛ Yasari ta kitabu kɔnɔ, ko:
18 dizendo ele que ensinassem aos filhos de Judá o uso do arco. Eis que está escrito no livro do Reto:
19 E, Izirayɛli, aw ta cɛfariw suw lanin bɛ kongoriw kan!
19 Ah! Ornamento de Israel! Nos teus altos, fui ferido; como caíram os valentes!
20 Mɔgɔ kana nin ko fɔ Gati dugu kɔnɔ dɛ!
20 Não o noticieis em Gate, não o publiqueis nas ruas de Asquelom, para que não se alegrem as filhas dos filisteus, para que não saltem de contentamento as filhas dos incircuncisos.
21 E, Giliboha kuruw, gɔmiji kana bɔn aw kan tuun,
21 Vós, montes de Gilboa, nem orvalho, nem chuva caia sobre vós nem sobre vós, campos de ofertas alçadas, pois aí desprezivelmente foi arrojado o escudo dos valentes, o escudo de Saul, como se não fora ungido com óleo.
22 Yonatan ta kalan tun tɛ kɔsegi fiyewu,
22 Do sangue dos feridos, da gordura dos valentes, nunca se retirou para trás o arco de Jônatas, nem voltou vazia a espada de Saul.
23 Sawuli ni Yonatan, kanuɲɔgɔnmanw tun lo o si bɛɛ ra;
23 Saul e Jônatas, tão amados e queridos na sua vida, também na sua morte se não separaram! Eram mais ligeiros do que as águias, mais fortes do que os leões.
24 E! Izirayɛli sungurudenw, aw ye kasi Sawuli kosɔn dɛ!
24 Vós, filhas de Israel, chorai por Saul, que vos vestia de escarlata em delícias, que vos fazia trazer ornamentos de ouro sobre as vossas vestes.
25 Mun le k’a to cɛfariw benna ka sa, ka o to kɛrɛ ra sa?
25 Como caíram os valentes no meio da peleja! Jônatas nos teus altos foi ferido!
26 E, ne balemacɛ Yonatan, ne deguninba lo ele kosɔn;
26 Angustiado estou por ti, meu irmão Jônatas; quão amabilíssimo me eras! Mais maravilhoso me era o teu amor do que o amor das mulheres.
27 Mun le k’a to cɛ jagbɛlɛnw bɛɛ benna sa?
27 Como caíram os valentes, e pereceram as armas de guerra!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.