2 Samuel 19
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH
1 Masacɛ ka o kuma mɛn minkɛ, a ka kɛ yɛrɛyɛrɛ ye; sankaso min bɛ dugu donda kunna, a tagara don o bon kɔnɔ ka kɛ kasi ye. A tagamatɔ tun bɛ kasira, ka kɛ a fɔ ye ko: «E, ne dencɛ Abusalɔn, ne dencɛ, ne dencɛ Abusalɔn! Hali ne tun ye sa ele nɔ ra! E, Abusalɔn, ne dencɛ, ne dencɛ!»
1 Contaram a Joabe que o rei Davi estava chorando e se lamentando por causa de Absalão.
2 O tagara o fɔ Yohabu ye ko: «Masacɛ flɛ, a bɛ maɲumankokanw fɔra, ka kasi Abusalɔn kosɔn.»
2 Assim, naquele dia, a alegria da vitória virou tristeza para toda a tropa de Davi porque eles souberam que o rei estava chorando a morte do seu filho.
3 O lon na, Izirayɛlimɔgɔw ta sesɔrɔri yɛlɛmana ka kɛ kasi ye kɛrɛkɛdenw bɛɛ fɛ, sabu o tun k’a mɛn mɔgɔw fɛ ko: «Masacɛ jusu kasira kosɛbɛ a dencɛ ta saya kosɔn.»
3 Eles voltaram e entraram na cidade em silêncio, como fazem os soldados que fogem da batalha, envergonhados.
4 O lon na, kɛrɛkɛdenw dogora le ka don dugu kɔnɔ, k’a kɛ i n’a fɔ mɔgɔ minw borira o kɛrɛkɛɲɔgɔnw ɲa, fɔ o maroyanin nana don dugu kɔnɔ.
4 O rei havia coberto o rosto e gritava alto: — Ó meu filho! Meu filho Absalão! Absalão, meu filho!
5 Masacɛ tun k’a ɲa datugu ka kɛ kule ye ko: «E, ne dencɛ Abusalɔn! Abusalɔn, ne dencɛ, ne dencɛ!»
5 Então Joabe foi à casa do rei e lhe disse: — Hoje o senhor humilhou os seus soldados, aqueles que salvaram a sua vida, a vida dos seus filhos e filhas e a vida das suas esposas e
6 Yohabu tagara a kɔ bon kɔnɔ ka taga a fɔ a ye ko: «Ele bɛ maroyaba le blara i ta kɛrɛkɛdenw bɛɛ ra bi, k’a sɔrɔ olugu le ka i kisi, ka i dencɛw ni i denmusow kisi, ka i ta musow kisi, ani i ka jɔnmuso minw kɛ i musow ye.
6 O senhor odeia os que o amam e ama aqueles que o odeiam. E mostrou que os seus oficiais e os seus soldados não valem nada para o senhor. Eu estou vendo agora que o senhor ficaria muito feliz se hoje Absalão estivesse vivo e todos nós estivéssemos mortos.
7 Ele bɛ i kɔninyabagaw le kanu, ka i kanubagaw kɔninya; sabu i bɛ min kɛra, o bɛ a yira ko i ta kɛrɛkuntigiw ni i ta baaradenw tɛ foyi ye i ɲa kɔrɔ. Sisan kɔni, ne k’a ye ko ni a tun kɛra ko Abusalɔn le bɔsira, k’a to an tɔw bɛɛ ye faga, o le tun bɛna diya ele ye.
7 Vá agora e dê uma palavra de elogio aos seus soldados. Se não fizer isso, eu juro, em nome de Deus, o Senhor , que amanhã de manhã nenhum deles estará do seu lado. E esse seria o pior desastre de toda a sua vida.
8 Ayiwa, sisan i wuri ka bɔ kɛnɛ ma, i ye taga kuma i ta kɛrɛkɛdenw fɛ ka o ja gbɛlɛya. Ni o tɛ, ne bɛ kari Matigi Ala tɔgɔ ra, ko ni i kɔni ma bɔ, bi su fɛ hali cɛ kelen tɛna to ni i ye yan. Ni o do kɛra, o tuma kojugu minw bɛɛ sera i ma kabini i denmisɛnman fɔ ka na se bi ma, bi ta bɛna juguya ni o bɛɛ lajɛnnin ye.»
8 Então o rei se levantou e foi sentar-se perto do portão da cidade. Os seus soldados souberam que ele estava lá e se reuniram todos em volta dele. Enquanto isso, todos os israelitas tinham fugido, cada um para a sua casa.
