2 Samuel 14

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Seruya dencɛ Yohabu nana a kɔrɔsi k’a ye ko Abusalɔn lɔgɔ bɛ masacɛ ra tuun.
1 Joabe, cuja mãe era Zeruia, soube que o rei Davi estava sentindo muita saudade de Absalão.
2 A ka mɔgɔ dɔ ci ka taga muso dɔ wele Tekoha dugu kɔnɔ; o muso tun ka cegu. A k’a fɔ muso ye ko: «Sangafaniw don i yɛrɛ ra, ka i yɛrɛ kɛ i n’a fɔ mɔgɔ le sara i fɛ; i kana turu kasadiman mun. I ye i yɛrɛ kɛ i ko mɔgɔ min bɛ a ta su kasira kabini wagatijan.
2 Então mandou buscar uma mulher esperta que morava na cidade de Tecoa e disse: — Finja que está de luto. Vista as suas roupas de luto e não penteie os cabelos. Faça de conta que você já está de luto há bastante tempo.
3 I ye taga masacɛ fɛ o cogo ra, ka taga nin kumaw fɔ a ye.»
3 Então vá falar com o rei e diga a ele o que eu vou dizer a você. Aí Joabe disse o que ela devia falar.
4 Ayiwa, Tekohakamuso tagara kuma masacɛ fɛ. A tagara se minkɛ, a k’a kinbiri gban masacɛ kɔrɔ, k’a ɲa biri dugu ma, k’a fɔ masacɛ ye ko: «E, masacɛ, sabari ka ɲa ne ma!»
4 A mulher foi até o lugar onde o rei estava, ajoelhou-se e encostou o rosto no chão em sinal de respeito e disse: — Por favor, me ajude, ó rei!
5 Masacɛ ko: «Mun le kɛra?» A ko: «E, masacɛ, ne ye muso dɔ le ye, min bɔnɔna a cɛ ra; ne cɛ sara.
5 — O que é que você quer? — perguntou ele. Ela respondeu: — O meu marido morreu; eu sou uma pobre viúva.
6 Dencɛ fla le tun bɛ i ta jɔnmuso fɛ; o fla kɛrɛra kongo ra, k’a sɔrɔ mɔgɔ si tun tɛ yi ka o faran ka bɔ ɲɔgɔn na. Kelen k’a tɔɲɔgɔn bugɔ fɔ ka faga.
6 Senhor, eu tinha dois filhos. Um dia eles brigaram no campo. Não havia ninguém para apartar a briga, e um deles matou o outro.
7 A kɛra ten minkɛ, an ta somɔgɔw bɛɛ wurira ne kama, ko min k’a balemacɛ faga ko ne ye o di, olugu b’a faga, k’a balemacɛ hakɛ bɔ a ra; k’a sɔrɔ ni o kɛra, o tuma ale min ye cɛntabaga ye, o bɛna ale fana faga ka bɔ yi. Ayiwa, ni o kɛra, o tuma takamiden kelen min tora ne ta gba ra, o bɛna o le faga ten. O tuma ra ne cɛ tɔgɔ bɛna tunu, duruja si tɛna to a kɔ tuun dugukolo kɔ kan.»
7 E agora todos os meus parentes ficaram contra mim. Estão exigindo que eu entregue a eles o meu filho porque querem matá-lo, pois ele matou o seu irmão. Se fizerem isso, eu ficarei sem nenhum filho. Eles vão destruir a minha última esperança e vão deixar o meu marido sem nenhum filho para manter vivo o seu nome.
8 Masacɛ ka muso jaabi ko: «Taga so! Ne bɛna cira bla i ta mɔgɔw ma ka i ta ko ɲanabɔ.»
8 Davi respondeu: — Volte para casa, que eu cuidarei deste assunto.
9 Nka Tekohakamuso k’a fɔ masacɛ ye tuun ko: «E, ne matigicɛ masacɛ, ni ko o ko ka bɔ nin ko ra, o kojugu kunko ye ben ne ni ne ta mɔgɔw kan; masacɛ ni a ta jamana ɲamɔgɔw si kana jaraki.»
9 — Senhor, — disse ela — eu e a minha família aceitaremos a culpa por qualquer coisa que o senhor fizer. O senhor e a sua família ficarão inocentes.
10 Masacɛ ko: «Ni mɔgɔ o mɔgɔ ka kuma dɔ fɔ i ma nin ko ra, i ye na ni o tigi ye ne fɛ yan; ni o kɛra, o tigi tɛna a ɲɔgɔn wɛrɛ fɔ tuun.»
10 Então o rei disse: — Se alguém ameaçar você, traga-o aqui, e ele nunca mais a incomodará.
11 Muso ko: «Masacɛ, layiri ta ne ye Matigi Ala, i ta Ala tɔgɔ ra, janko ne dencɛ kelen min tora, hakɛbɔbaga kana na o faga, ka dɔ wɛrɛ fara ne ta tɔɔrɔ kan.» Masacɛ ko: «Ne bɛ kari Matigi Ala ɲanaman tɔgɔ ra, ko hali i dencɛ kunsigiden kelen tɛna ben dugu ma.»
11 — Senhor, — disse ela — por favor, ore ao Senhor , seu Deus, para que os meus parentes que planejam vingar a morte do meu filho não cometam um crime maior ainda, matando o meu outro filho. Davi disse: — Eu juro pelo
12 Muso ko tuun ko: «Sabari k’a to i ta jɔnmuso ye fɛn kelen fɔ ne matigicɛ masacɛ ye tuun!» Masacɛ ko: «A fɔ!»
12 — Senhor, — disse a mulher — deixe-me dizer somente mais uma coisa. — Está bem! — respondeu ele.
13 Muso ko: «Mun kosɔn ele ka nin ko ɲɔgɔn kɛ Ala ta mɔgɔw ra? Sabu ka kaɲa ni masacɛ yɛrɛ ta kuma ye sisan, masacɛ k’a ye ko ale yɛrɛ fana jarakinin lo; sabu a dencɛ min borira, a t’a fɛ ka o wele ka na so.
13 — Por que o senhor fez uma coisa tão errada com o povo de Deus? — perguntou ela. — Ó rei, o senhor não deixou que o seu filho voltasse do estrangeiro; assim, com o que acabou de dizer, condenou a si mesmo.
14 An bɛɛ ka kan ka sa, sigiya tɛ o ra, i n’a fɔ ji min bɔnna dugu ma, o tɛ se ka cɛ tuun. Nka Ala tɛ mɔgɔ nin bɔ a ra gbansan. A ta miiriya ra, mɔgɔ min gbɛnna, o tigi man kan ka to a kelen na yi.
14 Todos nós morreremos; somos como a água derramada no chão, que não pode ser juntada de novo. Mesmo Deus não traz os mortos de volta à vida, mas o rei pode dar um jeito de trazer um homem de volta do estrangeiro.
15 Ayiwa, ne nana nin kuma lase ne matigicɛ masacɛ ma, sabu ne siranna mɔgɔw le ɲa. O kosɔn i ta jɔnmuso ko: ‹Ne bɛna kuma masacɛ fɛ; a bɛ se ka kɛ ko masacɛ bɛna sɔn a ta jɔnmuso ta ladiri ma.
15 Ó rei, eu vim falar com o senhor agora porque o povo me ameaçou. Aí eu pensei: “Vou falar com o rei, pois tenho a esperança de que ele atenda o meu pedido.”
16 A bɛ se ka kɛ ko masacɛ bɛna sɔn k’a ta jɔnmuso bɔsi ka bɔ nin cɛ boro, cɛ min b’a fɛ ka ne ni ne dencɛ bɛɛ faga ka bɔ nin jamana ra, Ala ka nin jamana min di an ma.
16 Pensei que o senhor me atenderia e me salvaria daquele que está tentando matar o meu filho e a mim e que quer nos tirar da terra que Deus deu ao seu povo.