9 Masacɛ wurira ka taga sigi dugu donda ra. O k’a fɔ kɛrɛkɛdenw bɛɛ ye ko: «Masacɛ ye nin ye, a siginin bɛ dugu donda ra.» Kɛrɛkɛdenw bɛɛ nana masacɛ kɔrɔ.
9 E, em todo o país, eles começaram a brigar. Eles diziam: — O rei Davi nos livrou dos nossos inimigos. Ele nos livrou dos filisteus, mas agora fugiu de Absalão e saiu do país.
10 Mɔgɔw tun bɛ ɲɔgɔn sɔsɔra Izirayɛlimɔgɔw ta gbaw bɛɛ ra; o tun b’a fɔra ko: «Masacɛ Dawuda le ka an bɔsi ka an bɔ an juguw boro; ale le ka an bɔsi Filisikaw boro. Ayiwa, sisan a borira Abusalɔn ɲa ka bɔ jamana kɔnɔ.
10 Nós escolhemos Absalão para ser o nosso rei, mas ele morreu na batalha. Então, por que não tentamos trazer o rei Davi de volta?
11 K’a sɔrɔ an tun ka turu kɛ ale Abusalɔn min kun na k’a sigi masaya ra, ale sara kɛrɛ ra. Ayiwa, an bɛ mun le kɔnɔna sisan ka sɔrɔ ka masacɛ Dawuda wele ka na?»
11 O rei Davi soube do que os israelitas estavam dizendo. Então enviou os sacerdotes Zadoque e Abiatar aos líderes de Judá para perguntarem o seguinte: — Por que vocês seriam os últimos a ajudar a trazer o rei de volta ao seu palácio?
12 Masacɛ Dawuda fana ka cira bla ka taga a fɔ sarakalasebagaw ye, minw tun ye Sadɔki ni Abiyatari ye, ko: «Aw y’a fɔ Zuda cɛkɔrɔbaw ye ko: ‹Mun kosɔn tɔw le bɛna kɔn aw ɲa ka masacɛ wele ka na a ta so?› »
12 Vocês são meus parentes, da minha própria carne e do meu próprio sangue; por que vocês seriam os últimos a ajudar a me trazer de volta?
13 Masacɛ ko o y’a fɔ o ye fana ko: «Aw le ye ne balemaw ye, aw ye ne yɛrɛ dɔ le ye. Mun kosɔn tɔw le bɛna kɔn aw ɲa ka masacɛ wele ka na?»
13 Davi também mandou-os dizer a Amasa: — Você é meu parente. De agora em diante, você será o comandante do exército em lugar de Joabe. Que Deus me mate se eu não fizer isso!
14 A ko o y’a fɔ Amasa fana ye ko: «Ele ni ne bɛɛ ye mɔgɔ kelen le ye. K’a ta bi ra, ne bɛ i kɛ kɛrɛkɛjama kuntigi ye Yohabu nɔ ra; ni ne ma o kɛ, o tuma Ala ye o hakɛ bɔ ne ra.»
14 Com essas palavras, o rei ganhou o coração de todos os homens de Judá, e eles mandaram lhe dizer que voltasse com todos os seus oficiais.
15 Dawuda k’a kɛ ten ka Zuda mɔgɔw bɛɛ sɔrɔ; o bɛɛ bɛnna a ra i ko mɔgɔ kelen, ka mɔgɔ ci ka taga a fɔ masacɛ ye ko: «Sekɔ ka na, i ni i ta baaradenw bɛɛ.»
15 Davi voltou e chegou até o rio Jordão. Os homens da tribo de Judá foram encontrá-lo em Gilgal, para acompanhá-lo na travessia do rio.
16 Ayiwa, masacɛ ka sira ta ka sekɔ ka na, ka na se fɔ Zuridɛn ba ma. Zuda mara mɔgɔw tagara Giligali, Zuridɛn bada ra, ko o bɛ taga masacɛ kunbɛn, ka ba tigɛ ni a ye.
16 Ao mesmo tempo, Simei, o benjamita, filho de Gera, da cidade de Baurim, foi depressa ao rio Jordão para se encontrar com o rei Davi.
17 Gera dencɛ Simɛyi, min ye Boniyaminu ta gbamɔgɔ dɔ ye, ni a bɛ bɔ Bahurimu, ale fana teliyara ka taga ni Zuda mara mɔgɔw ye ka taga masacɛ Dawuda kunbɛn.
17 Mil homens da tribo de Benjamim estavam com Simei. Também Ziba, que trabalhava para a família de Saul, foi ao Jordão com os seus quinze filhos e vinte empregados. Eles chegaram lá antes do rei
18 Boniyaminu ta gbamɔgɔ cɛ waga kelen le tun bɛ ni a ye, ani Siba, min tun bɛ baara kɛra Sawuli ta somɔgɔw ye; ale ni a dencɛ tan ni looru, ni a ta baaraden cɛ mugan. O girinna ka taga masacɛ kunbɛn Zuridɛn bada ra.
18 e atravessaram o Jordão para acompanhar a gente do rei na travessia do rio e fazer tudo o que o rei quisesse. Quando o rei estava se aprontando para atravessar o rio, Simei se jogou no chão, em frente dele,
19 Mɔgɔw ka ba tigɛ ka taga ba ɲa dɔ kan, ko o bɛ taga masacɛ ni a ta somɔgɔw ta kurun dɔ kɔnɔ ka ba tigɛ ni o ye; o kɔ, ni masacɛ b’a fɛ ka min kɛ, a bɛna o fɔ o ye. Tuma min na masacɛ tun bɛna ba tigɛ, Gera dencɛ Simɛyi nana a yɛrɛ firi dugu ma masacɛ ɲa kɔrɔ,
19 e disse: — Ó rei, eu peço que perdoe o mal que lhe fiz no dia em que o senhor saiu de Jerusalém. Esqueça o que eu fiz; nunca mais pense nisso.
20 k’a fɔ masacɛ ye ko: «E, ne matigicɛ, i sabari, i kana ne ta kojugu jate; ne ka ko bɛnbari min kɛ masacɛ ra a bɔlon na Zeruzalɛmu, masacɛ kana a hakiri to o ra tuun! Masacɛ ye sabari ka o ko bɔ a jusu ra.
20 Eu sei que fiz uma coisa errada e é por isso que sou a primeira pessoa das tribos do Norte a vir encontrá-lo hoje.
21 Sabu ne ye i ta jɔn le ye; ne yɛrɛ fana k’a lɔn ko ne ka kojugu le kɛ. Nka i yɛrɛ k’a ye ko ne le kɛra Yusufu ta gbamɔgɔw bɛɛ ra mɔgɔ fɔlɔ ye ka na ne matigicɛ masacɛ kunbɛn!»
21 Então Abisai, cuja mãe era Zeruia, disse: — Simei deveria morrer por ter amaldiçoado aquele que Deus escolheu como rei.
22 Seruya dencɛ Abisayi ka kuma ta o le ra k’a fɔ ko: «Matigi Ala ka mɔgɔ min ɲanawoloma k’a sigi masaya ra, Simɛyi ka o nɛni; o ra, Simɛyi ka kan ka faga le!»
22 Mas Davi disse a Abisai e ao seu irmão Joabe: — Vocês, filhos de Zeruia, não têm nada a ver com isso! Vocês estão querendo me criar problemas? Agora eu sou o rei de Israel, e nenhum israelita será morto hoje.
23 Nka Dawuda ko: «Aw Seruya dencɛw, aw ta mun le bɛ nin na sa? Mun na aw bɛ aw yɛrɛ kɛra ne jugu dɔw ye bi? Mɔgɔ si man kan ka faga Izirayɛli jamana kɔnɔ bi; sabu ne k’a ye bi ko masacɛ wɛrɛ tɛ Izirayɛli jamana kunna ni ne tɛ.»
23 E disse a Simei: — Eu juro que você não será morto.
24 O kɔ, masacɛ k’a fɔ Simɛyi ye ko: «O tɛna i faga!» Masacɛ karira a ye.
24 Mefibosete, o neto de Saul, também desceu para ir ao encontro do rei. Ele não havia lavado os pés, nem aparado a barba, nem lavado as suas roupas desde o dia em que o rei tinha saído de Jerusalém até o dia em que voltou vitorioso.
25 Ayiwa, Sawuli mamaden min ye Mefibosɛti ye, ale fana tun tagara masacɛ kunbɛnyɔrɔ ra. K’a ta masacɛ tagalon na fɔ ka na se a nalon ma hɛra ra, Mefibosɛti tun ma ko, a tun m’a dasiw saninya, a tun ma a ta faniw si ko fana.
25 Quando Mefibosete chegou de Jerusalém para se encontrar com o rei, este lhe perguntou: — Mefibosete, por que você não foi comigo?