17 Ne kɔni tun b’a miirira ko ne matigicɛ masacɛ ta kuma bɛna ne jusu suma, sabu ne matigicɛ masacɛ bɛ i ko Ala ta mɛlɛkɛ, a bɛ koɲuman ni kojugu lɔn ka bɔ ɲɔgɔn na. I Matigi Ala ye kɛ ni i ye.› »
17 Eu, a sua criada, também pensei que a sua promessa me salvaria, pois o rei é como o anjo de Deus e sabe tudo. Que o Senhor , nosso Deus, esteja com o senhor!
18 Masacɛ ka muso jaabi ko: «Ne bɛna i ɲininka ko dɔ ra, nka i kana foyi dogo ne ma.» Muso ko: «Ne matigicɛ masacɛ ye kuma.»
18 — Eu vou lhe fazer uma pergunta — respondeu o rei, — e você vai me dizer toda a verdade. — Pergunte o que quiser, senhor! — respondeu ela.
19 Masacɛ ko: «A fɔ Yohabu sen tɛ ni ele ye nin ko bɛɛ ra wa?» Muso ko: «E, ne matigicɛ masacɛ, ka can fɔ, i ka min fɔ, ne tɛ se ka o sɔsɔ. Can lo, i ta baaraden Yohabu le ka ne ci nin na; ale le ka nin kumaw bɛɛ don i ta jɔnmuso da ra fana.
19 — Foi Joabe que pôs você nisto, não foi? — perguntou o rei. Ela respondeu: — Digo, por tudo o que é sagrado, que não há jeito de escapar da sua pergunta. Sim, foi o seu oficial Joabe quem me disse o que fazer e o que falar.
20 I ta baaraden Yohabu k’a kɛ nin cogo ra, janko ka masacɛ ta miiriya yɛlɛma nin ko ra. Nka ne matigicɛ ye hakiritigi le ye i ko Ala ta mɛlɛkɛ; ko o ko bɛ kɛ dugukolo kan, i bɛ o bɛɛ faamu.»
20 Ele fez isso para resolver este caso. O senhor é sábio como o anjo de Deus e sabe tudo o que acontece.
21 Masacɛ ka Yohabu wele k’a fɔ a ye ko: «A flɛ, i ka min fɔ cɔ, ne bɛna a kɛ ten le. Taga Abusalɔn ta ka na ni a ye.»
21 Mais tarde o rei disse a Joabe: — Eu resolvi fazer o que você quer. Vá e traga de volta o jovem Absalão.
22 Yohabu k’a kinbiri gban masacɛ kɔrɔ, k’a ɲa biri dugu ma, ka masacɛ fo, k’a fɔ ko: «E, ne matigicɛ masacɛ, i ta baaraden k’a lɔn bi ko ale ko ka di i ye, sabu i ta baaraden ka min fɔ, i sɔnna o ma.»
22 Então Joabe se jogou no chão em frente de Davi em sinal de respeito e disse: — Deus o abençoe, ó rei! Agora eu sei que o senhor está satisfeito comigo, pois atendeu o pedido que eu, o seu criado, fiz.
23 O kɔ, Yohabu wurira ka taga Gesuri, ka taga Abusalɔn ta ka na ni a ye Zeruzalɛmu.
23 Então Joabe levantou-se, foi à cidade de Gesur e trouxe Absalão de volta para Jerusalém.
24 Nka masacɛ ko: «Abusalɔn ye to a ta so kɔnɔ yi, ne ɲa kana la a kan!» A kɛra ten, Abusalɔn fana tora a ta so kɔnɔ yi, a ma taga masacɛ fɛ.
24 No entanto, o rei deu ordem para Absalão não morar no palácio. — Eu não quero vê-lo! — disse ele. Aí Absalão foi morar na sua própria casa e não apareceu mais diante do rei.
25 Izirayɛli jamana bɛɛ kɔnɔ cɛ si tun tɛ yi, min tun bɛ Abusalɔn bɔ cɛɲa ra; mɔgɔ bɛɛ tun bɛ a ta cɛɲa le lakari. K’a ta a sentɛgɛ ra ka taga a bla fɔ a kunkolo cɛmancɛ ra, fiyɛn tun tɛ a fari yɔrɔ si le ra.