26 A bɔra o cogo le ra Zeruzalɛmu ka taga masacɛ kunbɛn; masacɛ k’a ɲininka ko: «Mefibosɛti, mun kosɔn i tun ma taga ni ne ye?»
26 Ele respondeu: — Ó rei, o senhor sabe que sou aleijado. Eu mandei o meu escravo arrear o meu jumento, para que eu pudesse montar e ir com o senhor, mas o meu escravo me traiu.
27 A ka masacɛ jaabi ko: «E, ne matigicɛ masacɛ, ne ta jɔncɛ le ka ne janfa; sabu ne tun ko le, ko ne bɛ ne ta fali labɛn ka yɛlɛn a kan ka taga ni masacɛ ye, sabu ne tɛ se ka tagama.
27 Ele lhe contou mentiras a meu respeito. Mas o senhor é como um anjo de Deus e sabe a verdade; portanto, faça o que achar melhor.
28 Nka a tagara ne tɔgɔ cɛn ne matigicɛ masacɛ kɔrɔ. Nka ne matigicɛ masacɛ bɛ i ko Ala ta mɛlɛkɛ. O ra, ni min ka bɛn i yɛrɛ ma, i ye o kɛ;
28 Toda a família do meu pai merecia ser morta pelo senhor, mas o senhor me deu o direito de comer junto com o senhor. Eu não tenho o direito de lhe pedir mais nenhum favor.
29 sabu ne bɛmacɛ ta somɔgɔw si tun man kan ni foyi ye ne matigicɛ masacɛ fɛ, ni fagari tɛ. O bɛɛ n’a ta, i sɔnna ko ne fana ye domuni kɛ ni i ye, ani ni i ta mɔgɔ tɔw ye minan kelen kɔnɔ. O ra, ne kɔni tɛ se ka masacɛ daari, ko a ye koɲuman wɛrɛ kɛ ne ye tuun.»
29 O rei respondeu: — Não diga mais nada. Eu resolvi que a propriedade de Saul será dividida entre você e Ziba.
30 Masacɛ k’a jaabi ko: «Nin kuma bɛɛ kun ye mun ye dɛ? Ne k’a latigɛ ka ban ko i bɛmacɛ ta dugukolo bɛna kɛ ele ni Siba ta le ye.»
30 — Que Ziba fique com tudo! — respondeu Mefibosete. — Para mim é suficiente que o senhor tenha voltado em paz para casa.
31 Mefibosɛti ko masacɛ ma ko: «A ye a bɛɛ ta kunkelen, sabu ne matigicɛ masacɛ nana a ta so hɛra ra ka ban!»
31 Barzilai, da cidade de Rogelim, que ficava na região de Gileade, também tinha vindo da sua cidade para acompanhar o rei na travessia do rio Jordão.
32 Galadikacɛ Barizilayi fana tun bɔra Rogelimu, ka na masacɛ blasira; a ka Zuridɛn ba tigɛ ni masacɛ ye, ko a bɛ masacɛ to Zuridɛn ba yɔrɔ ra ka sekɔ ka taga.
32 Barzilai era bem velho: tinha oitenta anos de idade. Era muito rico e, quando o rei esteve em Maanaim, ele o havia sustentado.
33 Barizilayi tun kɔrɔra kosɛbɛ; a si tun ye san biseegi. Tuma min na masacɛ tun bɛ Mahanayimu, masacɛ mako tun bɛ se fɛn o fɛn ma, a ka o bɛɛ kɛ a ye, sabu naforobatigi tun lo.
33 — Barzilai, — disse o rei — venha para Jerusalém e fique comigo, que eu o sustentarei.
34 Masacɛ k’a fɔ Barizilayi ye ko: «Ba tigɛ ka taga ni ne ye, i ye taga to ne kɔrɔ Zeruzalɛmu ne ta so; ne bɛna i mako bɛɛ ɲa ka ne janto i ra.»
34 Mas ele respondeu: — Eu não vou viver muito mais; por que iria para Jerusalém com o senhor?
35 Nka Barizilayi ka masacɛ jaabi ko: «Ne bɛna taga ni masacɛ ye Zeruzalɛmu ka taga to si ra ka san jori le kɛ tuun?
35 Já tenho oitenta anos e não tenho prazer em mais nada. Não sinto o gosto do que como ou bebo e já não posso ouvir a voz dos cantores. Eu seria somente um peso para o senhor.
36 Ne si ye san biseegi sisan. Ne yɛrɛ tɛ se ka fɛndiman lɔn ka bɔ fɛngboman na tuun. Ne tɛ se ka diya sɔrɔ domunifɛn ni minnifɛn na tuun; ne tɛ se ka hali dɔnkirilabaga cɛmanw ni a musomanw kan mɛn kosɛbɛ tuun. O tuma mun kosɔn ne bɛna taga kɛ ele kunna doni ye tuun?
36 Não mereço uma recompensa tão grande como essa. Eu irei com o senhor só até um pouco depois do rio Jordão.
37 Ne bɛna ba tigɛ, ka taga ni i ye ba kɔ fɛ dɔɔnin, ka dan yi. Ne yɛrɛ m’a lɔn kun min na masacɛ b’a fɛ ka o bonya kɛ ne ye!
37 Deixe-me voltar para casa e morrer perto do túmulo dos meus pais. Mas aqui está Quimã, o meu escravo. Leve-o com o senhor e faça por ele o que achar melhor.
38 A to ne ye sekɔ, ka taga sa ne ta dugu ra, ne facɛ ta kaburu ni ne bamuso ta kaburu kɔrɔ. Nka ne dencɛ Kimamu ye nin ye, min ye i ta baaraden ye; ale kɔni bɛna taga ni ne matigicɛ masacɛ ye. Ni ko o ko ka bɛn i ma, i ye o kɛ ale ye.»
38 O rei respondeu: — Eu o levarei comigo e farei por ele tudo o que você quiser. E farei por você qualquer coisa que me pedir.
39 Masacɛ ko: «Ayiwa, Kimamu ye taga ni ne ye. Ni fɛn o fɛn ka bɛn i ma, ne bɛna o kɛ a ye; ni i ka fɛn o fɛn ɲini ne fɛ, ne bɛna o kɛ i ye.»
39 Então Davi e toda a sua gente atravessaram o rio Jordão. Ele beijou Barzilai e lhe deu a sua bênção, e Barzilai voltou para casa.
40 Ayiwa, jama bɛɛ nana ba tigɛ tuma min na, ani masacɛ yɛrɛ nana ba tigɛ tuma min na, masacɛ k’a boro mini Barizilayi ma k’a fo ni kanuya ye, ka dugawu kɛ a ye. O kɔ, Barizilayi sekɔra ka taga a ta so.
40 O rei atravessou o rio acompanhado por todos os homens de Judá e pela metade dos homens de Israel. Dali foi para Gilgal, e Quimã seguiu com ele.
41 Masacɛ ka Giligali dugu sira ta; Kimamu tagara ni a ye.
41 Então todos os israelitas foram e disseram a Davi: — Ó rei, por que é que os nossos irmãos, os homens de Judá, se acharam com o direito de trazer o senhor, a sua família e a sua gente para este lado do rio Jordão?
42 Izirayɛlimɔgɔ tɔw nana masacɛ fɛ ka na a fɔ a ye ko: «Mun kosɔn an balema minw ye Zuda ta mɔgɔw ye, olugu dɔrɔn le nana ele ta ka ba tigɛ ni i ye, ani i ta somɔgɔw ni i nɔfɛmɔgɔw bɛɛ?»
42 Os homens de Judá responderam: — Nós fizemos isso porque o rei é nosso parente. Será que isso é razão para vocês ficarem zangados? Será que o rei pagou pela nossa comida ou nos deu alguma coisa?
43 Zuda ta mɔgɔw ka Izirayɛlimɔgɔ tɔw jaabi ko: «An ka o kɛ sabu anw ni masacɛ bɛɛ ye mɔgɔ kelen le ye. Aw dimikun ye mun ye o ra sa? Yala masacɛ tun lɔra ni anw kunkow ye le wa, walama a ka bonya dɔ le di an ma, o kosɔn an ka o kɛ wa?»
43 Os israelitas disseram: — Nós temos dez vezes mais direito sobre o rei Davi do que vocês, embora ele seja seu parente. Por que é que vocês fizeram pouco caso de nós? Afinal de contas, nós fomos os primeiros a falar de trazer o rei de volta! Mas a resposta dos homens de Judá foi ainda mais violenta do que a dos homens de Israel.
44 Izirayɛlimɔgɔ tɔw ka Zuda ta mɔgɔw jaabi ko: «Masacɛ ye anw fana ta ye fɔ siɲaga tan. Dawuda yɛrɛ ye anw ta ye ka tɛmɛ aw kan. Mun kosɔn aw ka an dɔgɔya tan? O tuma anw le ma kɔn k’a fɔ ko an ye masacɛ wele ka na wa?»
44 — ausente —
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.