25 Em Israel não havia ninguém tão famoso por sua beleza como Absalão. Ele era perfeito da cabeça aos pés.
26 San o san, san laban na, a tun bɛ a kunsigi tigɛ, sabu a kunsigi tun bɛ caya ka gbiriya a kun na ka tɛmɛ. Ni a tun k’a kunsigi tigɛ, a tun bɛ a kunsigi suma k’a gbiriya lɔn; a kunsigi gbiriya tun bɛ kɛ fɔ kilo fla ni tarancɛ, ka kaɲa ni masaso ta jateda ye.
26 Tinha muito cabelo, que ele cortava uma vez por ano, quando ficava muito comprido e pesado. A sua cabeleira pesava mais de dois quilos, de acordo com a medida real de pesos.
27 Abusalɔn tun ka dencɛ saba le sɔrɔ, ani denmuso kelen, min tɔgɔ tun ye ko Tamari. O kɛra muso ɲumanba ye.
27 Ele tinha três filhos e uma filha chamada Tamar, que era muito bonita.
28 Abusalɔn ka san fla le kɛ Zeruzalɛmu, a ɲa ma se ka la masacɛ kan.
28 Absalão morou dois anos em Jerusalém sem ver o rei.
29 Lon dɔ, a ka Yohabu wele, ko a bɛ a ci masacɛ fɛ. Nka Yohabu ma sɔn ka na. A k’a wele a siɲaga flanan na; Yohabu ma na.
29 Então mandou buscar Joabe para lhe pedir que fosse falar com o rei em favor dele. Mas Joabe não quis ir. Aí ele mandou buscá-lo de novo, mas Joabe recusou novamente.
30 O ra, Abusalɔn k’a fɔ a ta baaradenw ye ko: «Aw y’a flɛ, Yohabu ta foro le bɛ ne ta kɔrɔ; siman b’a ra. Aw ye taga tasuma don a ra.» Abusalɔn ta baaradenw tagara tasuma don foro ra.
30 Então Absalão disse aos empregados: — Olhem! O campo de Joabe é pegado ao meu, e nele há uma plantação de Então eles foram e puseram fogo no campo de Joabe.
31 Yohabu wurira ka taga Abusalɔn kɔ, a ta so kɔnɔ. A ko Abusalɔn ma ko: «Mun na i ta baaradenw tagara tasuma don ne ta foro ra?»
31 Aí Joabe foi à casa de Absalão e perguntou: — Por que os seus empregados puseram fogo no meu campo?
32 Abusalɔn ka Yohabu jaabi ko: «A flɛ, ne ka mɔgɔ ci ka taga a fɔ i ye ko i ye na yan ne bɛna i ci masacɛ fɛ, i ye taga a fɔ a ye ko mun na a ka ne wele ka bɔ Gesuri ka na ni ne ye yan? Nka ele ma na. Hali ni ne tun tora Gesuri, o belen tun ka fisa ni nin ye. Ne kɔni b’a fɛ sisan ka masacɛ ye. Ni ne ka kojugu le kɛ, o tuma a ye ne faga.»
32 Absalão respondeu: — Eu mandei chamar você. Quero que você vá dizer ao rei Davi o seguinte: “Afinal de contas, por que foi que eu voltei de Gesur? Seria melhor ter ficado lá.” E Absalão continuou: — Eu quero falar com o rei. Se sou culpado, que ele mande me matar.
33 Yohabu tagara masacɛ fɛ ka taga o kuma lase a ma. Masacɛ ka Abusalɔn wele; Abusalɔn nana a kinbiri gban k’a ɲa biri dugu ma masacɛ kɔrɔ. Masacɛ k’a boro fla mini a ma ni kanuya ye.
33 Então Joabe foi conversar com o rei. Aí o rei mandou buscar Absalão, e este veio, ajoelhou-se e encostou o rosto no chão diante dele. E o rei o beijou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.